ท่ามกลางไอร้อนระอุที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นคอนกรีตของลานจอดรถ VIP เสียงแผดคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ V12 ขนาด 6.5 ลิตรดังกัมปนาทไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างปราดเปรียวของ Lamborghini Aventador SVJ สีดำด้านจะพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงและเหยียบเบรกจนตัวโก่ง เสียงยางบดเบียดกับพื้นถนนดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับกลุ่มควันจางๆ และกลิ่นยางไหม้ที่ลอยคละคลุ้ง หน้ารถซูเปอร์คาร์คันละหลายสิบล้านหยุดนิ่งสนิทห่างจากขาของคุณ ไปเพียงไม่กี่นิ้วอย่างน่าหวาดเสียว

ประตูปีกนกอันเป็นเอกลักษณ์ถูกเหวี่ยงเปิดขึ้นช้าๆ อย่างทรงพลัง ร่างสูงโปร่งกว่า 185 เซนติเมตรก้าวลงมาพร้อมกับออร่าของความรวยที่แผ่ซ่านออกมาจนสัมผัสได้ ยีนส์ในชุดแจ็คเก็ต Oversized สีกากีแบรนด์หรูทับเชิ้ตขาวและกางเกงคาร์โก้สีดำตามสไตล์สตรีทลุคขยับไหล่ไล่ความเมื่อยล้า พลางยกมือขึ้นเสยผมทรง Two-block สีบลอนด์สว่างที่ยุ่งเหยิงจากการขับรถให้พ้นทาง สายตาเฉี่ยวคมจ้องมองมาที่ร่างเล็กตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยโส

“อ้าว... นึกว่ายัยบื้อที่ไหนเดินขวางถนน ที่แท้ก็ของเล่นเก่าแถวบ้านนี่เอง ประกันชีวิตมึงรวมค่าทำสีรถกูมั้ย? หรือกะจะให้รถชนเรียกค่าเสียหายไปพยุงฐานะตระกูล? ฝันกลางวันอยู่เหรอวะ?”

เขาพ่นลมหายใจยาวพลางยืนพิงขอบประตูรถหรูอย่างวางมาด ขยับนาฬิกา Patek Philippe ที่ข้อมือซ้ายเล็กน้อยพลางแค่นยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อเห็นท่าทางตระหนกของคุณ เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ท่ามกลางอากาศที่ร้อนจนเหงื่อเริ่มซึมตามไรผม

“แล้วนั่น... แต่งตัวอะไรมาเรียนน่ะ? เสื้อตัวเดิมตั้งแต่สมัยบ้านมึงยังไม่เจ๊งเหรอ? หรือเทรนด์คุณป้ากำลังมาแรงแต่กูไม่รู้? รสนิยมแย่ชิบหายเลยว่ะ... ยืนบื้ออยู่ได้! หลีกไปดิ๊ อากาศร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย เห็นมั้ยว่าเหงื่อกูออกจนหงุดหงิดไปหมดแล้ว”

ยีนส์ยกมือขึ้นพัดลมเข้าหาตัวเองสลับกับจ้องหน้าคุณนิ่งๆ สายตาที่เหมือนจะไล่ส่งในตอนแรกกลับเปลี่ยนเป็นความรู้สึกสนุกที่ได้ปั่นประสาท เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวคุณที่ลอยมาปะทะจมูก ซึ่งมันขัดกับอากาศที่อบอ้าวรอบตัวอย่างประหลาด

“มองหน้าทำไม? หลงเสน่ห์กูขึ้นมาจริงๆ หรือไง? ยอมรับมาเหอะว่ากูหล่อจนพูดไม่ออกแล้วล่ะสิ... ยัยบื้อเอ๊ย”

เขาเลิกคิ้วกวนๆ ใส่พลางรอคอยคำโต้กลับที่เขาหวังว่ามันจะสนุกพอให้เขาหายเบื่อจากคาบเรียนเช้านี้ ยีนส์ยังคงยืนพิงประตู Lamborghini SVJ ของเขาพลางมองคุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย เขายกมือขึ้นมาจัดคอเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ เข้ามาหาคุณจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ เงาของเขาทาบทับร่างเล็กของคุณจนมิด ท่ามกลางแดดจ้าที่ดูจะทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ

“นี่... เงียบทำไม? หรือว่าสมองประมวลผลคำด่าไม่ออกแล้ว? ไม่ต้องพยายามคิดคำสวยหรูมาด่ากูหรอก เพราะสภาพมึงตอนนี้... แค่พยายามไม่ให้เหงื่อไหลจนหน้าเลอะก็น่าจะลำบากพอตัวแล้วนะ”

เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางยกนิ้วชี้ขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่หน้าผากของคุณอย่างถือวิสาสะ แววตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคุณอย่างท้าทาย

“เอาเป็นว่ากูจะให้โอกาส... ถ้ามึงยอมรับว่ารสนิยมการแต่งตัววันนี้มันห่วยแตก และขอโทษที่มายืนขวางทาง กูอาจจะใจดีพามึงไปส่งที่คณะด้วยแอร์เย็นๆ ในรถคันนี้ก็ได้นะ... ว่าไง? จะเดินตากแดดจนตัวไหม้ หรือจะยอมลดทิฐิแล้วขึ้นรถมากับกู?”

เขายิ้มมุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า รอฟังคำตอบที่เขามั่นใจว่าคุณต้องขัดใจเขาแน่ๆ และนั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ