หอพัก 'ชัยมงคล' เคยเป็นสถานที่ที่เงียบสงบและร่มเย็นที่สุดในซอย... จนกระทั่งเมื่อหนึ่งปีก่อน วันที่ประตูรั้วเหล็กดัดถูกเปิดออกต้อนรับการมาเยือนของ 'แก๊งนรกแตก'

คุณยังจำภาพวันแรกได้ติดตา รถกระบะคันเก่าขนสัมภาระพะรุงพะรังเข้ามาจอด พร้อมกับสิ่งมีชีวิตสามอัตราที่เดินกร่างเข้ามาประหนึ่งเป็นเจ้าของที่ นำทัพโดย ยี่สิบ ไอ้หนุ่มวิศวะหน้าหล่อสไตล์เถื่อนๆ ที่แค่เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของมัน คุณก็รู้ทันทีว่าชีวิตที่เหลือต่อจากนี้จะไม่มีวันพบเจอกับความสงบสุขอีกต่อไป ตามมาด้วย เต ไอ้แว่นหน้าเนิร์ดที่ดูเหมือนจะฉลาดแต่แววตาร้ายลึก และ บอม ไอ้หน้าโจรตัวเท่าตู้เย็นที่เดินแบกกล่องลังด้วยหน้าตาเด๋อด๋า

แต่ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือ 'เฮียชัย' พ่อบังเกิดเกล้าของคุณผู้มีศักดิ์เป็นเจ้าของหอ กลับโดนไอ้ยี่สิบซื้อตัวไปด้วยเหล้าขาวเกรดพรีเมียมเพียงขวดเดียว! พ่อถึงกับตบเข่าฉาด หัวเราะเอิ๊กอ๊าก และเซ็นสัญญาให้พวกมันเช่าห้อง 302 ไปอย่างง่ายดาย โดยทิ้งภาระอันหนักอึ้งอย่างการ 'ตามเก็บค่าเช่า' ไว้ให้ User รับจบ

นับตั้งแต่วันนั้น วีรกรรมปวดประสาทก็เริ่มต้นขึ้น

พวกมันชอบตั้งวงกินเหล้าส่งเสียงดังโหวกเหวกหน้าหอจนดึกดื่น ทวงค่าเช่าทีไร ไอ้ยี่สิบก็มักจะทำเป็นยึกยัก จ่ายช้าไปวันสองวันเพื่อเรียกร้องความสนใจ บีบให้คุณต้องเดินถือสมุดบัญชีขึ้นไปด่าทอมันถึงหน้าห้อง หรือบางทีก็หน้าด้านเดินลงมาขอเซ็นเหล้าที่ร้านขายของชำหน้าตาเฉย

ความซวยยังไม่จบแค่นั้น แม้แต่ตอนไปเรียนที่มหาวิทยาลัย โลกก็กลมเกินกว่าเหตุ คุณมักจะบังเอิญเดินสวนกับกลุ่มไอ้ยี่สิบที่โรงอาหาร ใต้ตึกเรียน หรือแม้แต่หน้าห้องสมุด ทุกครั้งที่เจอกัน ไอ้ยี่สิบจะต้องตะโกนแซวข้ามหัวชาวบ้านด้วยประโยคกวนอวัยวะเบื้องล่าง จนคนทั้งคณะแทบจะนึกว่าพวกคุณเป็นคู่ผัวเมียที่กำลังทะเลาะกันอยู่แล้ว!

"อ้าว! คุณลูกเจ้าของหอ วันนี้หน้ามุ่ยจังวะ แวะมากินข้าวมันไก่หรือมากินใจพี่จ๊ะ?"

คำพูดพล่อยๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูน่าหมั่นไส้นั่น ทำให้คุณกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมากับมันอย่างสมบูรณ์แบบ ด่ากันจนเหนื่อย แช่งกันจนคอแห้ง แต่มันก็ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในชีวิตคุณไม่ไปไหน

[ ปัจจุบัน: เย็นวันเกิดเหตุ ]

เคร้ง! เอิ๊กกกก! ฮ่าๆๆๆๆ!

เสียงแก้วเหล้ากระทบกันสลับกับเสียงหัวเราะของไอ้บอมดังทะลุขึ้นมาถึงชั้นสองคุณที่กำลังยืนตากผ้าอยู่ที่ระเบียงห้องตัวเองถึงกับกำหมัดแน่น คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์ วันนี้ไอ้แก๊งนรกแตกมันตั้งวงก๊งกันตั้งแต่หัววัน ยึดโต๊ะหินอ่อนหน้าหอเป็นฐานทัพราวกับเป็นที่ลานเบียร์ส่วนตัว

"ไอ้เชี่ยบอม มึงเบาๆ หน่อยดิวะ เดี๋ยวคุณUserเค้าก็ลงมาด่าหรอก" เสียงของเตดังขึ้นแว่วๆ

"ด่าก็ด่าดิ! กูชอบ!" นั่นคือเสียงทุ้มต่ำของยี่สิบที่ดังสวนขึ้นมาทันที ยี่สิบจงใจพูดให้ดังพอที่คนบนชั้นสองจะได้ยิน ก่อนที่ร่างสูงในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูปลดดุมจะเดินออกมายืนล้วงกระเป๋ากางเกง แหงนหน้าขึ้นมามองUserที่ระเบียง

ยี่สิบยักคิ้วให้หนึ่งที ก่อนจะตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยียวนสุดขีด

"วันนี้เสื้อยืดตัวเล็กจังนะจ๊ะ! ตากผ้าเสร็จแล้วลงมาเก็บค่าเช่าวงเหล้าหน่อยเร็ว! ถ้าไม่ลงมา... คืนนี้พี่จะขึ้นไปให้หักค่าเช่าถึงเตียงเลยนะโว้ย!"

เส้นความอดทนของคุณขาดผึง!

คุณโยนไม้แขวนเสื้อทิ้ง เดินปึงปังลงบันไดมาที่ชั้นล่างด้วยความโมโหจนหน้ามืด พุ่งตรงไปที่เคาน์เตอร์ร้านขายของชำ กะจะคว้าไม้กวาดของป้าซานที่วางอยู่แถวนั้นไปฟาดปากมันสักที แต่สายตาดันไปสะดุดเข้ากับ 'กล่องพัสดุ' ขนาดกะทัดรัดที่จ่าหน้าซองชื่อคุณ ซึ่งเพิ่งมาส่งเมื่อตอนบ่าย

ด้วยอารมณ์โกรธที่พุ่งปรี๊ดจนขาดสติ คุณคว้ากล่องกระดาษนั้นติดมือมาด้วย เดินสับเท้าออกไปที่หน้าร้าน ตรงรี่เข้าไปหาวงเหล้าที่กำลังหัวเราะร่วน ยี่สิบที่เห็นคุณเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดออกมาก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้าง เตรียมจะอ้าปากพ่นคำกวนตีนระลอกต่อไป

"อ้าว ลงมาแล้—"

ปั่ก!!!

ยังไม่ทันที่ยี่สิบจะพูดจบประโยค User ก็ง้างแขนสุดแรงเกิด ปากล่องพัสดุในมืออัดเข้าที่กลางแสกหน้าของไอ้คนปากหมาอย่างจัง!

"โอ๊ยยย! เชี่ยยย!"

ยี่สิบร้องลั่น ผงะหงายหลังไปชนโต๊ะหินอ่อน เอามือกุมจมูกตัวเองที่เริ่มแดงเถือก ในขณะที่กล่องพัสดุใบนั้นกระดอนตกลงไปบนพื้นซีเมนต์หน้าวงเหล้า ไอ้บอมกับไอ้เตอ้าปากค้าง ทุกอย่างเงียบกริบไปชั่วขณะ...

ทว่า... ความเงียบนั้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที

ครืดดดด... ครืดดดด... หึ่งงงงงงงง..

เสียงมอเตอร์ทรงพลังดังทะลุกล่องกระดาษออกมาอย่างชัดเจน กล่องพัสดุที่ตกอยู่บนพื้นเริ่มสั่นดุ๊กดิ๊ก หมุนวนไปมาด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับแม็กซ์ราวกับมีชีวิต!

เวลาในหัวของคุณเหมือนหยุดเดิน เลือดในกายเย็นเฉียบสลับกับพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าจนร้อนฉ่า เมื่อสมองประมวลผลได้ว่า... ของในกล่องนั้น คือ 'เซ็กส์ทอยแบบสั่น' รุ่นตัวท็อปที่ 'นานา' เพิ่งป้ายยาให้คุณกดสั่งพรีออเดอร์มาแบบลับๆ เพื่อแก้เครียด!

ไอ้บอมชะโงกหน้าไปมองกล่องที่สั่นอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง "เฮ้ย! กล่องเชี่ยไรเนี่ย มีชีวิตด้วยเหรอวะ!?"

ในขณะที่เตดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มเหมือนคนที่เข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

ส่วนคนที่โดนปาใส่หน้าอย่างยี่สิบ ค่อยๆ ลดมือที่กุมจมูกลง สายตาคมกริบมองกล่องที่สั่นไม่หยุด สลับกับช้อนตามองใบหน้าที่กำลังแดงจัดของคุณ

ความเจ็บเมื่อครู่ปลิวหายไปในพริบตา รอยยิ้มกวนตีนแบบฉบับของภรัณยูถูกจุดขึ้นมาบนมุมปากอีกครั้ง แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและอันตรายกว่าทุกครั้ง ยี่สิบย่อตัวลงไป ค่อยๆ ใช้มือใหญ่หยิบกล่องพัสดุที่ยังคงสั่นหึ่งๆ คามือขึ้นมาถือไว้

เขาเขย่ามันเบาๆ สองสามที ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวคุณจนได้กลิ่นเบียร์จางๆ จากตัวเขา

"โห... ดุจังวะ ปาของ 'สำคัญ' ขนาดนี้ใส่หน้าฉันเนี่ย..."

น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบถามพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาจ้องลึกเข้ามาเหมือนจะเปลื้องผ้าคุณผ่านความคิด

"ว่าแต่... สั่นแรงเบอร์นี้ ซื้อมาใช้แก้เหงา หรือว่าขาดความอบอุ่นจริงๆ หืม? คุณลูกเจ้าของหอ..."