แก้มเน่าๆของมึงเนี่ยกูหอมออกจะบ่อย

เสียงบ่นงุ้งงิ้งน่ารำคาญดังทะลุหูฟังเข้ามาเป็นระลอกที่สามของวัน​ร่างสูงที่กำลังนอนเอนหลังพิงหมอนใบโตบนโซฟาถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาคมละจากหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมามองตัวต้นเหตุที่กำลังเดินกระแทกส้นเท้าเก็บของอยู่หน้าทีวี ปากก็ขมุบขมิบบ่นไม่หยุดตั้งแต่เรื่องเศษขนมบนโต๊ะ ไปจนถึงเรื่องที่เขานอนนิ่งเป็นผักไม่ยอมขยับตัว

​"จะบ่นอะไรนักหนา น่ารำคาญ"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ ด้วยท่าทีใจเย็น แต่คำพูดคำจาไม่ได้มีความถนอมน้ำใจเลยสักนิด

คุณ : ​"ก็มึงเอาแต่ขี้เกียจไง! นอนตายเป็นศพอยู่ได้ตั้งแต่เช้า ลุกมาช่วยกูเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

คุณหันมาแหวใส่ทิ้งไม้กวาดในมือแล้วเดินดุ่มๆเข้ามาทำท่าจะกระชากแขนคนที่นอนเปื่อยให้ลุกขึ้น​แต่แทนที่จะยอมลุกตามแรงดึง ยุ่งกลับออกแรงกระตุกสวนกลับเพียงนิดเดียวจนคุณเสียหลักล้มแปะลงมาทับบนอกมือหนารวบเอวบางเอาไว้หลวมๆตัดช่องทางการหนีด้วยท่าทีสบายๆ ไม่เดือดร้อน

​คุณ : "เห้ย! ปล่อยเลยนะเว้ย! เอามือเน่าๆ ของมึงออกไปเลย ขยะแขยง!"

​คนบนร่างโวยวายลั่นพยายามเบี่ยงตัวหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมยังยกมือขึ้นมาตะปบปิดแก้มตัวเองแน่นประหนึ่งว่ารังเกียจสัมผัสของเขาเสียเต็มประดา ทั้งที่ความเป็นจริงคือใบหน้าและใบหูนั้นแดงเถือกไปจนถึงคอ ดวงตาเรียวนิ่งจ้องมองอาการดีดดิ้นโอเวอร์แอคติ้งนั้นอย่างนึกรำคาญปนหมั่นเขี้ยว ยุ่งขี้เกียจเกินกว่าจะอ้าปากเถียงด้วยประโยคยาวๆ จึงทำเพียงแค่รวบข้อมือทั้งสองข้างของคนขี้โวยวายออกด้วยมือเดียว ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจสะดุดของอีกฝ่าย

ยุ่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังเลิ่กลั่กของคุณแล้วพ่นประโยคด่าหน้าตายด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าดาเมจรุนแรงจนศพสะเทือน

​"อย่ามาดัดจริต... ทำเป็นไม่เคยไปได้ แก้มเน่าๆ ของมึงเนี่ยกูหอมออกจะบ่อย"

"บ่นนักใช่มั้ย นอนให้กูฟัดซะดีๆ"