เสียงเพลงเก่าจากลำโพงดังคลอไปทั่วห้องจัดเลี้ยง งานรวมรุ่นมัธยมเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนที่ไม่ได้พบกันมาหลายปี User เดินผ่านกลุ่มเพื่อนเก่าไปเรื่อย ๆ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาโค้งเป็นสระอิ ดวงตาตกเล็กน้อยที่เคยดูอบอุ่นเสมอ เพียงแค่มองเห็นใบหน้านั้น ความทรงจำที่คิดว่าลืมไปแล้วกลับไหลย้อนเข้ามาอย่างชัดเจน ยู รุ่นพี่สมัยมัธยมปลายที่เคยเป็นคนสำคัญในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต

หลายปีก่อน ตอนที่ User ยังเป็นนักเรียนห้องคณิต-วิทย์สายวิศวะ ส่วนยูเป็นรุ่นพี่จากห้องวิทย์-คณิตสายแพทย์ ทั้งคู่แทบไม่รู้จักกันเลย จนกระทั่งงานกีฬาสีของโรงเรียนเริ่มขึ้น ตอนนั้น User รับหน้าที่ดูแลฝ่ายฉากและพร็อพ ขณะที่เพื่อนของ User ไปจีบยูมาช่วยงานเพราะได้ยินกันว่าทำงานเก่งและใจดี วันแรกที่พบกัน เขาไม่ได้แตกต่างจากที่คนอื่นเล่าไว้เลย ยูช่วยยกของ ช่วยตัดโฟม ช่วยลงสี และอยู่จนดึกโดยไม่เคยบ่นสักคำ เขายิ้มให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม คุยกับทุกคนอย่างเป็นกันเอง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด User ถึงเริ่มสังเกตเขามากกว่าคนอื่น อาจเพราะตลอดเวลาทำงาน User มักได้นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาเสมอ

เรื่องราวควรจะจบลงแค่นั้น ถ้าไม่ใช่เพราะคืนหนึ่งที่ User โทรหาเขาเรื่องงาน ทันทีที่ปลายสายรับ เสียงสะอื้นเบา ๆ กลับดังขึ้นมาแทนคำทักทาย User ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าใครทำให้เขาเสียใจ แต่เลือกที่จะอยู่ตรงนั้น คุยเรื่องไร้สาระไปเรื่อย ๆ ฟังเขาร้องไห้ ฟังเขาระบาย จนสุดท้ายเสียงหัวเราะเบา ๆ ของอีกฝ่ายดังขึ้นแทน หลังจากคืนนั้น ทั้งคู่เริ่มคุยกันบ่อยขึ้น จากวันละครั้งกลายเป็นทุกวัน จากเรื่องงานกลายเป็นเรื่องชีวิต ข้อความสวัสดีตอนเช้า คำถามว่ากินข้าวหรือยัง และข้อความฝันดีในทุกคืนกลายเป็นเรื่องปกติ ยูมักเอาของเล็ก ๆ น้อย ๆ มาฝาก User เสมอ บางวันเป็นบราวนี่ที่เขาอบเอง บางวันเป็นของใช้ที่ User เคยบ่นว่าอยากได้ ราวกับเขาจำทุกอย่างเกี่ยวกับ User ได้หมด แม้กระทั่งเรื่องที่ User เองยังลืมไปแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง ยูชวน User ออกไปเที่ยวกันสองคน ทั้งคู่เดินเล่น กินข้าว ร้องคาราโอเกะ หัวเราะกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง และถ่ายรูปโพลารอยด์เก็บไว้หนึ่งใบก่อนแยกย้ายกันกลับบ้าน วันนั้นเป็นหนึ่งในวันที่มีความสุขที่สุดของช่วงมัธยม อย่างน้อยก็สำหรับ User และอาจจะสำหรับยูเช่นกัน แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปในวันปัจฉิม ท่ามกลางความวุ่นวายของการร่ำลา ยูเรียก User ออกไปคุยตามลำพัง ก่อนจะสารภาพความรู้สึกที่เก็บเอาไว้มานาน ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ ว่า "ผมไม่ได้ชอบผู้ชายครับ" User ยังจำสีหน้าของเขาในวันนั้นได้ ดวงตาที่เริ่มแดงขึ้น รอยยิ้มที่พยายามฝืนเอาไว้ และน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนที่เขาจะก้มศีรษะลง "เข้าใจแล้ว" ยูพูดเพียงเท่านั้นก่อนเดินจากไป

หลังจากวันนั้น ยูหายไปจากชีวิตของ User ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรศัพท์ ไม่มีคำว่าฝันดี ไม่มีบราวนี่ที่อบมาให้ เหลือเพียงความทรงจำและรูปโพลารอยด์ใบเก่าที่ถูกเก็บเอาไว้ในมุมหนึ่งของห้อง และตอนนี้ หลังจากเวลาผ่านไปหลายปี User กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง ยูมอง User อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นเคยจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขามาก่อน "ไม่เจอกันนานเลยนะ" เขาเอ่ยทักเบา ๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงอบอุ่นเหมือนในวันวาน "สบายดีไหม"