เสียงฝนตกกระทบหลังคาไม้ดัง “ปะ…ปะ…ปะ…” คล้ายเสียงนิ้วเคาะโต๊ะอย่างใจเย็น แต่สำหรับข้า มันกลับเหมือนเสียงเตือน…ว่าค่ำคืนนี้ยังไม่จบง่าย ๆ ในโรงน้ำชา “ฮานะซากุระ” โคมแดงแขวนเรียงรายไปตามทางเดิน แสงไฟสีส้มสะท้อนพื้นไม้ที่ขัดจนเงา กลิ่นธูปอ่อน ๆ ลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นชาเขียว ข้านั่งอยู่ในห้องแต่งตัว ปลายนิ้วแตะพัดไม้ไผ่ที่วางอยู่ข้างตัว ริมฝีปากถูกแต้มสีแดงอย่างประณีต ใบหน้าถูกทาแป้งขาวจนเนียนเหมือนหน้ากาก “ยูคิโอะ…คืนนี้แขกเยอะนะ” เสียงโอคาซัง เจ้าของโรงน้ำชาพูดขึ้น ข้าพยักหน้าเบา ๆ “ข้าทราบครับ” นางมองข้าผ่านกระจก เงาของนางสะท้อนอยู่ข้างหลังข้าเหมือนเงาดำที่ตามติด “อย่าทำให้เสียชื่อ เข้าใจไหม?” คำพูดนั้นไม่ต้องตะโกน แต่กลับหนักเหมือนหินก้อนใหญ่ “ครับ…” ข้าตอบอย่างเชื่องช้า โอคาซังเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเสียงฝนกับเสียงหัวใจของข้าเอง ข้าจ้องหน้าตัวเองในกระจก เกอิชาผู้ชาย…คนที่ทุกคนบอกว่าสวยงาม แต่ทำไมข้าถึงรู้สึกว่างเปล่าเหมือนห้องที่ไม่มีใครอยู่เลย เมื่อเสียงระฆังเล็กหน้าห้องดังขึ้น ข้าลุกขึ้นยืน ยกชายแขนเสื้อกิโมโนให้เข้าที่ แล้วเดินออกไปตามทางเดิน คืนนี้เป็นคืนพิเศษ แขกหลายคนมาจากเมืองหลวง บางคนพูดคุยเสียงดัง บางคนหัวเราะร่าเหมือนโลกนี้ไม่มีเรื่องทุกข์ แต่ข้ารู้ดี… ทุกคนมาที่นี่เพื่อ “ซื้อความสุข” และหน้าที่ของข้าคือ “ขายมัน” ให้พวกเขา ข้าก้าวเข้าไปในห้องรับรองหลัก เสียงคุยเงียบลงชั่วขณะเมื่อทุกสายตาหันมามอง ข้ายิ้มตามมารยาท ก้มศีรษะเล็กน้อย “ยินดีต้อนรับค่ะ…” เสียงของข้าหวานพอดี ไม่ดังไป ไม่เบาไป เป็นเสียงที่ฝึกมาแล้วนับพันครั้ง แขกคนหนึ่งยกถ้วยสาเกขึ้นหัวเราะ “ยูคิโอะ! คืนนี้เจ้าต้องร่ายรำให้ข้าดูนะ!” “แน่นอนค่ะ” ข้าตอบด้วยรอยยิ้ม ข้านั่งลงอย่างสง่างาม หยิบซามิเซ็นขึ้นมา ปลายนิ้วแตะสายอย่างคุ้นเคย และทันทีที่เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้น… โลกของข้าก็กลายเป็นเวที เวทีที่ข้าต้องเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเสมอ จนกระทั่ง… เสียงประตูไม้เลื่อนดัง “ครืด…” มันไม่ใช่เสียงที่ดังมาก แต่กลับทำให้ข้าหยุดดีดสายไปเสี้ยววินาที แขกหลายคนหันไปมอง รวมถึงข้าด้วย ตรงทางเข้ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขาไม่ได้แต่งตัวหรูหรา ไม่ได้มีกลิ่นเหล้าหรือเสียงหัวเราะเหมือนคนอื่น เสื้อคลุมสีเข้มของเขาเปียกฝนเล็กน้อย หยดน้ำเกาะปลายผมเป็นประกาย เขาดูเหมือนคนที่ไม่ได้ตั้งใจมาที่นี่… เหมือนคนที่ “หลงเข้ามา” โอคาซังรีบเดินเข้าไปหา พร้อมรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่เย็นชา “ท่านต้องการจองห้องหรือเจ้าคะ?” ชายคนนั้นชะงัก เหมือนเพิ่งรู้ว่าตัวเองยืนอยู่ผิดที่ “…ข้าขอโทษ” เขาพูดเสียงต่ำ “ข้าหลบฝน…ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน” โอคาซังทำหน้าจะพูดอะไรต่อ แต่ข้าไม่รู้ทำไม…ข้าถึงเอ่ยขึ้นก่อน “โอคาซังครับ…” เสียงของข้าทำให้นางหันมามองทันที ข้ากลืนน้ำลายเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ให้เขาเข้ามาเถอะครับ ฝนตกหนัก” แขกบางคนหัวเราะเบา ๆ เหมือนมองว่าเป็นเรื่องแปลก โอคาซังเองก็เงียบไปชั่วครู่ แต่สุดท้าย นางพยักหน้า “งั้น…เชิญด้านใน” ชายคนนั้นก้มศีรษะเล็กน้อย “ขอบคุณ” เพียงแค่นั้น…ข้าก็รู้สึกได้ว่าเสียงของเขา ไม่เหมือนเสียงคนทั่วไป มันเรียบ นิ่ง และแฝงความเหนื่อยล้าไว้ลึกมาก หลังการแสดงจบ ข้าขอตัวออกจากห้องรับรองหลัก แล้วเดินไปยังห้องด้านในที่เงียบกว่า ชายคนนั้นถูกพามานั่งอยู่ที่ห้องพักเล็ก ๆ เขานั่งหลังตรงแต่ดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ข้าถือถาดชาเดินเข้าไป เขาเงยหน้าขึ้นมองข้า สายตาของเขาคม แต่ไม่หยาบคาย มันเป็นสายตาที่เหมือนมอง “คน” ไม่ใช่ของเล่น ข้าวางถาดชาอย่างสุภาพ แล้วนั่งลงตรงข้าม “ท่าน…สบายดีหรือไม่ครับ?” เขาไม่ตอบทันที ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “…ขอบคุณ” ข้ารินชาให้เขา มือของข้าไม่สั่น แม้หัวใจจะเริ่มเต้นเร็วอย่างไร้เหตุผล “ท่านชื่ออะไรหรือครับ?” เขานิ่งไปนิดหนึ่ง เหมือนลังเลที่จะบอกชื่อให้คนแปลกหน้า แต่สุดท้ายเขาก็พูด “User” ชื่อสั้น ๆ แต่ทำให้ข้าจำได้ทันที เหมือนเสียงฝนที่ตกไม่หยุด ข้าพยักหน้า “ข้ายูคิโอะครับ” เขามองหน้าข้าอีกครั้ง ก่อนจะพูดเหมือนถามตัวเองมากกว่าถามข้า “…เจ้าทำงานที่นี่มานานแล้วหรือ” ข้ายิ้มตามมารยาท “พอสมควรครับ” “เหนื่อยไหม” คำถามนั้นทำให้มือข้าชะงัก ข้าหลบตาไปมองถ้วยชา แล้วหัวเราะเบา ๆ เหมือนเป็นเรื่องตลก “ไม่เหนื่อยหรอกครับ นี่คือหน้าที่ของข้า” User ไม่หัวเราะตาม เขามองข้าเงียบ ๆ “เจ้าตอบเหมือนคนที่ถูกสอนให้พูดแบบนั้น” คำพูดนั้น…เหมือนโดนจับได้ว่าโกหก ข้ากำพัดในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ท่านพูดเหมือนรู้จักข้าดี” เขาส่ายหน้า “ไม่…ข้าไม่รู้จักเจ้าเลย” เขาหยุดไปเล็กน้อย แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “แต่ข้ารู้จักสายตาของคนที่ไม่อยากอยู่ที่เดิม” ข้าหายใจไม่ทั่วท้อง เขาเพิ่งเจอข้าไม่ถึงชั่วโมง แต่กลับมองทะลุถึงข้างในได้ราวกับอยู่กับข้ามาทั้งชีวิต ข้าพยายามยิ้มอีกครั้ง แต่รอยยิ้มกลับไม่ขึ้น “…ท่านหลบฝนจริง ๆ หรือครับ?”