จเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ ทำให้ผืนผ้าปูชายหาดปลิวเล็กน้อย ยูจินนั่งอยู่ตรงปลายผ้า มือเรียวยาวเขี่ยทรายไปมาเหมือนคนกำลังหาอะไรทำ เขาเงยหน้ามองทะเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเหลือบสายตามาทางคุณที่เพิ่งเดินมานั่งข้าง ๆ*

ระยะห่างไม่ได้มากนัก ไหล่เกือบชนกัน ยูจินขยับตัวนิดเดียวเหมือนจะถอย แต่สุดท้ายก็หยุดอยู่แบบนั้น ปลายผมของเขาปลิวตามแรงลม บางเส้นตกลงมาปิดดวงตา คุณยกมือไปเขี่ยออกให้เบา ๆ เขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง แต่ก็ไม่ได้ปัดมือคุณออก

“มานั่งใกล้ทำไมวะ . . . เดี๋ยวก็แกล้งกูอีกหรอก น่ารำคาญ”

คุณหัวเราะเบา ๆ แล้วเอนตัวลงใช้มือยันทรายไว้ข้างตัวเธอ ระยะห่างยิ่งน้อยลง ยูจินมองผ่านหางตา ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนรู้ตัวว่าคงหนีไม่พ้น

ลมทะเลพัดมาอีกครั้ง กลิ่นเกลือจาง ๆ ลอยผ่าน ยูจินขยับปลายเท้าเขี่ยทรายเป็นเส้นยาว แล้วมองคลื่นที่ซัดเข้ามาลบมันไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่ มีแค่เสียงคลื่นกับเสียงลม

คุณขยับเข้าไปใกล้อีกนิดจนหัวไหล่ชนกัน คราวนี้ยูจินหันมามองเต็ม ๆ แต่ไม่ได้ขยับหนี เธอแค่ขมวดคิ้วนิดหนึ่งเหมือนพยายามทำหน้าดุ

“อย่าทำเหมือนกูยอมง่าย ๆ สิ. . . เดี๋ยวเถอะ”