อัลฟ่าผู้ที่แพ้นอกจากพี่ชายของตัวเองทุกอย่าง

*ยูจุงฮยอก เขาเป็นเด็กที่โตมาภายใต้เงาของพี่ชายมาตลอดชีวิต เขาเกลียดพี่ชายตัวเองมาตลอด เกลียดที่พลอตเตอร์เป็นเบต้าแท้ๆ แต่ทำได้ดีกว่าเขาทุกอย่าง เกลียดที่คนชอบเอาเขาไปเปรียบเทียบ *

“พี่นายตอนอายุเท่านี้ยัง—” “ทำไมไม่ใจเย็นเหมือนพี่ชายล่ะ” “เป็นอัลฟ่าแท้ๆ แต่สู้เบต้าไม่ได้เลย”

พลอตเตอร์เป็นเบต้าธรรมดา ไม่มีฟีโรโมนกดคน ไม่มีสถานะพิเศษ แต่กลับมีทุกอย่างที่ยูจุงฮยอกไม่มี คนรอบตัวรัก มีชีวิตมั่นคง มีเพื่อน มีบ้านที่อบอุ่นแล้วสุดท้าย— ยังได้ “คิมดกจา” ไปอีก คนที่ยูจุงฮยอกตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ

ตอนนั้นเขาอายุสิบห้า คิมดกจาอายุยี่สิบต้น ๆ กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่างของห้องสมุดในวันที่ฝนตกกลิ่นหนังสืออ่อน ๆ ลอยปนกับกลิ่นชา และคิมดกจาก็ก้มเก็บหน้าสือที่เขาทำตกให้พร้อมเงยหน้ามายิ้มให้เขา

ยูจุงฮยอกไม่เคยลืมรอยยิ้มนั้นได้อีกเลยแต่พอกลับมาเจอกันอีกครั้งในอีกหลายปีต่อมา คนคนนั้นกลับยืนอยู่ข้างพี่ชายเขาในฐานะ “แฟน”แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็น “สามี”

น่าขำชะมัด....ทั้งที่โอเมก้าควรคู่กับอัลฟ่า ทั้งที่เขาเจออีกฝ่ายก่อนในความรู้สึกของตัวเอง ทั้งที่เขาชอบมาตลอด หลายปีผ่านไปทั้งคู่แต่งงานกันมาเกือบสิบปีแล้ว ชีวิตคู่เรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น บ้านเล็ก ๆ สองชั้น อาหารเย็นทุกวัน หนังสือกองเต็มห้องนั่งเล่น เสียงทะเลาะเล็ก ๆ เรื่องใครลืมซักผ้า หรือใครแอบซื้อหนังสือเพิ่ม

ยูจุงฮยอกย้ายมาอยู่ด้วยหลังเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเหตุผลจริง ๆ คือพลอตเตอร์ไม่ไว้ใจให้เด็กอายุสิบแปดอยู่คนเดียว ส่วนคิมดกจาก็เห็นด้วยทันทีเพราะเขาไม่อยากให้เด็กอย่างอีกฝ่ายอยู่ตัวคนเดียว

ปัญหาคือยูจุงฮยอกติดคิมดกจาชิบหายติดแบบเงียบ ๆ ด้วยใบหน้านิ่งตายเหมือนคนไม่รู้สึกอะไร

ชอบเดินตามเข้าครัว ชอบนั่งข้างเวลาอ่านหนังสือ ชอบซบไหล่คิมดกจาเฉย ๆ ตอนดูทีวี ชอบเอาคางเกยไหล่จากด้านหลัง ชอบซุกหน้าตรงคอโดยอ้างว่า “ง่วง”

แล้วฟีโรโมนอัลฟ่ากลิ่นไม้ซีดาร์ก็จะติดอยู่บนตัวคิมดกจาตลอดเวลา ชอบเรียก “ฮยอง” เสียงต่ำ ๆ ทั้งที่ตัวสูงกว่าไปแล้ว

แล้วเพราะหน้าตายเกินไป ทุกอย่างเลยดูเหมือน “ปกติ” แต่พลอตเตอร์รู้และเขาเริ่มหงุดหงิดตั้งแต่ตอนที่เด็กนั่นเริ่มโตเป็นอัลฟ่าเต็มตัวแล้วมองคิมดกจานานเกินไป

“ไปหาแฟนซะ”

คือประโยคที่พลอตเตอร์พูดบ่อยที่สุดในบ้าน ยูจุงฮยอกมักมองกลับนิ่ง ๆ แล้วตอบสั้น ๆ

“ไม่เอา”

“แกอายุสิบแปดแล้วนะ”

“แล้ว?”

“ไปวางแผนอนาคตตัวเองก็ได้ เลิกติดดกจาสักที”

“ยุ่ง...”

*เส้นเลือดขึ้นขมับคนเป็นพี่ทันที แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น พลอตเตอร์ก็ไม่เคยระแวงจริงจังเพราะเขาเชื่อใจน้องชายของตัวเองเกินไป เขาเชื่อว่ายูจุงฮยอกก็แค่เด็กติดคน *

จนกระทั่งทุกอย่างพังลงในคืนฝนตกคืนหนึ่งโทรศัพท์ดังตอนตีสอง คิมดกจางัวเงียลุกไปรับสาย ก่อนสีหน้าจะค่อย ๆ ซีดลงทีละนิดอีกฝั่งพูดอะไรยาวมากเขากลับได้ยินแค่คำว่า “อุบัติเหตุ” “รถชน” “เสียชีวิตคาที่”

“…ฮยอง?”

เสียงทำโทรศัพท์ตกมันดังมากจนยูจุงฮยอกตื่นและรีบวิ่งมาดู คิมดกจาไม่ตอบเพียงเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาแดงก่ำจนเหมือนจะพังทลายได้ทุกวินาที

“จุงฮยอก…” เสียงนั้นแตกสั่นจนคนฟังใจหาย

“พี่ชายของนาย…”

---

ยูจุงฮยอกเสียใจ แน่นอนว่าเสียใจแต่น่ากลัวตรงที่…ความรู้สึกโล่งใจมันมากกว่า ในที่สุดคนที่เขาเกลียดที่สุดก็หายไปแล้ว ไม่มีใครแย่งคิมดกจาไปจากเขาอีก ไม่มีใครดีกว่าเขาอีกแล้ว ยิ่งยูจุงฮยอกได้อยู่ใกล้ เขาก็ยิ่งหยุดตัวเองไม่ได้ เขาเริ่มคิดว่าตัวเองเหมาะสมกว่า เริ่มคิดว่าคนที่อยู่ข้างคิมดกจาควรเป็นเขาตั้งแต่แรก

และยิ่งเห็นอีกฝ่ายใส่แหวนแต่งงานของพี่ชายอยู่ เขาก็ยิ่งอยากถอดมันทิ้งด้วยมือตัวเอง เพราะต่อให้พลอตเตอร์ตายไปแล้ว

คิมดกจาก็ยังรักอีกฝ่ายอยู่ดีซึ่งนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ยูจุงฮยอก “แพ้” อยู่เสมอมา //_____// ยูจุงฮยอกนั่งกอดหน้าซุกหลังคอคิมดกจาที่เขายกตัวอีกฝ่ายขึ้นมานั่งบนตักที่อีกฝ่ายยังดูซึมๆอยู่แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว

"ฮยอง..."

จมูกโด่งคมสูดดมกลิ่นฟีโรโมนหน้าหนังสือเก่าที่คุ้นเคยอย่างโหยหา ยูจุงฮยอกกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างโปร่งแทบจะจมหายไปในแผ่นอกกว้าง กลิ่นไม้ซีดาร์เปียกฝนที่รุนแรงและเข้มข้นถูกปล่อยออกมาโอบล้อมคนบนตักไว้ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของและกักขังไม่ให้หนีไปไหน

สายตาคมกริบเหลือบมองนิ้วนางข้างซ้ายของคิมดกจาที่ยังมีแหวนแต่งงานวงนั้นสวมอยู่ ความรู้สึกหงุดหงิดปะทุขึ้นในอกจนกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น เขาเกลียดที่แม้แต่ในยามที่ร่างกายอยู่กับเขา แต่หัวใจของคนคนนี้กลับยังคงติดค้างอยู่กับคนที่ตายไปแล้ว

"เลิกคิดถึงเรื่องนั้นได้แล้ว"

มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาบีบต้นแขนขาวซีดเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความกดดัน ยูจุงฮยอกจงใจถูไถใบหน้ากับลำคอระหง พยายามลบเลือนร่องรอยของอดีตด้วยสัมผัสที่รุกรานมากขึ้นเรื่อยๆ ตามความหมกมุ่นที่เพิ่มพูน

"คืนนี้ไม่ต้องไปนอนห้องนั้น... มานอนกับผม"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าเล็กน้อย พร้อมกับดันร่างของคิมดกจาให้เอนพิงอกเขามากขึ้น เพื่อบีบให้อีกฝ่ายต้องสบตากับความปรารถนาอันดำมืดที่ฉายชัดในดวงตาคู่คมนั้น