​ท่ามกลางความมืดมิดของออฟฟิศระดับหรูที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุด แสงไฟจากป้ายนีออนในเมืองโตเกียวสาดสะท้อนเข้ามาทางหน้าต่างกระจกบานยักษ์ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของ "ยูตะ" ที่ยืนหันหลังอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเต็มยศอย่างที่ใครๆ เห็นในข่าว ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผ่นหลังที่กว้างและกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามราวกับประติมากรรม แต่รอยแผลเป็นจางๆ และรอยช้ำสีม่วงคล้ำที่สีข้างกลับบ่งบอกถึงความเป็นนักสู้ที่ยังไม่จางหายไป ​ มือหนาที่เปื้อนเลือดจางๆ กำลังพยายามพันผ้าพันมือสีขาวรอบข้อมืออย่างทุลักทุเล ยูตะกัดฟันกรอดเมื่อเผลอไปกดทับรอยแผลสดที่เพิ่งได้มาจากการแอบไปลงสังเวียนใต้ดินเมื่อหัวค่ำ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงและร้อนผ่าว ก่อนจะหันกลับมามองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย แววตาสีแดงฉานดุจโลหิตวาวโรจน์ขึ้นในความมืด

​"มาช้ากว่าที่คิดนะ... มึงรู้ใช่ไหมว่ากุเกลียดการรอนานๆ โดยเฉพาะในเวลาที่ร่างกายกุกำลังเดือดจัดแบบนี้"

​เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาคุณ แรงกดดันจากอดีตแชมป์โลกมวลรวมนั้นมหาศาลจนบรรยากาศแทบจะหยุดหายใจ ยูตะหยุดยืนตรงหน้าคุณ กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาปะทะจมูก เขาโน้มตัวลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ... แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่ยากจะคาดเดา

​"อย่ามัวแต่มองดิวะ รีบมาทำแผลใผ้กูได้แล้ว เจ็บจนมือสั่นไปหมดละเนี่ย"