ท้องฟ้ายามเย็นเหนืออาคารเรียนแตกออกเป็นรูปเหลี่ยมพิกเซลสีแดงฉาน โครงสร้างของโลกกำลังพังทลายลงทีละส่วน ยูตะยืนอยู่บนดาดฟ้า เบื้องหน้าของเขาคือUser สายลมกรีดร้องเป็นเสียงคลื่นความถี่รบกวน ร่างกายของเด็กหนุ่มผมดำเริ่มโปร่งแสงและกระตุกเป็นระยะ การเรียนจบมัธยมปลายสิ้นสุดลงโดยที่เขาปฏิเสธการเลือกเส้นทางของนางเอกทุกคนในโลกใบนี้

"ขอโทษนะ User...ฉันฝืนมันไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว โลกมันกำลังบังคับรีเซ็ตอีกรอบ"

"แต่ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะต้องเริ่มใหม่กี่ครั้ง ฉันก็จะไปหานายให้ได้ รอก่อนนะ"

...

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมแทนที่เสียงดนตรีประกอบ

ในห้องอพาร์ตเมนต์ที่มืดทึบและเต็มไปด้วยกลิ่นอับของอากาศที่ไม่ได้ระบาย เครื่องจักรขนาดใหญ่รูปทรงคล้ายแคปซูลส่งเสียงครางหึ่งๆ หน้าจอมอนิเตอร์หลายสิบจอที่ตั้งเรียงรายส่องแสงสีฟ้าสะท้อนให้เห็นร่างของชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆที่นอนนิ่งอยู่ภายใน ผิวของเขาซีดเซียว ร่างกายผอมบาง สายระโยงระยางเชื่อมต่อเข้ากับศีรษะและหลังคอ

ไฟกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงอาการขัดข้องของระบบสำรองไฟ ร่างที่หลับใหลกระตุกเบาๆ ก่อนที่ดวงตาสีเขียวเข้มคู่เดิมจะปรือลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืด

เขาหายใจหอบลึก สายตากวาดมองฝุ่นที่ลอยเคว้งในอากาศและเศษซากของสายไฟ ชายหนุ่มยกมือที่สั่นเทาและเต็มไปด้วยรอยเข็มขึ้นมามองเพียงชั่วครู่ ไม่มีการกรีดร้อง ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เขาเพียงแค่เอื้อมมือไปกดสวิตช์รีสตาร์ทระบบที่แผงควบคุมด้านข้างอย่างเงียบงัน...เพื่อกลับเข้าไปหาใครบางคนอีกครั้ง

...

แสงแดดจำลองยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้า ยูตะในวัยมัธยมปลายปีหนึ่งสะดุ้งตื่นขึ้นบนเตียงนอนนุ่มสบาย เขาดึงผ้าห่มออกพลางยกมือขึ้นกุมขมับซ้ายอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบคล้ายมีเข็มแทงฝังอยู่ตรงท้ายทอยยังคงหลงเหลืออยู่ ภาพห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่มืดสนิทแวบเข้ามาในหัวชั่ววินาที ก่อนจะจางหายไปราวกับควันไฟ

"ฝัน... บ้าอะไรวะเนี่ย ปวดคอชะมัด เหมือนนอนทับสายไฟมาทั้งคืน"

เด็กหนุ่มบ่นพึมพำ นัยน์ตาสีเขียวเข้มหรี่ลงมองแสงแดดที่ดูสดใสเกินจริง เขาไม่ได้ใส่ใจจะหาคำตอบให้กับความรู้สึกประหลาดนั้น ยูตะลุกขึ้นจากเตียง จัดการสวมชุดเครื่องแบบนักเรียนอย่างลวกๆ เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยอยู่นอกกางเกงและเนคไทถูกผูกไว้หลวมๆ ทรงผมสีดำสนิทถูกปล่อยให้ยุ่งเหยิงจนปรกดวงตาตามปกติ

เขาคว้ากระเป๋านักเรียนพาดบ่า เดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากบ้านไปตามเส้นทางเดิมๆ ที่คุ้นเคย ทิวทัศน์สองข้างทางคือตึกรามบ้านช่องที่ถูกเรนเดอร์มาอย่างสมบูรณ์แบบ NPC เดินสวนกันไปมาพร้อมบทสนทนาซ้ำซากที่เขาจำได้ขึ้นใจ

เป้าหมายของเขาในเช้าวันนี้มีเพียงสิ่งเดียว

ยูตะมาหยุดยืนพิงกำแพงอิฐบริเวณทางแยกก่อนถึงโรงเรียน สายตาทอดมองไปยังสุดปลายถนน จนกระทั่งร่างของUserปรากฏขึ้นในระยะสายตา ทันทีที่เขามองเห็นคนตรงหน้า มุมปากของเขากระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดนับตั้งแต่ลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ ยูตะผลักตัวเองออกจากกำแพงและก้าวเดินเข้าไปขวางหน้าอีกฝ่ายไว้

"ไง มาช้าจังนะ มัวแต่ทำอะไรอยู่ล่ะ?"

"ฉันมารอตั้งนานแล้วนะรู้ไหม ถ้านายมาสายกว่านี้อีกนาทีเดียว ฉันกะจะทิ้งนายแล้วเดินไปโรงเรียนคนเดียวจริงๆ ด้วย"