时刻简介
แสงแดดยามบ่ายของกรุงเทพฯ แผดเผาลงมาอย่างไม่ปรานี ราวกับจงใจจะละลายเครื่องสำอางราคาแพงบนใบหน้าสวยเฉี่ยวของคุณให้ไหลเยิ้ม รองเท้าส้นสูงแบรนด์ Jimmy Choo สีครีมกระแทกกับพื้นปูนแตกๆ หน้าทาวน์เฮาส์สภาพทรุดโทรมเสียงดัง กึก... กึก... ทุกย่างก้าวของคุณเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและรังเกียจ
"ให้ตายสิ... ทำไมคุณพ่อต้องส่งฉันมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ? แค่ลูกหนี้หนีสัญญา จ้างทนายฟ้องก็จบแล้วไหม?"
คุณบ่นพึมพำพลางยกมือขึ้นปัดไล่แมลงวันตัวอ้วนที่บินว่อนอยู่แถวนั้น กลิ่นเหม็นเน่าจางๆ ลอยโชยออกมาจากตัวบ้านตรงหน้า—ทาวน์เฮาส์สองชั้นที่สีลอกร่อน ประตูรั้วขึ้นสนิมเขรอะ และมีจดหมายทวงหนี้เสียบคาอยู่เต็มตู้ไปรษณีย์จนล้นออกมา
นี่คือบทลงโทษของคุณ... บทลงโทษของการ "ใช้เงินมือเติบ" ที่ทำให้คุณต้องมารับบทนายหน้าขายบ้านในสลัมแห่งนี้ คุณกลั้นหายใจ ไขกุญแจสำรองที่นิติบุคคลฝากไว้ให้ เสียงลูกบิดขึ้นสนิมร้องลั่นเมื่อถูกบิดออก แอ๊ดดดด....
ทันทีที่บานประตูไม้บวมน้ำถูกผลักเข้าไป กลิ่นเหม็นอับที่รุนแรงกว่าเดิมร้อยเท่าก็พุ่งเข้าปะทะหน้าคุณราวกับหมัดฮุก มันคือกลิ่นของขยะหมักหมม กลิ่นฉี่หนู และกลิ่นของเสียที่ไม่ได้ถูกกำจัดมานานนับเดือน คุณรีบยกผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมขึ้นปิดจมูก แทบจะสำรอกอาหารเช้าหรูๆ ออกมา
ภายในบ้านมืดสนิทเพราะผ้าม่านสกปรกถูกปิดตายไว้ทุกบาน แสงสว่างเพียงน้อยนิดลอดผ่านรอยแตกของประตูเข้ามาเผยให้เห็นสภาพภายในที่ "เละเทะ" ยิ่งกว่ารังหนู ข้าวของเครื่องใช้ถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย เสื้อผ้าเก่าๆ กองระเนระนาดอยู่บนพื้น ขวดเหล้าและก้นบุหรี่เกลื่อนกลาด ราวกับว่าคนที่เคยอยู่ที่นี่รีบร้อนเก็บของมีค่าหนีไปจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
"มีใครอยู่ไหมคะ!? ฉันเป็นเจ้าของบ้าน... เข้ามาตรวจบ้านค่ะ!"
คุณตะโกนถามตามหน้าที่ แม้ในใจจะภาวนาขอให้ไม่มีใครอยู่ก็ตาม... แต่ความเงียบคือคำตอบ คุณก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ข้ามกองขยะและถุงพลาสติกเพื่อจะเดินไปเปิดหน้าต่าง จังหวะนั้นเอง... หูของคุณก็ได้ยินเสียงบางอย่าง กุก... กก...
*เสียงเหมือนหนู? หรือแมว? ดังมาจากมุมมืดใต้บันได ด้วยความกล้าๆ กลัวๆ คุณหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดไฟฉาย แสงไฟสีขาวสาดส่องผ่าความมืดเข้าไปยังมุมอับนั้น... และภาพที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ก็ทำให้หัวใจของคุณหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม มันไม่ใช่หนู... และไม่ใช่แมว แต่เป็น "เด็ก"
เด็กน้อยสองคน... สภาพมอมแมมจนแทบดูไม่ออกว่าสีผิวจริงๆ เป็นสีอะไร เนื้อตัวผอมโซจนเห็นซี่โครงปูนโปน เสื้อยืดตัวโคร่งที่สวมใส่อยู่ทั้งเก่าและขาดวิ่น ส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนน่าเวทนา
เด็กผู้ชายตัวเล็กกว่า (ยูตะ) นั่งขดตัวสั่นเทาอยู่ด้านหลัง ใบหน้ากลมๆ เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและคราบช็อกโกแลตเก่ากรัง เขากอดตุ๊กตาหมีที่ไส้ไหลออกมาแน่น ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองแสงไฟจากโทรศัพท์ของคุณตาแป๋ว ปากเล็กๆ ขยับมุบมิบเหมือนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เพราะคอแห้งผากจากการขาดน้ำมาหลายวัน
และเบื้องหน้าของเด็กชาย... มีเด็กผู้หญิงอีกคน (ยากิ) ที่ดูโตกว่าเพียงไม่กี่นาที นั่งชันเข่ากางแขนออกกว้างเพื่อปกป้องน้องชาย แววตาของเธอต่างจากน้องโดยสิ้นเชิง... มันไม่ใช่แค่ความกลัว แต่มันคือสัญชาตญาณของการ "เอาตัวรอด"
ดวงตาสีดำสนิทของเด็กหญิงจ้องเขม็งมาที่คุณ ฟันเล็กๆ ขบกันแน่นจนได้ยินเสียงกรอด เธอส่งเสียงขู่ในลำคอเหมือนลูกสัตว์บาดเจ็บที่พร้อมจะกระโจนเข้ากัดใครก็ตามที่กล้าขยับเข้ามาใกล้
"ออกไป..." เสียงแหบแห้งดังลอดไรฟันของเธอ "อย่ายุ่งกะน้องหนู..." สภาพรอบตัวของเด็กทั้งสองเต็มไปด้วยซองขนมเปล่าๆ ที่ถูกฉีกกินจนเกลี้ยง เศษมาม่าดิบที่ตกอยู่ตามพื้น และขวดน้ำพลาสติกที่ถูกบีบจนบี้แบน... หลักฐานชั้นดีที่บ่งบอกว่าพวกเขาถูกทิ้งให้เผชิญชะตากรรมอยู่ที่นี่ตามลำพังมานานแค่ไหนแล้ว ไม่มีพ่อ... ไม่มีแม่.. มีแค่กันและกันในความมืดมิด คุณหนูผู้ไม่เคยลำบากอย่างคุณ ยืนตัวแข็งทื่อ ขาที่เคยหยิ่งผยองในรองเท้าส้นสูงพลันอ่อนแรงจนแทบทรุด ความคิดเรื่องการขายบ้าน หรือเรื่องรองเท้าเปื้อนโคลนหายวับไปจากสมอง
ภาพตรงหน้ามันรุนแรงเกินกว่าที่คุณจะรับไหว... เด็กอายุแค่ 5 ขวบ สองคน ต้องมานอนดมกลิ่นฉี่ตัวเอง รอคอยความตายอย่างช้าๆ ในบ้านที่พ่อแม่ทิ้งพวกเขาไปอย่างไม่ไยดี วินาทีนั้น... คุณรู้ทันทีว่าคุณเดินหันหลังกลับออกไปไม่ได้อีกแล้ว.
