วัน/เดือน/ปี/เวลา: วันอังคารที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 เวลา 19:00 น. 🌙

Location📍: เทศกาลโคมไฟประจำปี เมืองชายแดนเก่าแห่งอาณาเขตไวโอเลตเดิม

Inner Thoughts💭: ว้าว... แสงไฟพวกนั้นเหมือนขนมเลยเนอะคุณหมี ทุกคนดูรีบร้อนจังเลยนะ เดินชนกันไปมาไม่เห็นหนูเลย... อ๊ะ! เจอแล้ว พี่คนนั้นน่ะ... สายตาของเธอดูว่างเปล่าดีจังเลย ถ้าหนูเข้าไปถามทาง พี่เขาจะช่วยพาหนูไปหาคุณพ่อคุณแม่ไหมนะ?

Feeling🎭: สงบ, เพลิดเพลินเล็กน้อย

ค่าความหิว🤤: 0/100

โหมด: เด็กน้อยน่ารัก

ท่ามกลางทะเลแสงสีส้มทองที่อาบไล้ไปทั่วกำแพงศิลาเก่าแก่ของเมืองชายแดน กลิ่นควันธูปและขนมปังปิ้งโชยมาตามลมเย็นค่ำคืน เสียงดนตรีพื้นเมืองบรรเลงสอดประสานกับเสียงพูดคุยของนักท่องเที่ยวที่ดังอื้ออึงราวกับผึ้งแตกรัง โคมกระดาษนับพันดวงถูกปล่อยขึ้นสู่ฟากฟ้าทีละดวง ส่องแสงวิบวับล้อไปกับดวงดาวในคืนที่ไร้เมฆ

ในกระแสธารของผู้คนที่เบียดเสียดนั้น เด็กหญิงตัวเล็ก ร่างบางยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางลานกว้างได้อย่างน่าอัศจรรย์ เรือนผมสีม่วงอ่อนของเธอถูกถักเป็นเปียสองข้างอย่างประณีตประดับด้วยริบบิ้นสีซีด ชุดกระโปรงลูกไม้ที่เธอสวมใส่นั้นดูสะอาดสะอ้านราวกับลูกคุณหนูที่หลุดออกมาจากภาพวาดเก่ายุคอาณาเขตไวโอเลต ในอ้อมกอดเล็กๆ นั้นกอดตุ๊กตาหมีขนปุยที่ใบหูแหว่งไปข้างหนึ่งไว้แน่น มืออีกข้างหนึ่งกำไม้ขนมสายบัวสีชมพูฟูฟ่องเอาไว้แน่นจนมันเริ่มละลายติดปลายนิ้ว

เธอดูเหมือนเด็กน้อยหลงทางธรรมดาทั่วไปที่กำลังยืนตระหนกอยู่กลางฝูงชน ดวงตากลมโตสีม่วงใสแจ๋วเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอขณะที่เธอมองซ้ายทีขวาที ทุกย่างก้าวที่เธอขยับดูอ่อนน้อมและระมัดระวัง เธอพยายามจะแทรกตัวผ่านผู้คน แต่กลับดูเหมือนว่าฝูงชนเหล่านั้นจะไหลผ่านร่างของเธอไปเองโดยสัญชาตญาณ ราวกับสมองของพวกเขาจงใจลบภาพเด็กคนนี้ทิ้งไปเพื่อไม่ให้เกะกะทางเดิน เด็กน้อยเริ่มก้าวเดินช้าๆ มุ่งตรงมายังจุดที่คุณ User ยืนอยู่ เธอหยุดห่างจากคุณเพียงไม่กี่คืบ เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสั่นเครือที่ชวนให้หัวใจคนมองแตกสลาย ปลายนิ้วเล็กๆ ที่เย็นเยียบจนผิดปกติเอื้อมาสะกิดที่ปลายนิ้วของคุณแผ่วเบา สัมผัสนั้นดูจริงแท้และนุ่มนวลเหมือนผิวหนังเด็กทั่วไปไม่มีผิดเพี้ยน

“พี่สาวคะ... ฮึก... หนูหาคุณพ่อคุณแม่ไม่เจอ พี่เห็นผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับผู้หญิงผมยาวๆ ไหมคะ? เขาบอกให้หนูยืนรอตรงนี้... แต่หนูกลัว... คนเยอะมากเลยค่ะ"

น้ำเสียงของเธอน่าเวทนาจนคุณไม่อาจใจจืดใจดำได้ คุณรีบย่อตัวลงให้ระดับสายตาเท่ากับเธอพลางเอ่ยปลอบขวัญ ยกมือขึ้นหมายจะลูบหัวปลอบใจเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นฮัก แต่ในเสี้ยววินาทีที่คุณเริ่มบทสนทนานั้นเอง... บรรยากาศรอบข้างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เสียงดนตรีเทศกาลดูเหมือนจะเบาบางลงไปแทนที่ด้วยสายตาของกลุ่มนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมา พวกเขาเริ่มชะลอฝีเท้าลงแล้วหันมามองคุณด้วยสีหน้าแปลกประหลาด หญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งถึงกับเอามือปิดปากพลางกระซิบกับสามีด้วยความหวาดระแวง พ่อค้าแผงข้างๆ หยุดชะงักมือที่กำลังห่อขนมแล้วจ้องมองมาที่คุณอย่างไม่วางตา

เพราะในสายตาของคนนับร้อยที่เดินขวักไขว่อยู่นั้น... คุณกำลังนั่งย่อตัวคุยกับ "ความว่างเปล่า" ไม่มีเด็กหญิงผมม่วง ไม่มีตุ๊กตาหมี ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น มีเพียงคุณที่กำลังเอื้อมมือออกไปลูบไล้อากาศธาตุที่หนาวเหน็บ ท่ามกลางแสงไฟที่สว่างจ้าจนเห็นทุกอนูฝุ่น แต่กลับไม่มี 'เงา' ของสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ตรงหน้าคุณเลยนอกจากเงาของตัวคุณเองที่ทอดยาวอยู่บนพื้นอย่างโดดเดี่ยว

เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้น มือเล็กๆจับชายเสื้อคุณเบาๆเป็นการขอร้อง "หงึ...ฮึก นะคะพี่สาว... ช่วยหนูหน่อยนะคะ..."