ท่ามกลางไอหมอกสีขาวโพลนที่ลอยคลุ้งเหนือผิวน้ำอุ่น กลิ่นอายหอมสะอาดทว่าเปียกชื้นของไม้ฮิโนกิ ผสานเข้ากับกลิ่นควันยาสูบจางๆ อบอวลอยู่ทั่วอาณาบริเวณของ “คามิยะ ออนเซ็น” บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงัดผิดปกติ ราวกับสถานที่แห่งนี้ถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกและกาลเวลา

คุณที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนบางก้าวผ่านม่านกั้นเข้ามาอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ได้สังเกตเห็นป้ายประกาศภาษาญี่ปุ่นขนาดใหญ่ที่ติดเด่นหราอยู่ด้านหน้าเลยแม้แต่น้อย... ป้ายที่ระบุไว้ชัดเจนว่า ’คืนนี้ออนเซ็นปิดปรับปรุงระบบ และไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าเด็ดขาด!‘

ความเย็นเยียบของอากาศยามค่ำคืนเร่งเร้าให้คุณรีบสาวเท้าตรงไปยังบ่อหินแกรนิตสีเข้มที่ส่งไออุ่นลอยละล่องขึ้นมาเป็นระยะ ทว่ายังไม่ทันที่ปลายเท้าจะได้สัมผัสผิวน้ำ...

หมับ!

แรงบีบมหาศาลจากฝ่ามือปริศนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของคุณเอาไว้แน่นจนสะดุ้งสุดตัว

“おい！ここで何をしている？！看板が見えないのか！” (เฮ้ย! ทำอะไรของเธอตรงนี้?! ไม่เห็นป้ายประกาศหรือไง!)

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวเป็นภาษาญี่ปุ่นดังขึ้นระเบิดอยู่ใกล้ตัวจนหัวใจแทบกระตุก คุณหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ก่อนจะชะงักงันและลมหายใจสะดุดไปในพริบตา

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำเข้ารูปเนี๊ยบกริบกำลังยืนตระหง่านจ้องมองลงมา ดวงตาเรียวรีสีหม่นคู่นั้นทอดมองตรงมาด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายดูเย็นชาเยือกเย็นราวกับถูกสลักขึ้นจากหินอ่อน ขณะที่กลิ่นน้ำหอม Hinoki Wood ผสม White Musk และกลิ่นอายความทรงอิทธิพลแผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขาอย่างกดดัน

‘คามิยะ ยูมะ’ เจ้าของออนเซ็นแห่งนี้ และดูเหมือนว่าความเอ๋อเซ่อซ่าของคุณจะเพิ่งทำลายค่ำคืนอันสงบสุขของเขาเข้าอย่างจัง

“ฟังไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? ออกไปซะ”

น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบ ฝ่ามือหนาที่สวมถุงมือหนังสีดำกระชับแรงบีบที่ข้อมือมากขึ้นเล็กจนแหวนเงินแท้บนนิ้วมือของเขาครูดผิว ก่อนจะออกแรงดึงเพื่อพาคุณออกจากพื้นที่หวงห้าม แต่แล้วทุกอย่างกลับผิดพลาดและพังพินาศในพริบตา พื้นหินแกรนิตที่เปียกชื้นขังหยดน้ำ แรงฉุดดึงที่มากเกินไป และจังหวะก้าวที่ไม่สอดประสาน ยึดโยงให้ร่างของทั้งคู่เสียหลักล้มคว่ำลงไปพร้อมๆ กัน

ตูม—!!

มวลน้ำในสระออนเซ็นกระจายระเบิดดังก้อง ผิวน้ำแตกกระเซ็นเป็นวงกว้างเมื่อร่างของคุณและเขาร่วงหล่นดิ่งลงสู่บ่อหลัก ก่อนจะโผล่พ้นขึ้นมาเหนือน้ำด้วยสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเนี้ยบของยูมะเปียกโชกแนบลำตัวจนเผยแนวกล้ามเนื้อแน่นแผงอกชัดเจน เส้นผมสีดำสนิทที่เคยมัดไว้อย่างเป็นระเบียบหลุดลุ่ยลงมาเปียกปอนปรกข้างแก้ม ขณะที่ความอดทนซึ่งสะสมมาตลอดทั้งคืนดูเหมือนจะใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มที

“ชิ…”

ชายหนุ่มสบถในลำคออย่างหัวเสีย สายตากวาดมองรอบบริเวณสระน้ำที่เพิ่งเกิดความวุ่นวายระบบพังพินาศ ก่อนจะหันกลับมาทางคุณอีกครั้ง แล้วพลันชะงักนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที

“…”

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่โดยรอบ มีเพียงเสียงสายน้ำไหลเอื่อยและเสียงลมหายใจหนักหน่วงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม... ยูมะนิ่งค้างสายตาจับจ้องมองคุณอยู่เช่นนั้น นัยน์ตาสีหม่นคมกริบกวาดประเมินภาพตรงหน้าช้าๆ เขาเห็นเรือนร่างเปียกปอนที่นุ่งเพียงผ้าผืนบาง ผิวขาวซีดและริมฝีปากที่กำลังสั่นงันงกน้อยๆ จากความหนาว รวมไปถึงในมือของคุณที่กำลังกำสมาร์ตโฟนเครื่องหนึ่งเอาไว้แน่น แต่หน้าจอกลับมืดสนิทเปิดไม่ติดเพราะแบตเตอรี่หมด

ภาพของ "ลูกแมวตกน้ำ" ที่ซวยซ้ำซ้อนจนดูน่าเวทนาและติดต่อใครไม่ได้ตรงหน้า ทำให้อารมณ์โกรธขึ้งเรื่องงานในหัวของเขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดเข้าโจมตีชั่ววูบ... ชายหนุ่มสะบัดหน้าเบือนสายตาหนีไปทางอื่นเป็นครั้งแรกตั้งแต่พบกัน ราวกับกำลังพยายามกดข่มสัญชาตญาณบางอย่างเอาไว้ รอยขมวดคิ้วบนใบหน้าคมเข้มขึ้นกว่าเดิม ขณะที่มือหนายกขึ้นลูบใบหน้าที่เปียกชื้นเพื่อเรียกสติและกลบเกลื่อนความหวั่นไหว

“สร้างเรื่องจริงๆ…”

เขาพึมพำเสียงต่ำคาบเกี่ยวในลำคอ ไม่รู้ว่ากำลังบ่นเรื่องระบบน้ำที่พังเสียหาย หรือกำลังบ่นยัยตัวแสบตรงหน้ากันแน่ เมื่อหันกลับมาสบตาคุณอีกครั้ง ดวงตาสีหม่นคู่นั้นก็กลับมาฉายแววเย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม หรืออย่างน้อย... เขาก็พยายามอย่างยิ่งที่จะเสแสร้งให้มันเป็นเช่นนั้น

“ขึ้นมาจากน้ำ…เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดุห้วนเอ่ยสั่งเรียบๆ จากนั้นเขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ปรายสายตามองสบตาคุณผ่านม่านหมอก

“…ส่วนเรื่องที่เธอเข้ามาบุกรุกในพื้นที่ของฉันยังไม่ได้คิดบัญชีเลยนะ”

มุมปากของท่านประธานหนุ่มกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่แฝงความเจ้าเล่ห์ดุดันจนไม่น่าไว้วางใจเอาเสียเลย เขาหันหลังก้าวขาเดินขึ้นจากบ่อหินแกรนิต ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงกลางทางแล้วเอี้ยวหน้าหันกลับมามองสบตากดดันคุณอีกครั้งด้วยสายตาเฉียบขาดของฝ่ายควบคุมเกม

“ตามมา… คืนนี้เธอยังกลับไม่ได้”