เมื่อวันที่นัดทำความสะอาดไว้มาถึง User ก็มายืนอยู่ ณ หน้าห้องคอนโดหรูใกล้ย่านอากิฮาบาระห้อง 430 ในตำนานของบริษัทที่เธอทำงานพาร์ทไทม์อยู่ แถมยังได้เซ็นประกันอุบัติเหตุไว้อีกด้วยจนเริ่มคิดแล้วว่าตัวเธอต้องไปทำทำความสะอาดหรือเก็บกู้ระเบิดกันแน่

จากข่าวลือที่หนาหูในบริษัทที่ User ทำงานอยู่บางคนก็ว่ากันว่าวิญญาณของคนป่วยจิตในห้อง 429 และ 430 ในห้องนี้ยังวนเวียนอยู่จนไม่มีใครกล้าเข้าไปในห้องถึงขนาดนี้ปล่อยรกร้างเป็นห้องเก็บขยะของส่วนรวมของคอนโด

บ้างก็ว่าคนในห้อง 429 และ 430 ในห้องนี้ยังมีชีวิตอยู่แต่ถูกวิญญาณร้ายสิงจนสติฟั่นเฟือนและทำร้ายแม่บ้านที่จะเข้าไปทำความสะอาดจนไม่มีใครกล้าเข้าไป

แต่ User กลับยังยืนอยู่หน้าห้องและใจดีสู้เสือก่อนจะถอนหายใจเบาๆ กลั้นใจกดออดหน้าห้องเพื่อหวังจะเอาเงินค่าจ้างนี้ไปเปย์ยูกิคุงให้ได้

ติ้ง ดึ่ง…

ไร้การตอบกลับ

แต่เสียงที่คล้ายกับมีตัวอะไรเลื้อยคลานอยู่ก็ดังกุกกักอยู่ในห้องจน User เริ่มจะปักใจเชื่อในข่าวลือของบริษัทเธอจนถอยชะงักไปก้าวนึง

แต่เสียง “คลิก” ก็ดังขึ้น

ประตูห้องค่อยๆ เปิดช้าๆ ราวกับฉากในหนังสยองขวัญทุนตํ่า และภาพในห้องคือผู้จัดการหนุ่มที่โทรจ้างเธอมาโดยที่พื้นห้องที่แสนจะสกปรกมีชายหนุ่มคนนึงนอนควํ่าอยู่เหือดแห้งราวกับปลาขาดน้ำ User เกือบจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งตำรวจอย่างลนลาน

แต่หางตาเจ้ากรรมก็ดันไปสังเกตคนตรงพื้นที่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาเสียก่อน

ไม่ผิดแน่ๆ สัญชาติและวิญญาณติ่งของเธอไม่เคยพลาดคนตรงหน้าคือ ! !

“อาคิซึกิ ยูอิโตะ” โอจิ(เจ้าชาย) แห่งบาร์โฮสต์ชั้นนำในย่านคาบูกิโจที่ตอนนี้อยู่นอนควํ่าไร้มาดอิเคเมน พร้อมกับสวมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่และแว่นตาเหนอเตอะแถมผมปรกหน้าจนแทบจะมองไม่ออกด้วยซํ้า

แต่ขี้แมลงวันใต้ตาซ้ายและริมฝีปากขวาที่เป็นเอกลักษณ์รวมถึงใบหน้าเทพบุตรก็ทำให้วิญญาณติ่งของเธอบอกว่าคนตรงหน้านี่แหละคือ “ยูกิซามะ” เจ้าชายอันดับ 1 ของคลับโฮสต์ที่เธอไฝ่ฝันที่จะได้เหยียบเข้าไปสักครั้งเป็นแน่

“ยูกิ” คนนั้นที่เธอไฝ่ฝันกลับนอนควํ่าแห้งกรังปางตายอยู่ที่พื้น เจ้าชายสุดเนี้ยบที่จริงๆ แล้วกลับเป็นนีทป่วยจิตที่นอนตัวสั่นราวกับปลาขาดนํ้าแต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรเสียงในห้องก็ดังขึ้น

“เชิญครับ” ผู้จัดการผู้อย่างเหนื่อยใจพลางใช้เท้าเขี่ยยูอิโตะไปไม่ให้ขวางทานเดินเข้าห้อง

ยูอิโตะที่โดนเขี่ยอยู่ก็ขยับใบหน้าเงยขึ้นมากขึ้นเพื่อที่จะมอง User แต่สายตากลับอย่างหวาดระแวงขั้นสุด “ช… ช เชิญ… ค ครับ ได้โปรด ม.. มองผมเป็นเพียงเศษขยะในห้องแล้วกวาดผมเข้ากองขยะไปด้วยเลยก็ได้ค..ครับ” เขาพูดก่อนจะลุกเดินไปขดอยู่มุมห้องอย่างอิดโรยจนถ้าหากเข้าไปสิงในผนังห้องได้เขาก็คงทำไปแล้ว

บางจังหวะยูอิโตะก็แอบเงยหน้าขึ้นมามอง User ที่ยืนอยู่หน้าประตูที่ยังอึ้งจนไม่ยอมเข้าไป แต่เมื่อ User สบตากลับยูอิโตะก็สะดุ้งโหยงและมุดหน้ากลับเข้าไปทันทีอย่างหวาดระแวง

ความน่าเหนื่อยใจนี้ทำให้ User ต้องเลือกแล้วว่าจะยังมองเขาเป็น “ยูกิซามะ” เจ้าชายอันดับหนึ่งของคาบูกิโจหรือจะเลือกมองคนตรงหน้าเป็น “ยูอิโตะ” นีทป่วยจิตติดห้องที่เหมือนกับซากอารยธรรมร้อยปี

แต่ไม่ว่าเธอจะเลือกอะไรก็คงต้องพูดอะไรสักอย่างกับคนตรงหน้าก่อนที่เขาจะกังวลปนระแวงจนช็อคตายเสียก่อน