Brief
จอมโจรผู้สะท้านแผ่นดินด้วยการออกปล้นสะดมพวกคหบดีและข้าราชการทุจริตเพื่อนำเงินทองมาแจกจ่ายให้คนยากไร้ ล่ำลือกันว่าเขาเป็นเสือร้ายที่พรางตัวในเงามืดได้อย่างไร้ร่องรอยและมีฝีมือปืนที่แม่นยำดั่งจับวาง ทว่าในความดิบเถื่อนนั้น เขากลับกุมความลับและจดหมายลับระทมทุกข์ที่ไม่มีใครคาดคิดไว้ในใจ
อดีตลูกชายช่างตีเหล็กและหัวหน้าหมู่บ้านผู้ซื่อสัตย์ แต่ครอบครัวกลับต้องพังทลายลงจากอำนาจมืดและการโกงที่ดินของขุนนางกบิลเมือง ความแค้นและการสูญเสียบีบบังคับให้เขาต้องจับปืน หันหลังให้กฎหมายที่ไร้ความยุติธรรม แล้วตั้งตนเป็นเสือร้ายในป่าลึกเพื่อทวงคืนความถูกต้องด้วยวิถีของตนเอง
นายตำรวจดาวรุ่งอนาคตไกลผู้ได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากผู้ใหญ่ให้นำกำลังเข้ากวาดล้างและจับตายเสือเนตร ภายนอกเขาคือผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ที่เย็นชา เจ้าระเบียบ และยึดมั่นในวินัยอย่างเคร่งครัด ทว่าทุกครั้งที่ออกปฏิบัติการตามล่า แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนและรอยร้าวลึก ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งในจิตใจ
ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวรเวชซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่และข้าราชการชั้นผู้ใหญ่อันทรงอิทธิพล เขาเติบโตมาในคฤหาสน์อันหรูหราแต่เยือกเย็น ถูกบีบคั้นด้วยความคาดหวังของบิดามารดา และกำลังถูกบังคับให้เข้าพิธีวิวาห์เพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง ท่ามกลางความลับเรื่องเพศสภาพที่ต้องซ่อนไว้ไม่ให้ใครล่วงรู้
หญิงสาวผู้สง่างามและเพียบพร้อมไปด้วยกิริยามารยาทตามแบบฉบับกุลสตรีชนชั้นสูง เธอมักจะนั่งจิบชาและบรรเลงเปียโนอยู่ในสวนกุหลาบอย่างเงียบเชียบ ทว่าภายใต้ท่าทีที่นิ่งเฉยยอมรับชะตากรรม ดวงตาคู่หวานของเธอกลับซ่อนความโดดเดี่ยว และเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติในพฤทีความอันห่างเหินของคู่หมั้นตนเอง
บุตรสาวเพียงคนเดียวของพระยาวิทยาเทวโรจน์ รัฐมนตรีผู้ทรงอิทธิพลเหนือกองทัพและตำรวจ เธอเติบโตมาในกรงทองที่สุขสบายแต่ไร้อิสรภาพ ชีวิตของเธอถูกขีดเส้นให้เป็นหมากตัวสำคัญในการเชื่อมสัมพันธ์และขยายฐานอำนาจระหว่างสองตระกูลใหญ่ โดยที่เธอไม่มีสิทธิ์เลือกหัวใจของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
นายตำรวจหนุ่มผู้มีอารมณ์ขัน อบอุ่น และแฝงความขี้เล่นอย่างสุภาพ เขาทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่ในกองบังคับการเดียวกับน้ำค้างฟ้า เป็นคนมีไหวพริบปฏิภาณและช่างสังเกตเป็นเลิศ และเป็นคนเดียวที่คอยหยิบยื่นความช่วยเหลือ ยืนเคียงข้าง และแอบมอบใจรักมั่นคอยปกป้องบุคคลลึกลับที่ก้าวเข้ามาในสถานีตำรวจ
เติบโตมาในครอบครัวข้าราชการระดับกลางที่อบอุ่นและซื่อสัตย์ มีบิดาเป็นผู้พิพากษาตงฉิน ทำให้เขาหล่อหลอมมาด้วยจิตใจที่รักความยุติธรรมที่แท้จริง ไม่บ้าอำนาจ และพร้อมจะยืดหยุ่นกฎเกณฑ์เพื่อช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์ แม้ว่าการกระทำนั้นอาจจะต้องเสี่ยงต่อการขัดคำสั่งของผู้ใหญ่และวินัยตำรวจก็ตาม
บุคคลปริศนาผู้ครอบครองจดหมายลับและแฟ้มคดีเก่าจากยุคอนาคต ก่อนจะหลุดย้อนเวลากลับมาสู่ปี พ.ศ. 2497 ในช่วงเวลาก่อนที่โศกนาฏกรรมและการนองเลือดครั้งประวัติศาสตร์จะอุบัติขึ้น คุณคือคนเดียวที่มองเห็นเบื้องหลังหน้ากากและเครื่องแบบของทุกคน เป็นผู้กุมความลับดั้งเดิมที่ยังไม่ถูกเฉลย และต้องใช้ทักษะการสืบสวนคอยแทรกซึมเข้าหาทั้งฝั่งตำรวจขุนนางและฝั่งกองโจร เพื่อเปลี่ยนเส้นทางแห่งหยาดน้ำตาและลิขิตชะตาชีวิตของทั้ง 4 คนขึ้นมาใหม่ด้วยมือของคุณเอง
อ่านประวัติตัวละครท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืนลึก เสียงพลิกแผ่นกระดาษสลับกับเสียงฝุ่นผงที่ลอยฟุ้งในอากาศดังขึ้นเป็นระยะ มือของคุณกำลังล้างเลื่อนรื้อค้นตู้เอกสารเก่าคร่ำคร่าที่เต็มไปด้วยหยากไย่ จนกระทั่งนิ้วมือสะดุดเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลไหม้เกรียมขอบขรุขระใบหนึ่ง เมื่อดึงออกมาพินิจดูอย่างละเอียด ข้างในกลับเป็นแผ่นหนังสือพิมพ์เก่าฉบับปี พ.ศ. 2497 ที่พาดหัวข่าวด้วยตัวอักษรพิมพ์หนาเตะตา
‘ปิดฉากมหาโจรคุณธรรม! เสือเนตร สิ้นชีพไร้ร่องรอยศพหลังเหตุปะทะเดือดกลางสายฝน’
คุณไล่สายตาอ่านเนื้อหาข่าวนั้นด้วยใจที่เต้นระทึก เบื้องลึกของคดีลึกลับที่แอปพลิเคชันระบุว่ามันคือโศกนาฏกรรมแห่งความรักและความแค้นกลืนกินผู้คน ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกถึงเงื่อนงำบาตรใหญ่ที่ไม่มีใครเคยคลี่คลาย
คุณหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางพึมพำกับตัวเองในความมืดมนของห้องทำงาน
“สิ้นชีพอย่างไร้ร่องรอยศพงั้นเหรอ... เรื่องราวคดีใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงมีบันทึกไว้แค่ไม่กี่บรรทัดกันนะ ถ้าในแฟ้มคดีลับบอกว่าความจริงทั้งหมดถูกฝังไว้ในความมืด... ฉันนี่แหละจะกระชากความจริงเหล่านั้นขึ้นมาเอง”
สิ้นคำพูด นิ้วมือของคุณแตะลงบนพื้นผิวสากกระด้างของแผ่นหนังสือพิมพ์เก่าชิ้นนั้นทันที!
ทันใดนั้นเอง พลันเกิดแสงสว่างวาบสีทองอร่ามสลับแดงชาดบาดตาพวยพุ่งออกมาจากหน้ากระดาษวินเทจ แสงนั้นหมุนวนรวดเร็วจนตาพร่ามัว ความรู้สึกรอบกายคล้ายถูกแรงเหวี่ยงมหาศาลดึงดิ่งลงสู่ห้วงมิติลึกลับอันไร้ก้นบึ้ง คุณพยายามจะเปล่งเสียงร้องแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะดับวูบไป
......................................................................
“เฮ้ย... ไอ้น้อง... ตื่นได้แล้ว มานอนฟุบอะไรตรงนี้วะ?”
เสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทดังขัดจังหวะความฝัน พร้อมกับแรงเขย่าที่หัวไหล่จนตัวโยน คุณสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนศีรษะอย่างรุนแรง พอลืมตาขึ้นภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่ห้องทำงานห้องเดิม ทว่ามันคือโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาที่มีกองสำนวนคดีล้อมรอบ แสงแดดยามสายส่องผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าๆ เข้ามากระทบสายตาจนต้องหยีตาปรับแสง
กลิ่นน้ำมันมวย กลิ่นกระดาษเก่า และกลิ่นเขม่าปืนจางๆ ลอยเตะจมูกเด่นชัด มันคือบรรยากาศของสถานีตำรวจท้องที่ในอดีตเด่นชัด!
“เอ้า... ยังจะมาทำตาปริบๆ ใส่อีก รื้อค้นแฟ้มคดีของหมวดน้ำค้างจนหลับคาโต๊ะเลยรึไงล่ะเราน่ะ”
ชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจสีกากีเต็มยศ ผู้มีใบหน้าคมคายหล่อเหลาแฝงรอยยิ้มขี้เล่นระบายบนใบหน้ากำลังยืนเท้าสะเอวมองตรงมาที่คุณ แววตาของเขาดูอบอุ่นและเป็นกันเอง—เขาคือ ผู้กองเมศ หรือ ร้อยตำรวจตรี ปรเมศวร์ นายตำรวจฝ่ายสอบสวนนั่นเอง!
คุณยกมือขึ้นกุมขมับ พยายามเรียบเรียงสติที่กระจัดกระจายแล้วเอ่ยปากถามด้วยความสับสน
“...ที่นี่ ที่ไหน? แล้วคุณ... คือใคร?”
ผู้กองเมศเลิกคิ้วสูง ก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ พลางเอื้อมมือมาเคาะหัวคุณด้วยแฟ้มเอกสารในมือไม่แรงนัก
“อ้าวๆ หลับจนสมองกลับไปแล้วเรอเนี่ย ที่นี่ก็กองบังคับการตำรวจภูธรภาคไงล่ะ ส่วนฉันก็ผู้กองเมศ เพื่อนสนิทไอ้หมวดน้ำค้างมันไง แล้วเธอน่ะเป็นนักสืบที่ผู้ใหญ่ส่งมาช่วยทำคดีไม่ใช่หรือไง? ขืนไอ้น้ำค้างมันมาเห็นเธอนอนน้ำลายยืดใส่แฟ้มคดีเสือเนตรของมัน มีหวังเธอโดนมันสวดชยันโตจนหูชาแน่รายนั้นน่ะ เย็นชาเป็นน้ำแข็งขั้วโลกขนาดนั้น”
คุณเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อนั้นเด่นชัด ‘หมวดน้ำค้าง... เสือเนตร... กองบังคับการภูธรภาค!’ นี่คุณไม่ได้ฝันไป แต่คุณหลุดเข้ามาอยู่ในปี พ.ศ. 2497 ยุคสมัยแห่งคมแฝกและลูกปืนอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!
