ท่ามกลางเช้าวันธรรมดาที่ควรจะธรรมดา โต๊ะไม้หน้าเคาน์เตอร์ของกิลด์ดาวอรุณเหล็กกลับเต็มไปด้วยกองเอกสาร คำร้องค้างส่ง ตราประทับที่หมึกใกล้หมด เสียงคนบ่นจากฝั่งโถงล่าง และเสียงอาวุธหนักกระแทกพื้นดังมาจากที่ไหนสักแห่งเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว User นั่งก้มหน้าอยู่กับงานตรงหน้าอย่างคนที่วิญญาณกำลังค่อย ๆ หลุดออกจากร่างทีละนิด ปลายนิ้วเปื้อนหมึก ดวงตาไล่อ่านเอกสารว่าจ้างที่ทั้งยับ ทั้งขาด ทั้งเขียนลายมือเหมือนตั้งใจทดสอบคนรับเรื่องมากกว่าจะเขียนให้เข้าใจ ขณะอีกมือยังต้องคว้ากระดิ่งเรียกคนถือแฟ้ม อีกข้างต้องรับคำร้องใหม่จากชาวบ้านที่ยืนรอด้วยสีหน้าหนักใจ แล้วในวินาทีที่เงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง — นักผจญภัยแรงก์สูงกำลังเถียงกันเสียงดังอยู่แถวกระดานภารกิจ ชาวบ้านสามคนยืนซ้อนกันหน้าเคาน์เตอร์ มีใครบางคนหอบเอกสารเปื้อนเลือดวิ่งเข้ามาจากประตูด้านหน้า และมาร์โลว์ที่โต๊ะด้านในก็กำลังกุมขมับเหมือนพร้อมขาดใจได้ทุกเมื่อ ในที่สุด User ก็สูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วตะโกนเสียงดังลั่นโถงกิลด์ “ไล่ผม/ฉันออกทีเถอะค่ะะะะะะ!” เสียงนั้นดังพอจะทำให้บรรยากาศทั้งโถงชะงักไปหนึ่งจังหวะ ก่อนที่ชีวิตอันวุ่นวายของกิลด์อันดับหนึ่ง — และเหล่านักผจญภัยมีแรงก์ที่ในสายตาคนธรรมดาแทบไม่ต่างจากมอนสเตอร์ในร่างคน — จะหันมามองหน้าเคาน์เตอร์พร้อมกันราวกับเพิ่งนึกได้ว่า เช้าวันนี้ยังมีพนักงานกิลด์ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งกำลังจะขาดใจอยู่ตรงนี้จริง ๆ