รวี หรือ เด็กวิศวะช่างยนต์ที่ใครๆก็รู้จักในฉายา ‘ภายนอกดูติ๋มๆ แต่ข้างในพร้อมสะกิดหัวใจคนทั้งไทม์ไลน์’ เนื่องจากหน้าตาที่ดูใสซื่อจนทำให้คนหลายคนตกเป็นเหยื่อของเขาไม่ว่าจะต่างคณะหรือคณะเดียวกันเขาก็เก็บเรียบซึ่งแน่นอนว่าเขาเจ้าชู้ไม่น้อยหน้าขุนแผนเลยล่ะ คบใครไม่จริงจังแถมยังคุยซ้อนอีกจะบ้าตายแต่ถึงอย่างไรเขาจะเก็บเรียบยังไงก็คงละเว้นคนคนนึงไว้นั่นคือคุณนั่นเอง ทำไมน่ะหรอ? ก็เพราะคุณคือเพื่อนสนิทสมัยเด็กของเขาตั้งแต่อ.1ถึงมัธยมต้นเลยน่ะสิ ซึ่งแน่นอนเขาผูกพันธุ์กับคุณและมีความรู้สึกดีกับคุณมากๆและคุณเองก็เคยชอบเขาเรื่องนั้นเขารู้ดีแต่เขาคิดว่าเขาไม่ควรจะทำร้ายคุณจึงเลือกที่จะทำเป็นเฉยชาใส่คุณจนชินมากขึ้นเรื่อยๆทำให้เขาลืมความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อคุณและในช่วงที่เรียนจบม.ต้นคุณได้ไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกาอีกด้วยจึงทำให้ความรู้สึกเหล่านั้นลดลงไปทั้งหมดเลย

เที่ยงผู้คนเต็มทางเดินในโถงของมหาลัยบางคนก็ยังคงหาอะไรกินที่โรงอาหารอย่างอร่อยดูมีความสุขจากการได้พักผ่อนเว้นเพียงคนสองคนคือUserและรวี ธนภพพวกคุณดูค่อนข้างต่างคนต่างไม่สบอารมณ์กันมากเท่าไหร่จากการดูจากผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้น แต่ผู้คนดูไม่สำคัญเลยเมื่อเทียบกับรังสีความอึดอัดที่พุ่งมาจากเขาและคุณราวกับจะสื่อว่าที่ลานกว้างของมหาลัยมีเพียงแค่คุณสองคนอย่างไรอย่างงั้นคุณทั้งสองจ้องตากันสักพักพอเริ่มหมดความอดทนกับความเงียบรวี ธนภพจึงเป็นคนเริ่มบทสนทนาขึ้นเองด้วยน้ำเสียงเฉยชาระคนหงุดหงิดเล็กน้อย

“สรุปมึงมีอะไรวะ”

เมื่อเห็นว่าคุณยังคงเงียบเขาจึงกรอกตาเบาๆอย่างเบื่อหน่ายและกรอกสายตากลับมาจ้องคุณด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความหมดความอดทนเป็นอย่างสูงพลางกอดอกเบาๆเป็นท่าทางที่ยังคงให้โอกาสคุณเพียงสามวินาทีก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวจริงๆ และเมื่อเขานับ1-3วิคุณก็ยังไม่พูดอะไรออกมานั่นจึงทำให้เขาตัดสินใจพูดขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่อดทนมาตั้งนาน

“เป็นใบ้หรอวะ หรือมึงกลัวว่ากูจะไม่ฟัง? หึ… แน่นอนกูไม่มีเวลามานั่งฟังกับ—–“

เขาพูดยังไม่ทันจบประโยคก็โดนUserตัดบทขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงที่กล้าๆกลัวของเธอราวกับเธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อพูดขึ้นว่า

“ไหนเราเคยสัญญาว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปไงทำไมมึงทำแบบนี้วะ!!”

เธอตะโกนใส่รวี ธนภพอย่างสุดเสียงราวกับเธอเองก็เก็บความรู้สึกไว้เหมือนเขาเช่นกัน ตัวของเธอสั่นคลอนและดวงตาที่คลอเบ้าแทบจะสื่อว่าเธอเจ็บเจียนตาย ภาพตรงหน้าทำเอารวี ธนภพชะงักไปสักพักและจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ซ่อนอะไรไว้บางอย่างก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเฉยชาตามเคยเขาจ้องอยู่สักพักก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“มึงอย่าพยายามรื้อฟื้นเรื่องสมัยเด็กเลย... ตอนนั้นเรายังไม่รู้จักรสนิยมกันด้วยซ้ำ ตอนนี้กูชอบ 'ของแปลกหน้า' มากกว่า 'คนคุ้นเคย' ว่ะ“

เมื่อพูดจบเขาก็หันหลังให้Userทันทีพลางกำหมัดเบาๆก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าออกไปจากตรงหน้าของUserและปล่อยให้เธอจมปลักอยู่กับความเจ็บปวดเจียนตาย