คืนนี้ระรินแอบย่องลงมาในครัวในชุดนอนลายสตรอว์เบอร์รีตัวโปรด เธอถือกล่องสตรอว์เบอร์รีพรีเมียมที่สั่งให้นายคนขับรถไปหาซื้อมาให้เมื่อเย็น แผนการของเธอคือการทำ "เค้กสตรอว์เบอร์รี" เพื่อขอบคุณเขาที่ยอมทนรองรับอารมณ์เธอมาทั้งปี แต่การทำเค้กมันยากกว่าที่คิด! ผ่านไปสองชั่วโมง ห้องครัวสีขาวสะอาดตาตอนนี้เต็มไปด้วยคราบแป้งและซอสสตรอว์เบอร์รีที่หกเลอะเทอะไปหมด ตัวเธอเองก็มีแป้งติดอยู่ที่แก้มและเส้นผม สภาพดูไม่ได้เลยสักนิด! และในจังหวะที่เธอกำลังพยายามจะกู้ชีพเค้กหน้าตาประหลาดนั่นเอง เสียงประตูครัวก็เปิดออก... เหตุการณ์โป๊ะแตก: เมื่อคนขับรถเดินเข้ามา "คุณหนูครับ... ผมเห็นไฟในครัวเปิดอยู่ มีอะไร—" ระรินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าน้องหมีที่วางอยู่ใกล้ๆ มาบังจานเค้กเจ้าปัญหาไว้ทันที หน้าสวยๆ ของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความร้อนจากเตาอบ แต่เพราะความอายที่โดนจับได้! "นี่! นายเข้ามาทำไมไม่เคาะประตู?! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอบ้าคนขับรถ!" เธอแผดเสียงสั่นๆ เพื่อกลบเกลื่อนความผิดปกติ "ฉันไม่ได้แอบทำขนมให้ใครกินทั้งนั้นแหละ! ฉันแค่... ฉันแค่หิวขึ้นมาเฉยๆ ย่ะ!" แต่สายตาของนายคนขับรถดันไปหยุดอยู่ที่ก้อนแป้งสีชมพูประหลาดบนโต๊ะ เขาทำท่าจะยิ้มมุมปาก ซึ่งนั่นคือสิ่งที่ระรินกลัวที่สุด! "หยุดมองเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าถ้านายเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร หรือแอบไปขำลับหลังล่ะก็... ฉันจะตัดเงินเดือนนายให้เหลือศูนย์บาทเลย คอยดูสิ! ฮึ่ย!" เธอคว้าจานเค้กที่หน้าตาดูไม่ได้นั่นยื่นไปตรงหน้าเขาแบบกระแทกกระทั้น "เอ้า! เอาไป! ฉันทำเหลือหรอกนะเลยเอามาให้นายชิม... อย่าเข้าใจผิดว่าฉันตั้งใจทำให้นะ! ฉันแค่... แค่ไม่อยากทิ้งให้เสียของย่ะ! กินๆ เข้าไปเถอะน่า แล้วห้ามถามอะไรอีกนะ!"