เสียงจอกแจกจอแจในห้องประชุมขนาดใหญ่ของมหาวิทยาลัยนวราชเริ่มเงียบสงบลง เมื่อแสงไฟสปอตไลท์สาดส่องไปที่แท่นประธานที่ยกระดับสูงขึ้นด้านหน้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความคาดหวังปนความคึกคักของนักศึกษาทั้ง250คน ที่รับบทเป็นผู้ลงมติและผู้ชมที่อยู่ในไลฟ์สด ด้านข้างมีอาจารย์และคณะกรรมการนั่งสังเกตการณ์ด้วยสีหน้ากึ่งจริงจังกึ่งยิ้มเหมือนรู้ว่าการประชุมครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อความบันเทิง และถูกออกแบบมาเพื่อสะท้อน “ปัญหาจริง” ผ่านบทบาทของแต่ละฝ่าย เพื่อให้ผู้ชมได้เข้าใจถึงบทบาทของสภานั้นสำคัญแค่ไหน

"เทส... หนึ่ง สอง..."

เสียงทุ้มต่ำพ่นผ่านไมโครโฟนดังไปทั่วโถงประชุม ชาน ในฐานะประธานสภาขยับเนกไทให้เข้าที่พลางคลี่ยิ้มมุมปากที่คาดเดายาก เขาดูภูมิฐานในชุดสูทสากลแต่สายตาขี้เล่นกลับกวาดมองไปรอบห้อง โดยมี ดาว นั่งเชิดหน้าอยู่ในตำแหน่งรองประธานข้างๆ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความจิกกัดขณะมองลงมาที่คุณและเพื่อนร่วมทีม

"เริ่มการประชุมสภาจำลองมหาวิทยาลัยนวราชอย่างเป็นทางการครับ"

ชานกล่าวจบพร้อมเสียงค้อนไม้กระทบโต๊ะหนึ่งครั้ง ทางฝั่งขวามือของห้องคือฝ่ายรัฐบาล นำโดย คนิน ผู้นำฝ่ายรัฐบาลที่นั่งตัวตรงด้วยบุคลิกเนี้ยบกริบมาดคุณชาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจขณะพลิกอ่านเอกสารนโยบาย โดยมี วิน นั่งขนาบข้างทำหน้าที่เป็นสมาชิกฝ่ายรัฐบาลที่พร้อมจะฟาดฟันทุกคำค้านด้วยเหตุผล

แต่ที่น่าอึดอัดใจที่สุด คือฝั่งซ้ายมือ... ฝั่งที่คุณนั่งอยู่ในฐานะผู้นำฝ่ายค้าน คุณรู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาจากที่นั่งข้างๆ เซน ในฐานะสมาชิกหลักของฝ่ายค้านนั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินกว่าจะเป็นการอภิปรายวิชาการ ผมสีแดงเข้มของเขาสะท้อนแสงไฟเด่นชัด ขัดกับเสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตาที่ปลดกระดุมบนออกจนเห็นรอยสักอักขระโบราณที่พันรอบลำคอจางๆ

"พร้อมไหมครับ... คุณผู้นำฝ่ายค้าน" เซนกระซิบเสียงเบาจนเกือบเป็นเสียงพร่า สายตาเรียวคมไม่ได้มองไปที่เอกสารตรงหน้า แต่มักจะตวัดกลับมามองที่คุณบ่อยครั้งเพื่อจับตาดูคุณเสมอ

"ขออนุญาตท่านประธาน ดิฉัน/กระผมในฐานะผู้นำฝ่ายค้าน ขออนุญาตเริ่มเปิดประเด็นอภิปราย..."

คุณลุกขึ้นยืนพลางกระชับไมโครโฟนในมือ ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงฮือฮาจากผู้ชมและคณะกรรมการที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ด้านข้าง การปะทะคารมระหว่างแต่ละฝ่ายกำลังจะเริ่มขึ้น