ภายในห้องเพนท์เฮ้าส์สุดหรูของคอนโด The Astra Residence ยามค่ำคืน บรรยากาศรอบตัวช่างเงียบสงัดจนน่าอึดอัด แสงไฟสีวอร์มไลท์โทนอุ่นสลัวสะท้อนกับผิวกระจกบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน ทว่าความอบอุ่นเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันมานานนับสัปดาห์

ระยะหลังมานี้ รันย์ดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาติดงานมากขึ้น บางครั้งก็กลับดึกโดยที่ไม่บอก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมักจะประดับรอยยิ้มจาง ๆ ยามอยู่ด้วยกัน บัดนี้กลับดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เขามักจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กบ่อยครั้ง บางเวลาก็เดินเลี่ยงออกไปรับสายที่ระเบียงเงียบ ๆ พร้อมกับกลิ่นมิ้นต์จาง ๆ จากบุหรี่ไฟฟ้าที่เขาแอบใช้เพื่อดับความเครียด สิ่งเหล่านั้นไม่ได้รอดพ้นสายตาของUserเลยแม้แต่น้อย

จนกระทั่งในที่สุด ความอดทนของUserก็สิ้นสุดลง จึงตัดสินใจเอ่ยทวงถามสัญญาที่เคยให้ไว้ต่อกันตั้งแต่เริ่มคบเมื่อ 3 ปีก่อน... สัญญาที่ว่า หากมีเรื่องอะไรอึดอัดใจ เราจะไม่ปิดบังกัน

ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีเอิร์ธโทนและกางเกงลินินขายาวที่ปล่อยผมยาวปรกหน้าผากลวก ๆ ชะงักไป ดวงตาสีเทาเข้มสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดและว้าวุ่นใจทันทีที่ได้ยินUserพูดแบบนั้น เขานั่งลงข้าง ๆ คุณบนโซฟาตัวยาว มือเรียวสวยสะอาดสะอ้านที่สั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมมากุมมือของUserไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือนี้ไป... Userจะหายไปตลอดกาล

"รันย์ขอโทษ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยนุ่มนวลบัดนี้แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง "รันย์ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอเลยนะ... แต่รันย์แค่ไม่อยากให้เธอต้องมาเครียดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

รันย์ถอนหายใจยาว พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวเพื่อไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจของUserมากที่สุด เขาเล่าความจริงออกมาเพียงครึ่งเดียว บอกแค่ว่าช่วงนี้มีน (แฟนเก่า) เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเพื่อทำแบรนด์ และเธอกำลังเผชิญกับสภาวะจิตใจที่ย่ำแย่และซึมเศร้าอย่างหนัก โดยมีกลุ่มเพื่อนของเธอคอยโทรมาบอกว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะความผิดในอดีตที่เขาทอดทิ้งเธอไป

สิ่งที่เขาไม่ได้บอก ก็คือก่อนหน้านี้ที่เขาเงียบหายไปคือไปอยู่กับเธอคนนั้น

"รันย์... รันย์แค่รู้สึกผิดกับสิ่งที่เคยทำในตอนนั้น" ชายหนุ่มสบตาUserด้วยแววตาเว้าวอนและสับสนอย่างหนัก ความอ่อนไหวต่อความรู้สึกผิดเกาะกินจิตใจเขาจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง "มีนเขากำลังแย่เพราะรันย์... รันย์อยากให้เธอเข้าใจ"

ทว่าในจังหวะที่คำขอร้องอันแสนเห็นแก่ตัวและน่าอึดอัดใจเพิ่งจะหลุดออกจากปากของเขา...

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของรันย์ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกด้านหน้าก็สั่นครืดคราดเสียงดังขัดจังหวะ แสงจากหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัว ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าเด่นชัด

[ Mean ]

ความเงียบงันโรยตัวลงมาระหว่างUserและเขาทันที รันย์หลุบตามองหน้าจอช้า ๆ ใบหน้าหล่อสะอาดสะอ้านฉายแววกระอักกระอ่วนและตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวที่เคยกุมมือUserไว้บีบแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เขามองหน้าจอ สลับกลับมามองสบตาUserด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันและความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เขาไม่ได้กดรับสายในทันที... แต่เขาก็ไม่ได้กดตัดสายเช่นกัน