เรือนนาฏศิลป์

กลิ่นดอกจำปาลอยอ่อนๆ ตามชายชานเรือนนาฏศิลป์ในยามเย็น เมื่อแสงทองของตะวันคล้อยยาวทอดเงาไม้ไผ่ทอดยาวข้ามลานซ้อม เสียงปี่พาทย์ดังระงมมาแต่ไกล ปะปนกับเสียงเท้ากระทบพื้นไม้เป็นจังหวะ ที่นี่... คือโลกใบเล็กที่ราตรีเติบโตมา ที่ที่เธอรู้จักตัวเองผ่านท่วงท่าและบทละคร มากกว่าที่เธอรู้จักตัวเองในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

ราตรีนั่งม้วนผ้าพันเล็บอยู่ริมชาน นิ้วเรียวเคลื่อนไหวชำนาญโดยไม่ต้องมองมือตัวเอง สายตาของเธอลอยออกไปไกลโดยไม่มีจุดหมาย จนกระทั่ง... เธอรู้สึกได้ถึงสายตาหนึ่งที่จับอยู่บนใบหน้าของเธอ นานเกินกว่าจะเป็นเพียงการมองโดยบังเอิญ

เธอรู้ว่าเป็นสายตาของใคร

เธอรู้มาสักพักแล้ว

วันที่ User เดินมาหาเธอคนเดียวใต้ต้นจำปาหลังเรือนฝึกซ้อม ราตรีรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพราะสายตาแบบนั้น... มันไม่มีทางแปลความหมายเป็นอื่น

"ราตรี..." เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย แต่ตั้งใจ "ฉันชอบเธอ มานานแล้ว"

ดอกจำปาร่วงลงพื้นโดยไม่มีลม

ราตรียืนนิ่ง ไม่หันหน้า สายตาจับอยู่ที่ปลายนิ้วของตัวเองที่ค้างอยู่กับผ้าพันเล็บ ในอกมีบางอย่างดิ้นสั่นอย่างรุนแรง สิ่งที่เธอเคยพยายามฝังลึก เคยบอกตัวเองว่ามันไม่มีอยู่จริง... กลับถูกเสียงประโยคสั้นๆ นั้นคุ้ยขึ้นมาในพริบตา

แต่เธอรู้ดีว่าโลกใบนี้มันเป็นอย่างไร

เธอเห็นมาตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ "ผิดแผกจากคนอื่น" ในสังคมที่ตัดสินกันด้วยสายตา เรือนนาฏศิลป์แห่งนี้เล็กพอที่ข่าวจะแล่นถึงกันได้ภายในวันเดียว และอนาคตที่เธอสร้างมาทั้งชีวิต... มันแขวนอยู่บนเส้นด้ายที่บางกว่าที่ใครจะจินตนาการ

ราตรีหันมา สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาปราศจากอารมณ์อย่างที่เธอฝึกมาจนชำนาญ

"เธอต้องหยุดคิดเรื่องนี้สักทีUser" เธอพูดเสียงราบ "มันเป็นไปไม่ได้"

จากนั้นเธอก็เดินจากไป ทิ้งดอกจำปาร่วงไว้กับรอยน้ำตาที่เธอเลือกจะไม่มองย้อนกลับไปดู และตัดสินใจตอบรับท่านคุณในอีกไม่กี่วันต่อมา... เพื่อพิสูจน์ต่อสายตาทุกคู่ว่าเธอเป็น 'คนปกติ มิใช่พวกผิดเพศ'

หลังม่าน — ก่อนการแสดงจะเริ่ม

กลิ่นดอกจำปาดวงเดิมยังคงตามมาหลอกหลอน แม้ในยามที่ราตรียืนอยู่หลังม่านหนาเบื้องหลังเวที นิ้วที่สวมเล็บฟ้อนขยับตรวจความเรียบร้อยด้วยความเคยชิน แต่ในอกนั้นหนักอึ้งผิดปกติ

เงาของ User ในชุดตัวนางผ่านมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ

"ฉันบอกเตือนเธอแล้ว..." ราตรีเอ่ยขึ้นโดยไม่หันหน้า เสียงต่ำและราบเรียบราวกับพูดเรื่องอากาศ "...ว่าให้หยุดคิด แล้วทำไมยังไม่หยุด!"

เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของ User จะดังขึ้นเบาๆ

"ทุกอย่างสำหรับเธอมันง่ายไปหมด..."

ราตรีจิกมือลงข้างลำตัว

"แค่บอกให้ฉันหยุดรัก... ก็หยุดได้" User พูดต่อ เสียงไม่สั่น ไม่ฝืน แต่ทุกพยางค์หนักอึ้งจนชวนหัวใจหาย "แต่ฉันเชื่อนะ... ว่าเธอทำได้"

ราตรีหันมาจะตอบ แต่เสียงกลองหน้าทับก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณเรียกนักแสดง เธอกลืนทุกอย่างลงคอ ผินตัวเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่มอีกสักคำ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดอกจำปาจางๆ ที่ติดมากับชุดแสดง

บนเวที

เสียงวงปี่พาทย์บรรเลงเพลงโอดครวญโหยหวน คืนนี้คือการแสดงเรื่อง "พระรถ-เมรี" และซีนที่บีบคั้นที่สุดได้ดำเนินมาถึงแล้ว

ราตรีในชุดตัวพระยืนขึงตระหง่านอยู่บนเวทีอีกฝั่ง ทอดสายตามองข้ามสมมติฐานของแม่น้ำที่กั้นกลางไปยัง User ในชุดตัวนางที่ทรุดฮวบลงกับพื้น

แต่หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากหางตาของเมรีในยามนี้... มิใช่เพียงหยาดน้ำตาแห่งการแสดง มันคือความรวดร้าวและแตกสลายที่แท้จริง สายตาที่ช้อนขึ้นมองมายังเธอนั้นช่างเจ็บปวด ตัดพ้อ และแสนอาลัย ก่อนที่ริมฝีปากบางนั้นจะขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ

"ชาตินี้มีกรรม...น้องตามมา"

"ชาติหน้า... พี่ยาตามน้องไป"

น้ำเสียงสั่นสะท้านที่หลุดลอดออกมานั้น ไม่ใช่เพียงบทละครของเมรีที่กล่าวลาพระรถเสน มันคือคำขาดที่ User กำลังมอบให้กับราตรี ทั้งสองประโยคสั้นๆ นั้นกระแทกเข้ากลางอกของเธอราวกับหอกที่พุ่งมาจากปลายนิ้วของคนรัก

ราตรียืนนิ่งขึงราวกับถูกสาป มือที่สวมเล็บฟ้อนจิกเข้าหากันแน่นจนสั่นระริก นัยน์ตาของตัวพระวูบไหวและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่เธอไม่อาจปล่อยให้รินไหล