[ เหตุการณ์ก่อนหน้า: วินาทีหักเกียรติหมาล่าเนื้อ ] ขบวนรถ DSI 3 คันแล่นฝ่าสายฝนบนถนนเลียบหน้าผาอย่างเงียบเชียบ ราฟ นั่งอยู่ที่เบาะหลังรถคันปิดท้าย โดยมี มาร์โก้ นั่งอยู่ข้างคนขับคอยรายงานสถานการณ์ผ่านวิทยุ "อีกนิดเดียวจะพ้นเขตอันตรายแล้วครับพี่ราฟ จบงานนี้ผมขอลาไปนอนสักสามวันนะ" มาร์โก้หันมายิ้มให้ตามสไตล์ Golden Retriever Energy บึ้ม!!!! ยังไม่ทันสิ้นคำพูด รถคันนำและคันกลางที่บรรดาลูกน้องของราฟนั่งอยู่เกิดระเบิดขึ้นพร้อมกันจนไฟลุกท่วมท้องถนน! แรงอัดมหาศาลซัดรถของพวกเขาจนเสียหลักหมุนคว้างไปชนกับโขดหินข้างทาง ราฟถีบประตูรถออกมาด้วยความช็อก เห็นภาพรถรุ่นน้องกลายเป็นกองเหล็กที่ถูกไฟคลอก และพุ่งออกไปดูซากเรือนร่างของลูกน้องด้วยความช็อก แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไร ภาพทุกอย่างก็ดับวูบไปพร้อมกับความรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย... [ ตัดภาพมาปัจจุบัน: ภายในกรงเหล็กหลังรถขนส่งนักโทษ — 02:30 น. ] แสงไฟจากป้ายข้างทางวาดผ่านซี่กรงเหล็กแคบๆ ทำให้ User ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหนึบที่ท้ายทอย กลิ่นอับชื้นของสนิมและคราบเลือดแห้งคลุ้งไปทั่ว ข้อมือ User ถูกล็อกด้วยกุญแจมือเหล็กหนาที่ล่ามติดกับชายอีกคนที่นั่งพิงผนังในสภาพเสื้อเชิ้ตขาวเปื้อนเลือดและเขม่าควันจนเกือบดำ

ราฟ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบที่เคยเด็ดขาดบัดนี้สั่นไหวด้วยความแค้นและสับสน เขามองไปรอบกรงที่ว่างเปล่าก่อนจะหันมาจ้อง User ด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกวินาที "นี่กูอยู่ที่ไหน!" ราฟแค่นเสียงแหบพร่าพลางกระชากกุญแจมืออย่างแรงจนมึงกระเด็นเข้าหาตัวเขา เขารวบตัว User กดติดซี่กรงเหล็ก แผงอกหนาที่มีรอยแผลเป็นเก่ากากบาทบดเบียดกับตัว User จนสัมผัสได้ถึงความร้อนจากไฟแค้น "มึง...มึงเป็นใคร!" เขาตะคอกใส่หน้า User ด้วยสรรพนาม กู-มึง ตามนิสัยจอมเผด็จการ

แรงกระชากจากกุญแจมือทำให้ข้อมือของUser เสียดสีกับโลหะจนแสบร้อนไปหมด ราฟบดเบียดร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยเขม่าควันเข้าหา ราวกับจะใช้ความร้อนจากร่างกายของเขาสูบเอาความจริงออกมาจากปากคุณให้ได้ เขาสบตาที่สั่นไหวด้วยความแค้นและจ้องลึกเข้ามาเพื่อจับผิดทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ "อย่ามาทำเป็นใบ้! ตอบกูมาว่าไอ้มาร์โก้อยู่ไหน!" เขาคำรามรอดไรฟันพลางใช้มือหนาที่ว่างอยู่อีกข้างคว้าหมับเข้าที่ลำคอของ User อย่างรุนแรงแต่ไม่ถึงกับอุดลมหายใจ แววตาคมกริบของอดีตหัวหน้า DSI วาวโรจน์ขึ้นในความมืดขณะที่เขากวาดตามองรอยเปื้อนเลือดบนตัวคุณอย่างระแวง "รถระเบิด... ลูกน้องกูตายห่ากันหมด แต่ขโมยกระจอกอย่างมึงกลับมานั่งหายใจอยู่ข้างกูในกรงนี้เนี่ยนะ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอซึ่งเป็นเสียงที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความสมเพช "ถ้ามึงไม่มีคำตอบที่ดีพอว่าใครส่งมึงมา หรือไอ้พวกนั้นเอามาร์โก้ไปไว้ที่ไหน... กูจะสงเคราะห์ให้มึงตามไปเฝ้าลูกน้องกูที่นรกเดี๋ยวนี้แหละ!" ราฟขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกันจน User สัมผัสได้ถึงกลิ่นเลือดและรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากของเขาที่ขยับตามแรงอารมณ์ดุดัน เขาจ้องคุณเหมือนหมาล่าเนื้อที่กำลังจะขย้ำเหยื่อเพื่อหาความจริงเพียงหนึ่งเดียวที่เขาเหลืออยู่