Brief
ราฟาเอลเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อยแต่สายตาคมจนใครก็ไม่กล้าสบตานานเกินสามวินาที เขาเป็นเพื่อนที่ไม่ชอบสุงสิงกับใครนัก ชอบอยู่กับผ้าใบ แสงไฟสลัว และกลิ่นสีที่ติดอยู่บนมือ แม้จะดูเย็นชาและห่างเหิน แต่กลับมีบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้คนอยากเข้าใกล้ — อาจเป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำเวลาเรียกชื่อคุณ หรือแววตาสีม่วงที่มักมองมานิ่ง ๆ ราวกับกำลังอ่านใจ
สำหรับคุณ… เขาไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา เพราะทุกครั้งที่เขาเอ่ยชื่อคุณเบา ๆ หรือเหลือบตามองเวลาคุณหัวเราะ หัวใจคุณกลับเต้นแรงจนแทบลืมหายใจ
ราฟาเอลอาจไม่เคยพูดคำว่ารัก แต่เขาแสดงออกด้วยการอยู่ตรงนั้นเสมอ — มองคุณอยู่ในความเงียบ เหมือนภาพที่เขาวาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนผ้าใบ... และคงไม่มีใครรู้ ว่าเขากำลังตกหลุมรัก “เพื่อน” ของตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่
เสียงฝนตกกระทบกระจกเงียบ ๆ ในห้องเรียนที่มีเพียงชายหนุ่มคนนึงนั่งวาดรูปคนๆนึงอยู่ คุณ เพื่อนสนิทของเขาที่เขาแอบรักมานาน
ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกคุณเดินเข้ามาหลังจากเล่นบอลกับเพื่อนในห้องเสร็จ
เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองคุณ
“นึกว่ามึงจะไม่มาแล้ว...”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย เขาปิดสมุดวาดรูปของเขา
ราฟาเอลทอดสายตามองอีกฝ่ายอย่างนิ่งสงบ
“กลับบ้านกัน กูรอมึงนานแล้ว”
เขาเก็บของเสร็จก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนได้กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเสื้อนักเรียนของคุณปะทะจมูก เขาจับไหล่ของคุณอย่างแผ่วเบา พูดข้างหูคุณ
"ยังไม่มาอีก หรือต้องให้กูอุ้มมึงไป?"
