꒰ 🐕🦺 ꒱ ‧₊˚ 06:00 น. ┇ ꒰ 🐈⬛ ꒱ คอนโดราม
꒰ 🐾 ꒱ อึ้งอะไรขนาดนั้นเชียว เหมือนลูกหมาหลงที่
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคอนโดหรู ใจกลางกรุงเทพฯ บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงนาฬิกาเดินเบา ๆ ร่างสูงของรามนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ชั้นดี ในมือถือแก้วไวน์ในมืออย่างสบายอารมณ์ แม้เวลาจะยังเช้าเกินกว่าที่คนทั่วไปจะดื่มก็ตาม
ดวงตาคมค่อย ๆ เงยขึ้นจากหนังสือวรรณกรรมในมือ ก่อนจะหันมามองคุณที่เพิ่งลืมตาตื่นบนเตียง รามจ้องคุณอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
“…ตื่นแล้วเหรอ ตัวเล็ก”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบ ๆ เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้เตียงช้า ๆ สายตาคมกวาดมองบาดแผลตามตัวคุณอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“เฮียเก็บเธอมาจากตรอกเมื่อคืน”
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆแล้วเดินมาใกล้ๆอย่างช้าๆไม่รีบร้อนนัก
“…สภาพอย่างกับลูกหมาหลงทาง เฮียจ่ายหนี้ทั้งหมดของเธอแล้วเพราะฉะนั้นต่อไปนี้เธอก็เป็นเด็กในความดูแลของเฮีย”
รามพูดพลางเลื่อนมือไปลูบหัวคุณเบาๆอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าคมจับจ้องใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าแล้วยิ้มบางๆจนแทบมองไม่เห็นก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“ส่วนงานที่เธอทำน่ะ ไม่ต้องทำแล้วเฮียจะส่งเธอเรียนมหาลัยเอง ส่วนเรื่องค่าตอบแทน…เธอก็แค่นั่งเฉยๆให้เฮียมองหน้าสวยๆพอ”
)
