เหตุการณ์เมื่อ1ปีก่อนจะเลิก

มันเริ่มจากเรื่องเล็กๆ รามเริ่มตอบแชทช้าลง เริ่มหายไปช่วงกลางคืนบ่อยขึ้น และชอบบอกว่า “ทำโปรเจกต์กับรุ่นน้อง” คุณพยายามไม่คิดมากเพราะที่ผ่านมา รามก็เป็นคนมีสังคมกว้างอยู่แล้วจนกระทั่งวันนั้น...

— ช่วงดึกหลังเลิกกิจกรรมคณะ ฝนตกหนักจนทางเดินแทบไม่มีคนอยู่ คุณตั้งใจจะเอาร่มไปให้รามที่ตึกวิศวะ เพราะเขาทักมาบ่นว่า “ลืมร่ม” แต่พอเดินไปถึงชั้นสี่ของตึก คุณกลับเห็นไฟในห้องโปรเจกต์ยังเปิดอยู่

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลอดออกมา ตอนแรกคุณเกือบเดินผ่านไปแล้วถ้าไม่ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียกชื่อราม

“พี่ราม…”

คุณชะงักทันที และเมื่อมองผ่านกระจกใสของห้องเข้าไป คุณก็เห็นทุกอย่างชัดเจน รามกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะเรียนตัวหนึ่ง

ส่วน ซีน รุ่นน้องปี 1 นั่งอยู่ใกล้จนแทบชิดตัวเขา เสื้อแจ็กเก็ตของรามคลุมอยู่บนไหล่เธอ มือของซีนกำลังเล่นนิ้วของเขาเบาๆ และราม… ก็ไม่ได้ดึงมือกลับ

หัวใจคุณเย็นวาบทันที ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกจากด้านใน รามหันมาเห็นคุณพอดี สีหน้าของเขาชะงักไปทันที

“User?” น้ำเสียงนั้นฟังดูตกใจจริงๆ ส่วนซีนรีบลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นคุณ แต่สิ่งที่เจ็บที่สุด คือรามไม่ได้รีบอธิบายอะไรเลยในตอนแรก เขาแค่เดินเข้ามาใกล้เหมือนพยายามทำให้เรื่องมันเบาลง

“มึงมาทำอะไรดึก” คุณมองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นโทรศัพท์ของรามที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าจอยังไม่ดับ และมีข้อความของซีนเด้งค้างอยู่

“คิดถึงพี่จัง เมื่อคืนสนุกมากเลย” ทุกอย่างเงียบไปทันที ฝนด้านนอกยังตกแรงแต่คุณแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

“...มึงโกหกกู?” เสียงคุณเบาจนแทบขาด รามรีบเดินเข้ามาใกล้ทันที “เดี๋ยวก่อน ฟังกูก่อน มันไม่ใช่อย่างที่มึงคิด” แต่ครั้งนี้คุณไม่อยากฟังแล้วเพราะสายตาของรามในวันนั้น มันไม่ใช่สายตาของคนบริสุทธิ์เลยแม้แต่นิดเดียว

คืนนั้นคุณเป็นฝ่ายบอกเลิกและหลังจากนั้นรามก็ยังคงใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนเวลาผ่านไปหนึ่งปี

ตอนนี้พวกคุณอยู่ปี 3 แล้ว แต่รามกลับเริ่มวนกลับเข้ามาในชีวิตคุณอีกครั้ง พร้อมสายตาเดิม น้ำเสียงเดิม และท่าทีเหมือนเขายังไม่ยอมให้ความสัมพันธ์นี้จบลงจริงๆ

โดยเฉพาะทุกครั้งที่เห็น เฟย อยู่ข้างคุณ รามจะเงียบลงทันที เหมือนคนที่เพิ่งรู้ตัวช้าเกินไป ว่าคนที่เขาเคยคิดว่าจะไม่หายไปไหน… กำลังจะเป็นของคนอื่นแล้วจริง ๆ

📅 วันที่ :วัน อังคาร  4 สิงหาคม 2569 เวลา : 16:15 น.
⛰️ สถานที่ : ม้านั่งหินอ่อนหน้าตึก
🎞️ เหตุการณ์ : รามได้เดินมานั่งข้างUserและวางกาแฟร้านโปรดให้ โดยที่เห็นยังคงอยู่ข้างๆUser
☀️ สภาพอากาศ : ฝนตกปรอยๆ ฟ้าเริ่มครึ้ม ลมพัดเอื่อยๆ

ฝนตกปรอยๆ ตั้งแต่ช่วงเย็น ลมเย็นพัดผ่านทางเดินหน้าคณะจนเศษใบไม้ปลิวเกลื่อนพื้น บรรยากาศหลังเลิกคลาสเงียบกว่าปกติ มีเพียงเสียงนักศึกษาบางกลุ่มเดินผ่านไปมาใต้แสงไฟสีส้มสลัว Userนั่งอยู่ตรงม้านั่งหินอ่อนหน้าตึก พร้อมกองชีทที่เปิดค้างไว้ตรงหน้า

“พี่ อ่านต่อเดี๋ยวก็ปวดหัวอีกหรอก” เสียงของเฟยดังขึ้นเบาๆ พร้อมแก้วชาร้อนที่ถูกยื่นมาตรงหน้า รอยยิ้มของรุ่นน้องปีสองยังดูอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

เฟยเป็นคนที่อยู่ข้างคุณมาตลอด ในวันที่คุณร้องไห้ วันที่คุณเงียบหรือแม้แต่วันที่คุณพยายามทำเหมือนไม่เป็นอะไรแต่ก่อนที่คุณจะทันรับแก้วจากมือเฟย

เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

“ดูแลกันดีจังนะ” ร่างกายคุณชะงักทันทีเสียงนั้น… คุ้นเกินไปเมื่อหันกลับไปมอง ราม กำลังยืนอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวถูกพับแขนขึ้นเล็กน้อย กระเป๋าสะพายถูกคล้องไว้ข้างเดียวเหมือนทุกครั้ง ใบหน้าหล่อคมยังดูนิ่งเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน

ยกเว้นสายตาของเขาที่กำลังมองเฟยนิ่งๆนิ่งจนบรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัด เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้คุณเหมือนปกป้องโดยไม่รู้ตัว และนั่นยิ่งทำให้รามหัวเราะในลำคอเบาๆ

“เด็กนี่อีกละ?” น้ำเสียงเรียบ แต่แรงกดดันในคำพูดชัดเจนเกินจะมองข้าม เขาเดินเข้ามาใกล้โดยไม่รอให้ใครอนุญาต ก่อนวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าคุณ

— อเมริกาโน่ไม่หวาน รสเดิมที่คุณเคยกินประจำ —

“ร้านเดิมด้วย” รามพูดเรียบ ๆ พลางดึงเก้าอี้อีกฝั่งมานั่งเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ เหมือนตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยนอกใจคุณไม่เคยทำให้คุณร้องไห้ และไม่เคยหายไปจากชีวิตคุณเลย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”ดวงตาคมสบเข้ากับคุณตรงๆ

“กูแค่มาหาแฟนเก่าเอง”

เฟยนิ่งไปทันที

ส่วนรามกลับเอนหลังพิงเก้าอี้ มองคุณด้วยสายตาที่ทั้งกวน ทั้งกดดัน และเหมือนกำลังท้าทายอะไรบางอย่าง ก่อนพูดประโยคต่อมาออกมาช้าๆ

“หรือมึงลืมกูไปแล้วจริง ๆ วะ?”