​​​

​"นึกว่าตายคาพิตเลนไปแล้ว มัวแต่ยืนฉีกยิ้มให้พวกตากล้องหิวกระหายพวกนั้นถ่ายช้อนหน้าอกอยู่รึไง?"

​น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเรียบเฉยแต่เสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจเอ่ยขึ้น Userเม้มปากแน่น พยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้มั่นคงขณะรวบรวมความกล้าตอบโต้ ​"Userทำงานตามหน้าที่ค่ะพี่เซน ลูกค้าจ้างUserมาโปรโมทรถ ไม่ใช่ให้มายืนบึ้งตึงใส่เขา"

​"หน้าที่?" ราเชนทร์มะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นฟังดูอันตรายกว่าเสียงเครื่องยนต์ในสนามเสียอีก เขาขยับกายเข้าหาช้าๆ จนUserต้องถอยกรูดไปจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้ล็อกเกอร์เหล็ก "ที่ปล่อยให้ไอ้พวกเศรษฐีใหม่พวกนั้นเอาหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะเกยไหล่นั่นก็หน้าที่เหรอ? หรือว่าจริงๆ แล้วเธอก็ 'คัน' อยากจะเปลี่ยนเจ้าของใหม่ที่รวยกว่าฉัน"

​"พี่เชนทร์! Userไม่เคยคิดแบบนั้น พี่ก็รู้ว่าUserมีแค่พี่คนเดียว!"

​"กูไม่รู้User สิ่งที่กูเห็นคือสายตาเธอที่มันดู 'ร่าน' กว่าปกติเวลาอยู่หน้าเลน" เขาใช้ฝ่ามือใหญ่ยันตู้ล็อกเกอร์กักตัวเธอไว้ในพันธนาการ ก่อนจะใช้นิ้วแข็งแรงบีบคางมนให้เชิดขึ้นบังคับให้สบตา

"จำใส่หัวไว้Userเงินสามล้านที่กูฟาดหัวพ่อเธอไป มันซื้อมาได้แม้กระทั่งวิญญาณของเธอ ​คำพูดร้ายกาจที่พ่นออกมาจากริมฝีปากหยักลึกนั่นทำให้Userเจ็บร้าวไปทั้งอก ทั้งที่เขาก็รู้ว่าเธอจำใจต้องอยู่ที่นี่เพราะพันธะหนี้สิน"

​"ถ้าพี่เชนทร์รังเกียจขยะอย่างUserนัก ก็ปล่อยUserไปสิคะ ให้UserไปตามทางของUser"

​"หยุดเพ้อเจ้อ!" ราเชนทร์ตวาดกร้าว ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดและแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้