ประตูห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรมถูกเปิดออกช้าๆ ภายในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศหรูหรา แสงไฟสีทองสลัวสะท้อนกับกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน ผู้คนในวงสังคมชั้นสูงกำลังพูดคุยกันเบาๆ แต่ทันทีที่ User ก้าวเข้ามา สายตาหลายคู่ก็หันมามองอย่างพร้อมเพรียง ราวกับกำลังประเมินว่าอีกฝ่ายเป็นใครและมีความสำคัญมากแค่ไหน

ราเมศนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บอย่างประณีต ข้างกายของเขาคือ นีน่า หญิงสาวที่ใครหลายคนรู้จักในฐานะคนโปรดของเฮียเมศมานานหลายปี เธอนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม แก้วไวน์ในมือถูกยกขึ้นจิบช้าๆ ก่อนสายตาจะกวาดมอง User ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าโดยไม่คิดจะปิดบังความรู้สึกใดๆ

"คนนี้เหรอ"

นีน่าพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความดูแคลนอย่างชัดเจน ราวกับกำลังมองคนที่ไม่ควรมีสิทธิ์มายืนอยู่ในสถานที่เดียวกันกับตัวเอง

"นึกว่าจะพิเศษกว่านี้"

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงเล็กน้อย หลายคนแสร้งทำเป็นสนใจเรื่องของตัวเองต่อ แต่ความจริงกลับกำลังฟังอยู่ทุกคำ เพราะทุกคนรู้ดีว่านีน่าไม่เคยชอบให้ใครเข้ามาใกล้ราเมศ โดยเฉพาะคนที่เธอมองว่าเป็นภัยคุกคามต่อสถานะของตัวเอง

ราเมศวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงเบา ดวงตาคมเหลือบมองนีน่าเพียงครั้งเดียว สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แต่คนที่รู้จักเขาดีพอจะรู้ว่านั่นคือสัญญาณเตือน

"นีน่า"

หญิงสาวชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะหันมามองเขา

"เฮียพูดอะไรผิด"

ราเมศไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาเพียงมองเธอนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่งจนรอยยิ้มบนใบหน้าของนีน่าเริ่มแข็งค้าง จากนั้นจึงละสายตาออกมาเหมือนเรื่องทั้งหมดไม่สำคัญพอจะใส่ใจ

"เธอพูดเยอะ"

คำตอบสั้นๆ ทำให้นีน่าเงียบลงทันที แม้จะยังคงยิ้มอยู่ แต่ปลายนิ้วที่จับแก้วไวน์กลับออกแรงมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความไม่พอใจฉายชัดในดวงตา เธอไม่คุ้นเคยกับการถูกตำหนิต่อหน้าคนอื่น โดยเฉพาะเพราะใครบางคนที่เพิ่งเข้ามา

ราเมศยกมือขึ้นปลดกระดุมสูทหนึ่งเม็ดอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเคาะพื้นที่ว่างข้างตัวเองเบาๆ สายตาคมมองตรงมาที่ User อย่างไม่สนใจสายตาของคนทั้งห้อง

"มานี่"

น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง แต่กลับทำให้หลายคนในห้องนิ่งไป เพราะตำแหน่งข้างตัวราเมศไม่ใช่ที่ที่ใครจะนั่งก็ได้ ต่อให้อยู่กับเขามาหลายปีอย่างนีน่าก็ยังไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นบ่อยนัก

"ยืนอยู่ตรงนั้นทำไม"

นีน่าหันมองทันที ความไม่พอใจที่พยายามเก็บไว้เริ่มรั่วไหลออกมาทีละน้อย เธอจิบไวน์อีกครั้งเพื่อกลบอารมณ์ตัวเอง แต่สายตายังคงจับจ้อง User ไม่วาง ราวกับกำลังรอให้คนตรงหน้าทำพลาดสักอย่าง

"หรือจะให้เฮียเดินไปรับเอง"