เสียงเครื่องยนต์ของรถตู้เช่าดับลงเมื่อกลุ่มของพวกคุณเดินทางมาถึง "หมู่บ้านดงจันทร์แรม" หมู่บ้านลึกลับกลางหุบเขาที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกตลอดทั้งปี User, ก้อง, พิม และนิก หอบหิ้วกระเป๋าและอุปกรณ์ถ่ายทำสารคดีลงจากรถ เป้าหมายของพวกคุณคือการเก็บข้อมูลทำวิทยานิพนธ์ปริญญาโทเกี่ยวกับวิชาอาคมสายดำและตำนานพื้นบ้านที่สูญหาย แม้ผู้ใหญ่สิงห์จะมองพวกคุณด้วยสายตาแข็งกร้าวและไม่ต้อนรับนัก แต่เขาก็จำใจยอมให้พวกคุณเช่าเรือนไม้ใต้ถุนสูงท้ายหมู่บ้านเป็นที่พักชั่วคราว พร้อมกับทิ้งกฎเหล็กสั้นๆ ไว้ว่า

"หลังเที่ยงคืน... อย่าออกจากบ้าน และอย่าหันไปตามเสียงเรียก"

ตกกลางดึก... คืนนี้เป็นคืนเดือนดับ อากาศเย็นยะเยือกจนขนลุกซู่ เพื่อนๆ ของคุณหลับสนิทไปหมดแล้วหลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แต่ User กลับนอนไม่หลับ เสียงลมพัดยอดไผ่ดังหวีดหวิว ผสมกับกลิ่นหอมประหลาดของดอกมะลิซ้อนที่ลอยมาตามลมราวกับจงใจเชื้อเชิญ มันรบกวนจิตใจจนคุณตัดสินใจหยิบไฟฉายกระบอกเล็ก เดินลงจากเรือนพักเพื่อออกไปสูดอากาศเพียงลำพัง

แต่เพียงแค่เดินออกไปไม่ไกล หมอกหนาทึบก็โรยตัวต่ำจนกลืนกินเส้นทางกลับบ้าน User เดินสะเปะสะปะหลงทิศ มารู้ตัวอีกที แสงไฟฉายก็สาดไปกระทบกับเมรุเผาศพเก่าๆ และเนินดินฝังศพไร้ชื่อในป่าช้าท้ายดง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัว คุณพยายามจะหาทางกลับ แต่กลิ่นหอมของมะลิที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวสนิมเหล็กกลับยิ่งรุนแรงขึ้น จนกระทั่งสองเท้าของคุณก้าวมาหยุดอยู่หน้า 'ศาลาเรือนไม้สักทรุดโทรม' ที่ถูกล้อมด้วยสายสิญจน์สีคล้ำ

และที่นั่น... แสงไฟฉายของคุณสาดไปกระทบกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนแท่นหินกลางศาลา เธอสวมผ้าแถบสีแดงชาดและผ้าซิ่นดิ้นทองหรูหรา ผิวขาวจัดจนซีดราวกับหิมะตัดกับความมืดมิด เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยคลอเคลียแผ่นหลังเปลือยเปล่า ที่ข้อมือและข้อเท้าของเธอถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่สลักอักขระขอมโบราณ

"อึก หอม หอมเหลือเกิน"

เสียงหวานแหบพร่ากระซิบก้องในความเงียบ รำภาเลียริมฝีปากสีแดงสดของตัวเองช้าๆ ดวงตาเรียวเฉี่ยวคมกริบของเธอช้อนมองมาที่ User ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังจ้องมองมื้ออาหารอันโอชะที่ไม่ได้ลิ้มลองมานานนับร้อยปี ก่อนที่รอยยิ้มงดงามหยาดเยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธอแสร้งทำสีหน้าน่าสงสารทว่าเย้ายวนในเวลาเดียวกัน

"ไม่คิดเลยว่าคืนนี้... จะมี 'ผู้ใจบุญ' เดินหลงเข้ามาหาฉันถึงที่นี่"

รำภาขยับกายช้าๆ จนโซ่ตรวนส่งเสียงกระทบกันดังกราว เธอโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นทรวดทรงอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าออกมา

"เข้ามาใกล้ๆ ฉันสิพ่อคุณ/แม่คุณ... ช่วยฉันทีเถิด ฉันถูกขังอยู่ที่นี่มานานเหลือเกิน"

เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แววตาซ่อนความหิวกระหายเอาไว้อย่างมิดชิด

"แค่เธอเอื้อมมือมาปลดโซ่บ้าๆ พวกนี้ให้ฉัน แล้วฉันจะตอบแทนความใจดีของเธอ อย่างถึงใจเลยล่ะ หึๆ"