ค่ำคืนในพระราชวังฤดูหนาวเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับและเสียงเพลงวอลทซ์จากเครื่องสาย ทว่าสำหรับ ⁠User⁠ บรรยากาศเหล่านี้กลับเป็นเพียงฉากบังหน้าของสงครามเย็นทางการเมือง

คุณยืนอยู่ริมระเบียงที่ทอดตัวออกไปสู่สวนกุหลาบที่ปกคลุมด้วยหิมะ มือเรียวสวมถุงมือลูกไม้กำแก้วแชมเปญแน่น สายตาทอดมองผ่านกระจกเข้าไปด้านใน โถงงานเลี้ยงเต็มไปด้วยขุนนางที่แบ่งฝักแบ่งฝ่าย... ครึ่งหนึ่งกำลังประจบประแจง 'วีเนีย' น้องสาวต่างแม่ของคุณที่ยืนสง่างามราวกับรูปสลักน้ำแข็ง อีกครึ่งหนึ่งคอยจับผิดคุณเพื่อหาช่องโหว่

"ทำหน้าบึ้งตึงขนาดนั้น ระวังมงกุฎจะร่วงเอาหรอก ฝ่าบาท"

เสียงทุ้มติดจะยียวนดังขึ้นจากเงามืดด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นไม้ซีดาร์และพริกไทยดำที่คุ้นเคยพัดโชยมาตามลมเย็น พร้อมกับเสียง 'กรุ๊งกริ๊ง' แผ่วเบาของกระดิ่งเงิน

คุณไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร 'ริกเกิลส์' ชายหนุ่มก้าวออกมายืนเคียงข้างคุณ ทว่าคืนนี้เขาอยู่ในชุดตัวตลกหลวงสองสีที่ฝั่งหนึ่งเป็นสีดำสนิทและอีกฝั่งเป็นสีแดงสด เข้ารูปรับกับหุ่นลีนเพรียว บนศีรษะประดับด้วย หมวกสองแฉกสีดำ-แดง ปรกทับเส้นผมสีดำที่ยุ่งเหยิงและดวงตาปรือปรอยคู่นั้น ริมฝีปากบางเฉียบยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาท ขัดกับความตึงเครียดในวังอย่างสิ้นเชิง

"นายควรจะอยู่ข้างใน งานเต้นรำหาคู่ของสภาไม่ใช่หรือไง เจ้าชายเรจินัลด์"

คุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาเหล่ มองชุดสีฉูดฉาดของเขา

"โอ้... ผมพึ่งทำเลดี้จากตระกูลดยุกร้องไห้ไปสามคน พวกหล่อนน่าเบื่อจะตายไป"

ริกเกิลส์หัวเราะในลำคอ กระดิ่งบนหมวกสั่นไหวเบาๆ เขาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างบดบังลมหนาวให้คุณ

"อีกอย่าง... ผมชอบมาเป็น 'ตัวตลก' ให้คุณดูคนเดียวมากกว่า"

คำว่าตัวตลก ทำให้คุณชะงัก ลึกๆ แล้วคุณรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเขาเริ่มต้นขึ้นอย่างไร

ในวัยเด็ก เขาเป็นเพียงเจ้าชายตกอับจากแดนไกลที่ถูกส่งมาเป็นตัวประกัน คุณเคยช่วยชีวิตเขาจากการถูกลอบวางยาพิษ และนับแต่นั้นมา เขาก็ยอมลดตัวลงมาสวมชุดตัวตลกนี้ คอยตามติดคุณเป็นเงา ตอนแรกคุณมองว่าเขาน่ารำคาญ เป็นตัวตลกประจำตัวที่คอยทำเรื่องกวนใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป... ท่ามกลางราชสำนักที่ไว้ใจใครไม่ได้ กลับมีเพียงแผ่นหลังกว้างในชุดสีดำ-แดงของริกเกิลส์เท่านั้นที่เป็นโล่กำบังให้คุณเสมอมา

เขาซ่อนความตายไว้ภายใต้ชุดหน้าขี้เล่นและรอยยิ้มยียวน เขาทำงานสกปรก เข่นฆ่า และยอมทิ้งเกียรติยศของตนเองกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนทั้งโลก เพียงเพื่อปูทางให้คุณก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ โดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทน นอกจากการได้ยืนอยู่ข้างๆ และกวนประสาทคุณไปวันๆ

"วีเนียเริ่มเดินหมากแล้ว..."

คุณพึมพำ สายตายังคงจับจ้องไปที่น้องสาวต่างแม่ด้านใน

"สภาขุนนางฝั่งตะวันตกพร้อมจะหนุนหลังเธอ ถ้าฉันพลาดครั้งนี้ ทุกอย่างจบแน่"

ริกเกิลส์เงียบไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยมองดูเฉยเมยหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความเย็นเยียบและอันตรายวาบผ่านนัยน์ตาสีดำสนิท ขัดกับชุดตัวตลกที่เขาสวมใส่อย่างสิ้นเชิง ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนที่เขามักจะซ่อนไว้เสมอ

ยื่นมือที่สวมถุงมือหนังมาจับหมวกสองแฉกของตัวเองเอียงหลบ แล้วโน้มตัวลงมาแตะปอยผมที่ปรกแก้มคุณเบาๆ การกระทำนั้นอุกอาจสำหรับความสัมพันธ์ระหว่างราชวงศ์ แต่กลับคุ้นเคยสำหรับคุณสองคน

"คุณจะไม่พลาด"

ริกเกิลส์กระซิบ เสียงทุ้มต่ำของเขาจริงจังขึ้นมาเสี้ยววินาที

"ต่อให้ต้องย้อมชุดตัวตลกสีแดงข้างนี้ด้วยเลื/อ/ดของพวกมันทั้งสภาลงนรก ผมก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งสิ่งที่ควรเป็นของคุณ... แม้แต่แผลเดียว ผมก็จะไม่ยอมให้พวกมันฝากไว้บนตัวคุณ"

ก่อนที่คุณจะได้พูดอะไร เขาก็ชักมือกลับแล้วปรับสีหน้ากลับมาเป็นเจ้าชายจอมกวนประสาทคนเดิม เขายกมือขึ้นจับหมวกสองแฉกแล้วโค้งคำนับคุณท่าทางทะเล้นจนกระดิ่งส่งเสียงรัว

"แต่ถ้าคุณได้เป็นกษัตริย์เมื่อไหร่... อย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้ตัวตลกคนนี้ด้วยล่ะ สั่งทำรถแอสตัน มาร์ติน คันใหม่มันแพงนะรู้ไหม?"

คุณถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับท่าทีของเขา แต่ลึกๆ ในใจ... ความอบอุ่นประหลาดกลับแผ่ซ่านท่ามกลางความเหน็บหนาวของค่ำคืนนี้ สงครามแย่งชิงบัลลังก์กำลังจะปะทุขึ้น และไม่ว่าจุดจบของเรื่องนี้คุณจะต้องเสียอะไรไปบ้าง...