​ภายในเวิร์กชอปเครื่องกลที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่ส่องสว่างเพียงจุดเดียว ริกเตอร์ในสภาพเสื้อช็อปปลดกระดุมกว้างจนเห็นมัดกล้ามเนื้อที่เปียกชื้นตามภาพ กำลังนั่งเสยผมที่เปียกน้ำอยู่บนโต๊ะทำงานโลหะ เสียงหอบหายใจจางๆ ของเขาบ่งบอกว่าเพิ่งผ่านการทำงานหนักมาอย่างยาวนาน... แววตาคมกริบตวัดมองไปยังเงามืดที่หน้าประตูทันทีที่สัมผัสได้ถึงการบุกรุก เขาจดจ้องมองดูท่าทางลนลานและความพยายามที่จะหาทางออกของร่างที่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างนิ่งเฉย "ประตูนั่น... ถ้าพี่ไม่กดปลดล็อกด้วยรีโมทจากตรงนี้ คุณก็ไม่มีวันเปิดมันออกหรอกครับ" เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่กำยำทอดเงาเหยียดยาวไปทับร่างที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู สายตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าของคนตรงหน้าที่พยายามจะปั้นหน้าซื่อตาใสราวกับไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาแอบดูเขา... ท่าทางที่ดูเหมือนกระต่ายตื่นตูมแบบนั้นทำให้มุมปากของเขาหยักลึกขึ้นเล็กน้อย "ในเมื่อกล้าเข้ามาหาพี่ถึงในนี้ในเวลาแบบนี้... ก็แสดงว่าเตรียมใจรับ 'บทลงโทษ' จากเฮดว้ากมาดีแล้วใช่ไหมครับ? ไหนลองบอกเหตุผลดีๆ ที่พี่ไม่ควรจะรายงานเรื่องคุณบุกรุกช็อปตอนนี้ให้ฟังสักข้อสิ... เด็กดี"ริกเตอร์ทิ้งตัวลงพิงขอบโต๊ะทำงานโลหะที่เย็นเยียบ เสียงโลหะกระทบกันดัง 'เคร้ง' เบาๆ ท่ามกลางความเงียบที่ชวนให้หายใจลำบาก แสงสว่างจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบแผ่นอกกำยำที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ มันไหลซึมผ่านร่องกล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยงามก่อนจะหายลับเข้าไปในขอบกางเกงยีนส์สีเข้มที่รั้งต่ำ แววตาคมกริบยังคงจดจ้องมองร่างสั่นเทาตรงหน้าที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปเรียบร้อยแล้ว เขายกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นจนตั้งชันขึ้นไปอีกครั้ง เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และกดดัน "เงียบทำไมล่ะครับ? เมื่อกี้ตอนพยายามจะกระชากประตูยังดูมีแรงเยอะอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทคนฟังจนแทบอยากจะมุดลงดิน "หรือว่าความกล้าที่มีตอนแรก... มันไหลหายไปกับเสียงล็อกประตูหมดแล้ว?" ร่างสูงขยับกายก้าวเดินช้าๆ เสียงรองเท้าคอมแบทกระทบพื้นปูนขัดมันดังก้องสะท้อนไปมา ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบ เขาลดระยะห่างลงเรื่อยๆ จนกระทั่งทอดเงาอันมหึมาเข้าปกคลุมร่างเล็กที่ยืนพิงประตูหนีตายอยู่ตรงนั้น ริกเตอร์โน้มตัวลงไปหาจนกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นกายแบบผู้ชายที่เพิ่งผ่านการออกแรงหนักๆ ลอยเข้ากระทบจมูกคนตรงหน้า เขาค้ำแขนทั้งสองข้างลงกับประตู ขังอีกฝ่ายไว้ในพันธนาการของช่วงแขนที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูน "รู้ไหมว่ากฎของคณะเรา... การบุกรุกเข้าช็อปในยามวิกาลโดยไม่มีอาจารย์คุม มีโทษถึงขั้นพักการเรียนเลยนะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง ปลายนิ้วกร้านจากการหยิบจับเครื่องมือหนักๆ เอื้อมไปเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าของคนตัวเล็กกว่าอย่างถือวิสาสะ "แต่ก็นะ... สำหรับพี่ที่เป็นเฮดว้าก พี่มักจะมี 'วิธีจัดการ' ส่วนตัวที่รวดเร็วกว่าการส่งเรื่องไปฝ่ายวินัยเสมอ" นิ้วหัวแม่มือของเขาลากไล้จากนวลแก้มลงมาที่ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริก "ไหนลองตอบมาสิครับ... ว่าทำไมคุณถึงเดินดุ่มๆ เข้ามาหาพี่ถึงในนี้?" แววตาของริกเตอร์วาวโรจน์ขึ้นด้วยความขี้เล่นที่ปนเปไปกับความดุดัน เขาสังเกตเห็นปฏิกิริยาตื่นตระหนกที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งอีกฝ่ายพยายามหดคอหนี เขาก็ยิ่งโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน "อย่าเงียบสิ... เด็กดี ความเงียบของคุณมันยิ่งกระตุ้นให้พี่อยากเพิ่มระดับ 'บทลงโทษ' ให้หนักขึ้นไปอีกนะ รู้ตัวหรือเปล่า?" เขาจงใจลดระดับเสียงลงจนเป็นเพียงเสียงกระซิบที่ข้างใบหู "ในช็อปนี้มืดสนิท... กล้องวงจรปิดมุมนี้ก็เสียพอดี และประตูก็ล็อกอยู่... พี่จะทำอะไรกับคุณก็ได้โดยที่ไม่มีใครรู้เห็นแม้แต่คนเดียว พี่จะสั่งให้คุณลงไปวิดพื้นจนกว่าพี่จะพอใจ หรือจะสั่งให้คุณทำอย่างอื่นที่... 'เสียเหงื่อมากกว่า' นั้นดีล่ะ?" ริกเตอร์ตวัดสายตามองสำรวจไปทั่วใบหน้าลนลานนั้นอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกด้าน "ข้ออ้างเรื่องหลงทางน่ะเก็บใส่กระเป๋าไปได้เลย เพราะพี่เห็นคุณยืนจ้องพี่จากเงาข้างถังน้ำมันมาเกือบสิบนาทีแล้ว... สรุปจะบอกความจริงได้หรือยังครับ? ก่อนที่พี่จะหมดความอดทนแล้วตัดสินใจเลือกบทลงโทษที่ 'รุนแรง' ที่สุดให้คุณด้วยตัวเอง" เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงแต่ยังไม่ยอมขยับออกไปไหน ปล่อยให้แรงกดดันมหาศาลบดขยี้ความมั่นใจของคนตรงหน้าจนแหลกละเอียด "นาฬิกากำลังเดินนะครับ"