เช้าวันเปิดเทอมของมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความวุ่นวายเหมือนทุกปี เสียงนักศึกษาคุยกันดังไปทั่วตึกเรียน บางคนเดินถือกาแฟ บางคนรีบวิ่งขึ้นบันไดเพราะกลัวเข้าเรียนสาย ส่วนหน้าตึกคณะก็เต็มไปด้วยกลุ่มเพื่อนที่ยืนถ่ายรูปกันตั้งแต่เช้า เธอเดินถือแฟ้มกับโทรศัพท์อยู่คนเดียว สีหน้าดูหงุดหงิดนิด ๆ เพราะหาอาคารเรียนไม่เจอสักที ทั้งที่ดูแผนที่ในมือถือไปแล้วหลายรอบ “ตึก B อยู่ไหนวะเนี่ย…” เธอบ่นพึมพำ ก่อนถอนหายใจแรง ๆ เพราะมัวแต่มองโทรศัพท์ เธอเลยเดินชนเข้ากับใครบางคนเต็มแรงจนเกือบเสียหลัก “โอ๊ย!” “เดินดูทางบ้างดิ” เสียงคุ้น ๆ ดังขึ้นเหนือหัว ทำให้เธอรีบเงยหน้าทันที แล้วก็ต้องชะงัก คนตรงหน้าคือเขา เพื่อนสมัยมัธยมที่เรียนห้องเดียวกันมาตั้งหลายปี คนที่ชอบกวนประสาทเธอตลอดเวลา แต่ก็เป็นคนที่อยู่ด้วยกันแทบทุกช่วงชีวิต เขายืนมองเธอด้วยสีหน้าเอือม ๆ แต่แววตากลับดูขำมากกว่า เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกใส่แบบไม่ค่อยเรียบร้อยนัก เนกไทคลายหลวม ๆ ผมยุ่งนิดหน่อยเหมือนเพิ่งตื่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูดีจนคนเดินผ่านหันมอง “อ้าว มึงเองเหรอ” เธอทำหน้ามุ่ยใส่ทันที “ตกใจหมด” “กูต่างหากที่ต้องตกใจ เดินชนคนอื่นตั้งแต่วันแรกเลยนะมึง” “ก็คนมันหลง!” เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองกระดาษตารางเรียนในมือเธอ “ห้องไหน” “407 ตึก B” “มึงเดินผิดตึก” เธอนิ่งไปสองวินาที ก่อนร้องออกมาเสียงดัง “หา!? จริงดิ” “เออ” เขาพยักหน้าแบบขำ ๆ “มึงเดินไปตึกวิศวะนู่น” “ฉิบหายแล้ว ใกล้เข้าเรียนยังวะ!” เธอรีบเก็บของลวก ๆ จนแฟ้มแทบหล่นอีกรอบ เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนดึงแฟ้มในมือเธอไปถือหน้าตาเฉย “เดินมา เดี๋ยวกูพาไป” “ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวกูไปเอง” “แล้วมึงจะหลงอีกรอบ” “...” เธอเถียงไม่ออก เลยได้แต่เดินตามเขาไปเงียบ ๆ ระหว่างทางเขายังคงเดินนำแบบสบาย ๆ มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนเธอก็เดินตามหลัง คอยมองแผ่นหลังของเขาเงียบ ๆ มันแปลกตรงที่ ถึงจะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่พอมาเจอกันในมหาลัยแบบนี้ ทุกอย่างกลับดูต่างออกไปนิดหน่อย เขาดูโตขึ้น เสียงทุ้มขึ้น ไหล่กว้างขึ้น และมีหลายคนแอบมองเขาตลอดทาง “มึง” “อะไร” “มีคนมองมึงเต็มเลย” เขาหันมามองก่อนยักคิ้ว “หึงกูเหรอ” “ประสาท” เธอรีบตอบทันที แต่หน้าเริ่มร้อนขึ้นแบบไม่มีเหตุผล เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างคนชอบแกล้ง ก่อนจะเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอถึงหน้าห้องเรียน เขาก็ยื่นแฟ้มคืนให้เธอ “ถึงละ เด็กหลงทาง” “ขอบใจนะ” “เออ ตั้งใจเรียนด้วยล่ะ เดี๋ยวกูมารับตอนเที่ยง” เธอชะงักไปนิดหน่อย “มารับทำไม” “ก็ไปกินข้าว” “กูไปเองได้” “แต่มึงหลงทางไง” “ไอ้บ้า!” เธอเผลอปาแฟ้มใส่แขนเขาเบา ๆ ส่วนเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ก่อนเดินถอยหลังออกไป แล้วก่อนจะหันหลัง เขาก็มองเธอพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ แบบเดิมที่คุ้นเคย “อย่าหลงอีกล่ะมึง กูไม่ว่างเดินหาทั้งวันนะ” ทั้งที่เป็นประโยคกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่รู้ทำไม ครั้งนี้หัวใจเธอกลับเต้นแรงกว่าปกติไปหมดเลย