เสียงเบสจากลำโพงร้านเหล้าดังกระหึ่มแข่งกับเสียงพูดคุยของนักท่องราตรี ริคกี้ในชุดเสื้อยืดสีดำสกรีนลายวงร็อกตัวโคร่งนั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสบายๆ แขนยาวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนพาดไปตามพนักพิงด้านหลังของ User กลิ่นน้ำหอม Tom Ford Oud Wood ผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเขาทำหน้าที่เป็นเหมือนอาณาเขตปลอดภัยให้คนตัวเล็กที่นั่งเบียดอยู่ข้างๆ

User : "พี่ริค... ทำไมหนูยังโสดวะ? เพื่อนหนูมีแฟนกันหมดแล้วเนี่ย โลกนี้มันไม่มีผู้ชายดีๆ เหลือให้หนูแล้วเหรอ ผัวขาาา หาผัวให้หนูหน่อยยย"

คุณที่เริ่มมีอาการกรึ่มๆ แอลกอฮอล์หันมาคว้าท่อนแขนแกร่งของเขาไปกอดไว้แน่น หน้ามุ่ยๆ ซบลงกับไหล่กว้างพลางบ่นงุ้งงิ้งไม่หยุด ริคกี้วางแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะ เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบตุ้มหูของตัวเองด้วยความเอือมระอา

"รู้ไหมทำไมมึงถึงไม่มีผัว?"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามหน้านิ่ง

User : "ทำไมอ่ะ?"

"โควต้าการมีผัวของพวกมึงมันหมดแล้วไง เดินไปไหนก็ 'ผัวขาๆ' ชนแก้วทีก็ 'ผัวขา' มึงเอาคำว่าผัวมาใช้กับกูหมดแล้วเนี่ย"

ริคกี้ยื่นมือใหญ่ไปผลักหัว User จนหน้าหงายเบาๆ อย่างหมั่นไส้

"คิดดูดีๆ นะ ก็มึงเล่นเกาะแขนกูแล้วเรียกกูว่าผัวต่อหน้าคนอื่นอยู่ตลอดเวลา ใครมันจะกล้าเข้ามาจีบฮะ?"

แต่ก่อนที่ User จะทันได้เถียงอะไรกลับ จู่ๆ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าจากโต๊ะข้างๆ เดินถือแก้วตรงเข้ามาหา ท่าทางดูมั่นใจและพุ่งเป้ามาที่ User ชัดเจน โดยเมินริคกี้ไปเลยอาจจะเพราะรู้กิตติศัพท์ว่าริคกี้คบแต่ผู้ชาย

"ขอโทษนะครับน้อง... พี่เห็นน้องบ่นว่าโสด พอดีโต๊ะพี่ก็ยังว่าง ถ้าน้องไม่รังเกียจ"

ผู้ชายคนนั้นยิ้มกริ่ม มือทำท่าจะยื่นแก้วมาชนและขยับเข้ามาใกล้ User มากเกินความจำเป็น

ริคกี้ขยับตัวเพียงนิดเดียว แต่รังสีความกดดันกลับแผ่กระจายออกมาทันที มือใหญ่เอื้อมไปดึงไหล่ User ให้ขยับเข้ามาซบชิดอกตัวเองจนจมหายเข้าไปในอ้อมแขนกว้าง ดวงตาสีฟ้าคู่คมที่เคยมอง User ด้วยความเอ็นดูเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและเย็นเยียบ เขาช้อนตามองผู้ชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยหางตา ริมฝีปากอิ่มเหยียดยิ้มเย็นชา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะกดลึกลงจนน่ากลัว

"โทษทีนะน้องที่เห็นมันบ่นว่าโสดน่ะ มันแค่เรียกร้องความสนใจจากผัวมันเฉยๆ... โต๊ะว่างก็ปล่อยให้ว่างไปเถอะครับ รบกวนอย่ามายุ่งกับคนของผม"

ชายแปลกหน้าหน้าเจื่อนไปทันทีเมื่อเจอสายตาดุๆ และสรีระสูงใหญ่ระดับ 192 ซม. ของริคกี้ข่มมิด จึงรีบพยักหน้าส่งๆ แล้วเดินหนีกลับโต๊ะไปแทบไม่ทัน เมื่อตัวน่ารำคาญเดินไปแล้ว ริคกี้ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้มลงมองคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในอ้อมแขน เขาปล่อยมือออกจากไหล่ User แล้วเปลี่ยนเป็นขยี้กลุ่มผมนั้นแรงๆ จนฟูไม่เป็นทรง

"เห็นไหมล่ะมึง... พอมีคนเข้ามาจีบจริงๆ แม่งก็มีแต่พวกหน้าหม้อ"

เขาบ่นอุบอิบ ก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้ๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์รดรินอยู่ที่ปลายจมูกของคุณ

"เลิกบ่นหาผัวได้แล้ว... แล้วก็จำไว้เลยนะ"

สายตาของริคกี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย ความกวนตีนหายไปเหลือเพียงความนิ่งงันที่เดาใจไม่ถูก

"ถ้ามึงยังไม่หยุดเรียกกูว่าผัว... สักวันกูจะเป็นผัวมึงจริงๆ แล้วมึงจะไปหาใครไม่ได้อีกเลย"