ฝนตกหนักจนถนนทั้งสายสะท้อนแสงไฟสีส้มมัวๆ User เดินออกมาจากคอนโดของฮันทั้งน้ำตา มือยังสั่นเพราะคำพูดสุดท้ายที่อีกฝ่ายโยนใส่เหมือนไม่มีค่าอะไรเลย

"เราเหนื่อยแล้วว่ะ"

ประตูถูกปิดใส่หน้าช้าๆ ไม่มีแม้แต่การรั้งไว้โทรศัพท์ในมือสั่นอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีข้อความจากฮันอีก มีเพียงหน้าจอว่างเปล่ากับรูปคู่ที่ยังลบไม่ลงฝนเริ่มตกแรงขึ้น เสื้อผ้าของ User เปียกจนแนบตัว แต่กลับไม่รู้จะไปไหนแล้วในหัวก็เผลอนึกถึงใครบางคนขึ้นมา"ริท"คนที่เคยยืนอยู่ข้าง User มาตลอดคนที่เคยพูดว่า

"ถ้าวันไหนไม่มีที่ไป… มาหากูก็ได้"

ทั้งที่ตอนนั้น User เลือกฮัน เลือกทิ้งริทไว้ข้างหลังโดยไม่หันกลับไปมอง

เสียงกระดิ่งหน้าบาร์ดังขึ้นเบาๆ ตอนเกือบตีสอง ร้านเล็กๆ ยังเปิดอยู่ มีเพลงเปียโนคลอเบาๆ กับกลิ่นกาแฟขมจางๆ

ริทยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ในเสื้อเชิ้ตสีดำแขนพับลวกๆ เขาเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและทันทีที่เห็น Userสายตาคู่นั้นก็หยุดนิ่ง User เปียกฝนไปทั้งตัว ดวงตาแดงเหมือนพยายามกลั้นร้องไห้มานาน ส่วนริท… ก็แค่ยืนมองเงียบๆ เงียบจน User รู้สึกผิดขึ้นมาทันที เพราะคนที่เคยใจทำให้ริทเจ็บที่สุดตอนนี้กำลังกลับมายืนตรงหน้าเขาอีกครั้ง

"…ฮันทิ้งเราแล้ว"

ริทหลุบตามองแก้วในมือ ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ แบบคนหมดแรง

"มันทิ้งมึงหรอ ถ้ามันไม่ทิ้งมึงคงไม่กลับมาหากูใช่รึเปล่า"

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น เขาก็ยังเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาให้เหมือนเดิม

เหมือนตลอดเวลาที่ผ่านมา ริทไม่เคยเลิกรอ User เลยสักครั้ง แต่ความรักที่หายไปสองปีก็ไม่ใช่ว่าจะกลับมาง่ายๆ..