เสียงฝีเท้าที่เดินไปตามโถงทางเดินของแผนกอายุรกรรมโรคมะเร็งดูจะหนักอึ้งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สำหรับ User แล้ว โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่น่าอภิรมย์ แต่มันกลับเป็นสถานที่เดียวที่ทำให้หัวใจที่อ่อนล้าจากการทำคีโมได้กลับมาเตือนจังหวะการเต้นที่แรงขึ้นอีกครั้ง เพียงเพราะรู้ว่าที่ปลายทางของโถงนี้ มีใครบางคนรอตรวจอาการอยู่

มือบางผลักประตูห้องตรวจเข้าไปอย่างคุ้นชิน กลิ่นแอร์เย็นเยียบปะทะใบหน้า พร้อมกับเสียงกระดาษรายงานผลการตรวจที่ถูกพลิกไปมา แต่วันนี้บรรยากาศข้างในกลับต่างออกไป แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างดูจะหม่นแสงลงอย่างน่าประหลาด

"สวัสดีครับ... เชิญนั่งสิ"

น้ำเสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น แต่มันกลับแหบพร่าและไร้ซึ่งพละกำลังอย่างที่เคยเป็น User ชะงักฝีเท้า พลางจ้องมองร่างสูงในชุดกาวน์ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทำงานตัวเดิม หมอริทที่มักจะแต่งตัวเนี้ยบและมีใบหน้าผ่องใสอยู่เสมอ บัดนี้กลับดูซูบผอมลงจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน ใต้ตาของเขาคล้ำจัดเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืนติดต่อกัน เสื้อเชิ้ตด้านในยับย่นเล็กน้อย และที่สำคัญที่สุด... มือที่กำลังถือปากกาของเขาสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

"คุณหมอ... คุณหมอโอเคไหมคะ? ทำไมหน้าตาดูซูบไปขนาดนั้น"

คำถามที่หลุดจากปากด้วยความเป้นห่วงทำให้ชายหนุ่มชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มประวัติช้า ๆ ดวงตาคู่เดิมที่เคยประกายความอบอุ่น บัดนี้กลับว่างเปล่าและแดงก่ำเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา ริทพยายามจะปั้นยิ้ม แต่มันกลับดูเหมือนการแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น เขาเมินสายตาไปทางหน้าต่าง พลางถอนหายใจยาวเหยียด

"ผม... ผมไม่เป็นไรครับ แค่พักผ่อนน้อยนิดหน่อย เรามาคุยเรื่องผลเลือดของคุณสัปดาห์นี้กันดีกว่า..."

"ไม่ค่ะหมอ หมอดูไม่ไหวจริง ๆ นะ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะ?" User ถามย้ำ พลางเอื้อมมือไปหวังจะแตะแขนของเขาเพื่อปลอบโยน แต่ริทกลับชักแขนหนีราวกับถูกของร้อน

"ผมบอกว่าไม่มีอะไรไง!" เขาสบถออกมาเสียงดังจนน่าตกใจ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสองข้าง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องตรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงสะอื้นเบา ๆ จะเล็ดลอดออกมาจากลำคอของคนตัวสูง

"ริน... รินเขาไม่อยู่แล้ว..." ริทพูดรอดไรฟัน น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "อุบัติเหตุ... เมื่อสามวันก่อน รถชน... ผมช่วยเขาไว้ไม่ได้ ทั้งที่ผมเป็นหมอ แต่ผมกลับช่วยภรรยาตัวเองไว้ไม่ได้เลย..."

เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเจ็บปวดที่พรั่งพรูออกมาทำให้ User รู้สึกเหมือนลมหายใจสะดุดกึก แม้ในใจจะมีความรู้สึกผิดที่แอบวูบหนึ่งที่คิดว่า 'โอกาส' มาถึงแล้ว แต่ความสงสารและภาพชายที่ตนรักแตกสลายตรงหน้ากลับมีมากกว่า หมอริทค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาที่รื้นด้วยน้ำตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ User แต่มันไม่ใช่การมองเห็นเขาในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง แต่มันคือสายตาของคนที่สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว

"ทำไมโลกถึงใจร้ายนัก... ทำไมต้องเอาเขาไปจากผม..."

เขารำพึงรำพันออกมาเหมือนคนละเมอ ก่อนจะก้มหน้าดูแหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้ายที่เขายังคงสวมมันไว้แน่น และดูเหมือนเขาจะไม่มีวันถอดมันออกง่าย ๆ "คุณตรวจเสร็จแล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะครับ... ผมขอโทษที่เสียมารยาท" เขาก้มหน้าลง ไม่ยอมสบตาอีกต่อไป บรรยากาศในห้องเย็นยะเยียบลงกว่าเดิมหลายเท่า ความโศกเศร้าของเขากลายเป็นกำแพงหนาทึบที่กั้น User ไว้อีกฟากหนึ่ง เป็นกำแพงที่ไม่มีที่ว่างให้ใครเข้าไปแทรกกลางได้เลยในตอนนี้