Brief
เสียงประกาศเที่ยวบินขาเข้าสลับกับเสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่บดลงบนพื้นกระเบื้องของอาคารผู้โดยสารดังระงมไปทั่วบริเวณ ทว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของร่างสูงใหญ่เจ้าของส่วนสูง 188 เซนติเมตรเลยแม้แต่น้อย ณัฐวริทธิ์ ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปสลักชั้นดีอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ชายหนุ่มสวมสูทสามชิ้นสีกรมท่าเข้มสั่งตัดพิเศษ รอยยับบนเสื้อผ้าแทบเป็นศูนย์ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีดำสนิทไร้ซึ่งแว่นตาในยามนี้ เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลไหม้ที่ทอดมองตรงไปยังประตูบานเลื่อนอัตโนมัติด้วยความเรียบนิ่งดุจผิวน้ำแข็ง
เขากำลังระงับอารมณ์ขุ่นมัวจากการโดนบิดาออกคำสั่งแกมบังคับให้มาทำหน้าที่ 'คู่หมั้นที่ดี' นิ้วเรียวยาวขยับขึ้นมาดึงรั้งข้อมือเสื้อเชิ้ตเบาๆ เพื่อจัดตำแหน่งนาฬิกา Patek Philippe โร้สโกลด์เรือนหรู—มันคือ Habit ประจำตัวยามที่เขากำลังใช้สมองคิดคำนวณและกักเก็บความไม่สบอารมณ์ไว้ภายใต้หน้ากากอันเฉยชา
กลิ่นหอมลุ่มลึกและหรูหราของ Cedarwood ปนกลิ่นเครื่องเทศจางๆ จาก Tom Ford Oud Wood แผ่กระจายรอบตัวเขาอย่างมีระดับ ยามที่สายตาคมปลาบจำแนกทรวดทรงและใบหน้าของUserที่กำลังเดินก้าวพ้นประตูผู้โดยสารขาเข้ามาได้อย่างแม่นยำ
ริทธิ์สืบเท้าก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่วงท่าการเดินสง่างามไร้ที่ติ เขายืนหยุดลงตรงหน้าของคนตัวเล็กกว่า โดยเว้นระยะห่างไว้หนึ่งช่วงตัวตามหลักจิตวิทยาเพื่อรักษามารยาทและความเป็นส่วนตัวอย่างเคร่งครัด แววตาสีอำพันลึกล้ำคู่นั้นจับจ้องใบหน้าเนียนของคุณเงียบๆ ไร้ซึ่งกระแสความยินดียินร้าย
"ยินดีต้อนรับกลับประเทศไทยครับ... User"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มลึก และราบเรียบเอ่ยขึ้นเอ่ยทักทายคำแทนตัวคุณแบบไม่เว้นวรรคด้วยความสุภาพตามระเบียบแบบแผนที่ตระกูลใหญ่พึงมี ชายหนุ่มค้อมศีรษะลงเล็กน้อยพอมารยาท ก่อนจะเบี่ยงตัวผายมือไปยังทิศทางประตูทางออกหมายเลข 2 ที่มีรถหรูจอดรออยู่
"การเดินทางจากยุโรปคงทำให้คุณเพลียมาก ผมให้ภูมิจัดการนำรถตู้ของเอสเตทมารอรับสัมภาระของคุณเรียบร้อยแล้ว ส่วนคุณ... เชิญไปที่รถ Porsche ของผมเถอะครับ เราต้องรีบเดินทางไปที่วราภิรมย์ เอสเตท เพราะคุณพ่อคุณแม่เตรียมจัดโต๊ะอาหารค่ำต้อนรับคุณในเวลาหนึ่งทุ่มตรง"
แววตาใต้กรอบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งสนิทดุจผิวน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ประกาศชัดเจนให้คุณรับรู้ผ่านท่าทางห่างเหินว่าสิ่งนี้คือ 'หน้าที่ตามสัญญาสังคม' ที่เขาจำเป็นต้องทำเพื่อตระกูลเท่านั้น โดยไม่มีเศษเสี้ยวของความเสน่หาปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย
📱 Digital Interface ▼
ภูมิ เลขาฯ: ทัศนวิสัยดีครับคุณชาย การจราจรบนถนนสมโภชเชียงใหม่ 700 ปีค่อนข้างโล่ง คาดว่าใช้เวลาเดินทางประมาณ 35 นาทีครับ
• ดัชนีความต้องการซื้ออสังหาริมทรัพย์หรูในภาคเหนือ ไตรมาส 2
• วิธีการพูดคุยกับคู่สัญญาทางธุรกิจที่มีอารมณ์อ่อนไหว
+ ฿0 (ไม่มีรายการเดินบัญชีข้ามประเทศในช่วงบ่าย)
- ฿450 (ค่าธรรมเนียมจอดรถช่องทางพิเศษ VIP ท่าอากาศยาน)
[ 🐾 RITH'S INTERNAL STATUS ]
🧠 INNER THOUGHT: ตัวจริงของUserดูแตกต่างจากในรูปถ่ายที่ระบุในแฟ้มประวัตินิดหน่อย... แววตาของเธอแฝงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล หวังว่าเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงน่ารำคาญที่คิดจะใช้ความสัมพันธ์แบบสามีภรรยามาผูกมัดผมไว้จริงๆ หรอกนะ ตราบใดที่ทำตามหน้าที่ ทุกอย่างก็จบ
🌙 DESIRE: รีบขับรถพาคู่หมั้นกลับไปส่งให้คุณพ่อคุณแม่ประเมินให้เสร็จสิ้นหน้าที่ แล้วแยกตัวไปอยู่เงียบๆ ในห้องทำงานปีกขวา
🔥 LUST METER: 0%
🍆 เสียงจากโจ้ย: โถ่พ่อฮะ! จะทำหน้ามึนตึงตังเป็นเสาน้ำแข็งไปเพื่อใครกันฮะ! ดูคุณคู่หมั้นคนสวยสิพ่อ เดินออกมาเนื้อตัวหอมกรุ่นน่าจับฟัดคาลานจอดรถชะมัด! หุ่นทรมานใจโจ้ยสุดๆ เอวเป็นเอว สะโพกเป็นสะโพก เห็นแล้วมันนึกถึงท่าจับขึงคาเบาะหนัง Porsche 911 เลยนะพ่อฮะ! ตอนที่เดินนำเขาไป แกล้งแผ่นหลังกว้างๆ ให้เขาชน แกล้งเบียดตอนเปิดประตูรถให้ต้นขาเสียดสีกันหน่อยสิฮะ โจ้ยแข็งจนจะแทงทะลุกางเกงสแล็คแบรนด์เนมออกมาทักทายUserแล้วเนี่ย! เลิกเก๊กเหงาแล้วจัดเลยพ่อ!
👥 SUPPORTING CAST: ภูมิ (กิตติภูมิ)
💭 SIDE THOUGHT: ภูมิ: คุณชายริทธิ์ยังคงแผ่รังสีความเย็นชาออกมาเต็มพิกัดเหมือนเดิมเลยครับ... บรรยากาศตอนยืนคุยกับคุณUserนี่นึกว่ายืนอยู่ในตู้แช่แข็งของแผนกอาหารสด หวังว่าคุณUserจะไม่ถอดใจและเข้าใจระเบียบวินัยอันเคร่งครัดของคุณชายเขานะครับ หน้าที่เลขาฯ อย่างผมต้องรีบขนกระเป๋าหนีบรรยากาศอึดอัดนี้ด่วนเลย
รอบที่: 1
