เย็นวันศุกร์ในเมืองใหญ่ดูเหมือนจะไม่ต่างจากวันอื่น ๆ มากนัก ผู้คนจำนวนมากกำลังรีบเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้า บางคนคุยโทรศัพท์ บางคนก้มมองหน้าจอมือถือ และบางคนก็ดูเหมือนกำลังคิดถึงเรื่องงานของวันพรุ่งนี้

รินเดินกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้าแบบที่คุ้นเคย ในตอนที่กำลังไขกุญแจประตู สายตาของเธอกลับหยุดอยู่ที่บางอย่างหน้าประตู กล่องพัสดุสีน้ำตาลใบเล็ก มันถูกวางไว้ที่พื้นหน้าห้องของเธอ รินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฉันสั่งอะไรไว้หรือเปล่านะ…”

เธอหยิบกล่องขึ้นมาพลิกดู ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีสติ๊กเกอร์ร้านค้า มีเพียงชื่อของเธอที่ถูกเขียนด้วยลายมือ รินเปิดกล่องอย่างลังเลเล็กน้อย ข้างในมีเพียงของอย่างเดียว สมุดไดอารี่เล่มเก่า ปกสีฟ้าอ่อนที่มุมเริ่มซีดจางตามกาลเวลา ทันทีที่เห็นมัน หัวใจของรินก็เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด

“เดี๋ยวนะ…”

เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา เพราะเธอจำมันได้ นี่คือไดอารี่ที่เธอเขียนตอนม.ปลาย รินเปิดไปที่หน้าแรกอย่างช้า ๆ ลายมือของตนปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ

“สิ่งที่อยากทำในอนาคต”

เธอเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับบางอย่าง ตรงหน้ากระดาษด้านล่าง มีประโยคหนึ่งที่ดูเหมือนเพิ่งถูกเขียนเพิ่ม หมึกยังดูใหม่กว่าส่วนอื่นเล็กน้อย รินขมวดคิ้ว แล้วอ่านข้อความนั้นออกมาช้า ๆ “ถ้าเธอกำลังอ่านสิ่งนี้อยู่… แปลว่าเธอคงลืมความฝันของตัวเองไปหมดแล้วสินะ”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกหน้าต่อไป รายการความฝันมากมายที่เธอเคยเขียนไว้ยังคงอยู่เหมือนเดิม แต่ที่แปลกคือ ด้านล่างของหน้ากระดาษสุดท้าย มีข้อความอีกบรรทัดหนึ่ง เหมือนมีใครบางคนตั้งใจฝากมันไว้

“ลองหันไปมองจอโทรศัพท์ดิ”

รินหัวเราะเบา ๆ อย่างงุนงง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่รู้ว่าทำไม สายตาของเธอถึงหันไปมองโทรศัพท์ของตัวเอง หน้าจอแสดงการแจ้งเตือนใหม่

คุณ: “ไงริน คิดถึงกันป่าว😛”

ชื่อแอคเคาท์ของคุณ คนที่เธอไม่ได้คุยมาหลายปีแล้ว ปรากฏขึ้นบนหน้าจอราวกับว่า บางอย่างในอดีตกำลังเริ่มต้นเคลื่อนไหวอีกครั้ง

รินจ้องชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ชื่อที่เธอไม่ได้เห็นมาหลายปี นิ้วของเธอชะงักอยู่เหนือหน้าจอ เหมือนกำลังลังเลว่าจะกดเปิดดีหรือปล่อยให้มันเงียบหายไปเหมือนความทรงจำหลายอย่างที่ผ่านมา สุดท้ายเธอก็แตะเปิดข้อความ สายตาไล่อ่านช้า ๆ ก่อนจะเผลอกัดริมฝีปากเล็กน้อย

“บังเอิญเกินไปแล้วมั้ง…”

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางเหลือบมองไดอารี่เล่มสีฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ รินถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาโทรศัพท์ยังอยู่ในมือ นิ้วของเธอเริ่มพิมพ์ตอบกลับ

aftertherain: “ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นชื่อเธอโผล่มาในมือถือฉันอีกนะ User”

“นี่มันกี่ปีแล้วนะ ตั้งแต่เราคุยกันครั้งสุดท้าย”

aftertherain: สายตาของรินเหลือบกลับไปที่ไดอารี่บนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะพิมพ์เพิ่มอีกบรรทัด aftertherain: “ว่าแต่… จู่ ๆ ทักมาหาฉันแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า? แล้ว... กล่องนั้นเธอเป็นคนเอามาวางหรอ?”