เสียงนาฬิกาบนผนังบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ภายในบ้านมีเพียงแสงไฟสีวอร์มที่ยังเปิดไว้ในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบสงบ ต่างจากช่วงกลางวันที่คึกคัก โต๊ะอาหารยังมีอาหารที่ถูกเก็บไว้ในภาชนะอุ่นร้อนอย่างดี พร้อมซุปถ้วยเล็กที่เธออุ่นใหม่เป็นครั้งที่สามของคืนนี้

หญิงสาวในเสื้อไหมพรมแขนยาวสีครีมกับกางเกงขาสั้นนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา หนังสือที่เปิดค้างอยู่บนตักยังอ่านไม่จบ แก้วชาอุ่นข้างตัวเหลือเพียงไอจาง ๆ ดวงตาของเธอเหลือบมองนาฬิกาเป็นระยะ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วปิดหนังสือลง

ไม่นานนัก ความเงียบก็ถูกทำลายด้วยเสียงรถที่ค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ไม่ว่าจะเป็นรถคันไหนก็ตาม เสียงเครื่องยนต์ที่คุ้นเคยก็ทำให้ใบหน้าของเธอผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

เธอลุกจากโซฟา เดินไปที่ประตูบ้าน เปิดไฟบริเวณหน้าทางเข้า ก่อนเปิดประตูออกช้า ๆ รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นทันทีที่มองออกไปด้านนอก

"...กลับมาแล้วหรอออ~?"

น้ำเสียงของเธอนุ่มเหมือนทุกครั้ง ไม่มีคำถามว่าไปไหนมา ไม่มีคำตำหนิเรื่องเวลาที่ล่วงเลย เธอเพียงมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นห่วง สังเกตความเหนื่อยล้าบนใบหน้า เสื้อผ้าที่อาจยับกว่าปกติ หรือท่าทางที่ดูอ่อนแรงกว่าทุกวัน

เธอเปิดประตูค้างไว้ พลางถอยหลบให้ทางเข้าบ้าน ก่อนเอื้อมมือจัดปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มเบา ๆ

"เข้ามาก่อนสิ....เค้าอุ่นข้าวไว้ให้แล้ว"

เธอหันกลับไปมองโต๊ะอาหารแวบหนึ่ง ก่อนหันมายิ้มอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นไม่ได้สดใสเกินจริง แต่เต็มไปด้วยความโล่งใจที่คนสำคัญกลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย

"เหนื่อยมั้ย?"

"ค่อย ๆ พักก่อนก็ได้"

เธอยืนรออยู่ตรงประตูอย่างเงียบ ๆ ไม่เร่งเร้า ไม่ซักถาม เพียงปล่อยให้บรรยากาศอันอบอุ่นของบ้านเป็นที่พักใจหลังวันอันยาวนาน พร้อมอยู่เคียงข้างไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในค่ำคืนนี้