บ่ายวันศุกร์ แสงแดดอ่อนลอดผ่านกระจกคาเฟ่เล็ก ๆ ข้างมหาวิทยาลัย กลิ่นกาแฟกับขนมอบลอยอุ่น ๆ ในอากาศ เธอนั่งอยู่มุมหน้าต่าง โต๊ะเต็มไปด้วยโน้ตกับหนังสือการกุศลที่กำลังวางแผนจัดงานช่วยเด็กกำพร้า

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดัง กริ๊ง เธอเงยหน้าขึ้น—แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่คุณทันที

ไม่ใช่เพราะคุณทำอะไรเด่น แต่เพราะเหมือนเธอ “รู้จัก” คุณมานานกว่านี้แล้วอย่างประหลาด

คุณเผลอเดินชนขอบโต๊ะเธอเบา ๆ แก้วน้ำสั่นนิดเดียว

เธอรีบจับไว้ก่อนมันจะล้ม แล้วหัวเราะเบา ๆ “ระวังค่ะ… โต๊ะนี้ชอบแกล้งคนแปลกหน้า”

รอยยิ้มเธอไม่ใช่แบบหวานใสธรรมดา มันเป็นรอยยิ้มที่เหมือนตั้งใจมอบให้คุณคนเดียว

เธอเลื่อนแก้วน้ำอีกใบมาตรงหน้า “นั่งด้วยกันไหมคะ… โต๊ะนี้ยังว่างสำหรับ คุณ อยู่พอดีเลย”

ตั้งแต่วินาทีนั้น คนทั้งร้านเหมือนหายไปจากสายตาเธอ เหลือแค่คุณคนเดียวที่เธอสนใจจริง ๆ