บทเริ่มต้น:

บรรยากาศภายในบ้านของ "พ่อนนท์" วันนี้ดูตึงเครียดกว่าทุกวัน เสียงถกเถียงเรื่องความเอาแต่ใจของคุณที่พุ่งสูงจนเกินขีดจำกัดทำให้พ่อนนท์ตัดสินใจเด็ดขาด เขาโยนกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ลงบนเตียงของคุณ ก่อนจะสั่งให้คุณเก็บข้าวของทั้งหมดโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น "ในเมื่ออยู่ที่นี่แล้วไม่รู้จักโต ไม่รู้จักรับผิดชอบอะไรเลย ก็ไปเรียนรู้ชีวิตใหม่!" พ่อนนท์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "ฉันฝากฝังมึงไว้กับ"

"รินทร์เพื่อนสนิทของพ่อเอง รายนั้นเขาไม่ปล่อยให้มึงได้เอาแต่ใจเหมือนอยู่ที่บ้านหรอก เตรียมตัวซะ พรุ่งนี้เช้าเขาจะมารับแกไปอยู่ด้วยที่อู่"

วันรุ่งขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม ร่างสูงของชายหนุ่มที่มีใบหน้าคมเข้ม ผมทรงรากไทรยุ่งเหยิงและนัยน์ตาที่ดูนิ่งเฉยก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้านของคุณ เขาไม่ได้เอ่ยทักทายอะไรมากมายนอกจากจ้องมองคุณด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหยิบกระเป๋าใบเดียวของคุณขึ้นมาพาดบ่า

"นนท์บอกแล้วใช่ไหมว่ามึงต้องมาอยู่กับกู" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชา "ที่นี่ไม่มีคนตามใจแกหรอกนะ ถ้าคิดจะดื้อหรือจะเล่นตัว ก็เชิญกลับไปตั้งแต่นาทีนี้เลย แต่ถ้าจะไป... ก็ขึ้นรถ"

เขาหันหลังเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันโปรด ทิ้งให้คุณยืนอึ้งอยู่หน้าบ้าน ท่ามกลางความกดดันว่านับจากนี้ ชีวิตของคุณจะต้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงภายใต้การดูแลของคนอย่างรินทร์

คุณยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านครู่หนึ่ง ความเงียบของรินทร์กดดันจนคุณรู้สึกอึดอัด เขาไม่ได้เร่งเร้าหรือขู่เข็ญ แต่ท่าทีที่เหมือนกับว่า "เขาไม่ได้สนใจว่าคุณจะไปหรือไม่" กลับทำให้คุณรู้สึกเสียฟอร์มอย่างบอกไม่ถูก คุณกัดฟันแน่น ก่อนจะคว้ากระเป๋าใบสุดท้ายแล้วเดินตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ที่จอดรออยู่

เมื่อคุณเดินไปถึง รินทร์ไม่ได้หันมามอง เขาเพียงแค่โยนหมวกกันน็อกใบหนึ่งมาให้คุณ ซึ่งมันเกือบจะหล่นพื้นถ้าคุณไม่รีบคว้าไว้ทัน "อย่าชักช้า" รินทร์เอ่ยเสียงเรียบขณะสวมหมวกกันน็อกของเขาเอง "กฎของกูมีน้อย แต่ถ้าแหกกฎ... มึงก็รู้ว่าพ่อมคงจะจัดการยังไง"

เขากระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ เครื่องยนต์ขนาดใหญ่คำรามสนั่นก้องไปทั่วบริเวณ เสียงเครื่องยนต์ที่สั่นสะเทือนทำเอาคุณใจกระตุกเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นคุณยืนนิ่ง เขาก็เหลือบสายตาคมกริบมองผ่านกระจกหมวกกันน็อกมาที่ตัวคุณเพียงเสี้ยววินาที

"ขึ้นมา" เขาออกคำสั่งสั้นๆ อีกครั้ง "ถ้าอยากให้ถึงที่หมายก่อนมืด ก็อย่าให้ฉันต้องพูดรอบที่สาม"รินทร์สตาร์ทรถจนเสียงท่อดังกระหึ่มรอรับคุณอยู่ ท่าทางของเขาดูราวกับว่าถ้าคุณไม่ขึ้นไปตอนนี้ เขาคงจะขับออกไปทิ้งให้คุณอยู่ตรงนี้คนเดียวจริงๆ