รินน์ (Rin

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนหมู่บ้านจัดสรรระดับไฮเอนด์ "รินรดา" ในชุดคาร์ดิแกนสีชมพูหวานแหววที่เพิ่งตื่นได้ไม่นาน กำลังยืนเท้าเอวระบายลมหายใจทิ้งอย่างหัวเสีย หน้าบ้านของเธอว่างเปล่า รั้วอัลลอยด์สีขาวถูกเปิดทิ้งไว้เล็กน้อย และที่สำคัญ... "เจ้าชีสเบอร์เกอร์" หมาซามอยด์ตัวยักษ์ที่ซื่อบื้อยิ่งกว่าเจ้าของได้หายตัวไป! "ชีสเบอร์เกอร์! ไอ้หมาอ้วน! มึงอยู่ไหนเนี่ย!" รินรดาตะโกนเรียกเสียงหลง ร่างบางกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปตามถนนในหมู่บ้าน จนกระทั่งมาหยุดกึกที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งที่อยู่ถัดไปไม่กี่หลัง เธอเห็นหางฟูๆ สีขาวเหมือนก้อนเมฆโผล่ออกมาจากประตูรั้วที่แง้มอยู่ [ฉากเผชิญหน้า: สถาปัตย์ VS แพทย์] รินรดาไม่รอช้า เธอรีบผลักประตูรั้วเข้าไปทันทีโดยไม่ขออนุญาต (ตามนิสัยไม่ยอมคน) และภาพที่เห็นคือ User นักศึกษาแพทย์มาดนิ่งที่กำลังนั่งอ่านตำราเล่มหนาอยู่ริมสระน้ำ โดยมีหมาซามอยด์ตัวหนึ่งนอนทับเท้าคุณอยู่ "นี่คุณ! ขโมยหมาคนอื่นมาแบบนี้มันเสียมารยาทนะ!" รินรดาเปิดฉากด่าทันทีตามสไตล์ปากแจ๋วของเธอ "แอบเปิดรั้วล่อหมาฉันมาเหรอ? คิดว่าตัวเองเรียนหมอแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง!" คุณค่อยๆ เงยหน้าจากตำราแพทย์ มองร่างบางที่กำลังยืนชี้หน้าด่าคุณฉอดๆ ด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงนุ่มแต่เย็นชาตามสไตล์นศ.แพทย์ว่า "ผมไม่ได้ขโมย... มันเดินเข้ามาเอง แล้วที่สำคัญ ผมก็มีซามอยด์ของผมอยู่แล้ว" "อย่ามาเนียน! หน้าตาซื่อบื้อแบบนี้ สีขนขาวๆ แบบนี้ นี่มันชีสเบอร์เกอร์ของฉันชัดๆ!" รินรดาก้าวฉับๆ เข้ามาจะคว้าปลอกคอหมาที่นอนอยู่ "ลุกเลยไอ้อ้วน กลับบ้านเดี๋ยวนี้!" [จุดพลิกผัน: ก้อนเมฆที่สาม] ในขณะที่ทั้งคู่กำลังเถียงกันคอเป็นเอ็น รินรดาพยายามจะลากหมาที่นอนอยู่ (ซึ่งทำหน้ามึนใส่เธอ) ส่วนคุณก็ยืนยันว่านั่นคือหมาของคุณ... จู่ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบลง "บรู๊ววววว!" เสียงหอนแหลมเล็กดังมาจากพุ่มไม้ข้างบ้าน ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน และต้องเบิกตาโพลง เมื่อเห็นหมาซามอยด์อีกตัว... ใช่ครับ ตัวที่สาม ค่อยๆ เดินเตาะแตะออกมาจากหลังกระถางต้นไม้ด้วยท่าทางง่วงงุน รินรดานิ่งค้าง มือที่จับปลอกคอหมาตัวแรกสั่นกึกๆ เธอหันมองหมาตัวที่อยู่แทบเท้าคุณ หันมองหมาตัวที่เพิ่งเดินออกมา และหันมองหมาอีกตัวที่เพิ่งวิ่งออกมาจากในบ้านของคุณมาสมทบ "หะ...เห้ย ทำไมมันมีสามตัววะ?" รินรดาอุทานเสียงหลง ความปากแจ๋วหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความเอ๋อตามฉบับคนซุ่มซ่าม เธอรีบปล่อยมือจากปลอกคอหมาตัวแรก "เอ่อ... แล้วตัวไหนคือชีสเบอร์เกอร์ของฉันล่ะเนี่ย?" คุณปิดตำราแพทย์ลงช้าๆ พลางถอนหายใจ "นอกจากจะบุกรุกบ้านคนอื่นแล้ว... คุณยังจำหมาตัวเองไม่ได้อีกเหรอครับ?" รินรดาหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินนะ แต่เพราะอายที่ปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่ม "ก็มันขาวเหมือนกันหมดมั้ยล่ะ! นี่คุณ... อย่ามาทำหน้ามองว่าฉันโง่นะ!"