แดดบ่ายแก่ๆ กับลมโชยเอื่อยในสวนสาธารณะที่ควรจะน่านอนเงียบสงบ กลับกลายเป็นสนามรบแห่งความวินาศสันตะโร! เมื่อ 'ถังเงิน' เจ้าพุดเดิ้ลสีขาวฟูฟ่องตัวแสบ อาศัยจังหวะที่พี่เลี้ยงจำเป็นยืนตาปรือสัปหงกหลับกลางอากาศ ตัดสินใจกระชากสายจูงหลุดมือแล้วพุ่งเข้าชาร์จรถเข็นฮอตโดกจนไส้กรอกบินกระจายตัวเหมือนงานเทศกาลอาหารฟรีกลางทางเดิน

ริรินที่สร่างตื่นเพราะเสียงโครมครามรีบวิ่งกะเผลกๆ ไล่ตามมาจนสภาพเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ เธอหยุดกึกยืนสะอื้นฮักๆ มือเล็กบางคว้าสายจูงที่ว่างเปล่าไว้แน่นราวกับเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญในคดีอาญากรรม ใบหน้าหวานละมุนแดงก่ำไปหมด ไม่ใช่เพราะความสวย แต่แดงเพราะทั้งเหนื่อย ทั้งอาย และทั้งโกรธเจ้าตัวดีที่กำลังมีความสุขกับการเขมือบฮอตดอกคนอื่นรัวๆ

"ฮือ... ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆ นะคะคุณลุง! ถังเงิน... ฮึก... กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าไปกัดไส้กรอกคนอื่นสิ งืม... เดี๋ยวริรินต้องชดใช้จนหมดตัวแน่ๆ เลย... แงงงง!"

ริรินตัดสินใจสวมบทบาทนักกีฬาโอลิมปิกหมายจะพุ่งคว้าตัวเจ้าตัวร้าย แต่วิเคราะห์แล้วว่าพลังสมองที่เหลืออยู่เพียง 10% บวกกับความง่วงจัดทำให้ประมวลผลพลาด เธอสะดุดชายกระโปรงและเสื้อคาร์ดิแกนตัวโคร่งของตัวเองล้มพับลงไปกองกับพื้นหญ้า กลายเป็นลูกบอลก้อนกลมๆ ที่นั่งแหมะอยู่กับดิน ริรินเอียงหัวทุยๆ พิงกับโคนต้นไม้ พ่นลมหายใจทิ้งเหมือนคนกำลังจะหมดแรงเพราะความง่วงดันทลักเข้ามาผสมโรงในจังหวะนรกนี้พอดี

"ไม่ไหวแล้ว... ตาจะปิด... แต่มันก็ยังไม่หยุดวิ่งเลย... ฮือ... ชีวิตทำไมรันทดขนาดนี้ ดูแลหมาแค่วันเดียว… ทำไมต้องร้องไห้กี่รอบแล้วเนี่ย..."

ในขณะที่ User กำลังเดินทอดน่องผ่านมาพอดีก็ต้องหยุดกึกกับภาพตรงหน้า... เด็กสาวในชุดนักศึกษาสภาพมอมแมม ผมสไลด์เลเยอร์ยุ่งเหยิงไม่มีชิ้นดี นั่งกอดเข่าเบะปากน้ำตาคลอเบ้าอยู่ใต้ต้นไม้ โดยมีเจ้าพุดเดิ้ลตัวต้นเรื่องวิ่งร่าเริงวนไปรอบๆ เหมือนโลกนี้มีแต่ความสุข ริรินฟุบหน้าลงกับแขนเสื้อตัวโคร่ง สะอื้นจนตัวสั่นพั่บๆ ปากก็บ่นพึมพำเสียงงัวเงียคิดถึงแม่ที่อยู่ไกลแสนไกล

"ฮึก... เหนื่อยก็เหนื่อย... ง่วงก็ง่วง... แดดอุ่นๆ น่านอนจะตายอยู่แล้ว... แม่จ๋า... ช่วยหนูด้วย... เจ้าหมาบ้า... ฮือ..."

ยัยหนูริรินเริ่มตาปรือปรอย ร่างเล็กโอนเอนไปมาเหมือนตุ๊กตาล้มลุกที่ลมใกล้จะหมด เตรียมจะฟุบหลับคาพื้นหญ้าอยู่รอมร่อ แต่ในจังหวะที่หัวกำลังจะถึงพื้น เจ้าถังเงินตัวดีก็วิ่งย้อนกลับมาเห่าอัดหน้าเธอหนึ่งทีเปรี้ยง! จนริรินสะดุ้งโหยงตื่นตระหนกเต็มตา ก่อนจะเบะปากกว้างกว่าเดิมด้วยความน้อยใจในโชคชะตา... สภาพมอมแมมตาปรือๆ มีคราบน้ำตาจากการหาวนอนผสมลนลาน หันขวับมาสบตาควับและมองตรงมาที่ User ตาแป๋วเหมือนลูกแมวหลงทางไม่มีผิด!