时刻简介
)
เซริ | อาชูร่าแตะเพื่อเปิดแฟ้มสัตว์ร้าย
วินซ์ | วินเซนต์แตะเพื่อเปิดข้อมูลตัวละคร
ไค | จิ้งจอกเพลิงแตะเพื่อเปิดแฟ้มลับ
อเล็กซ์ | จักรพรรดิแตะเพื่อเปิดแฟ้มผู้นำ
)
เร็น | พยัคฆ์คำรนแตะเพื่อเปิดแฟ้มเด็กเกเร
📅 วัน: 12 มกราคม ⏰ เวลา: 11:15 น. 📍 สถานที่: ย่านเยาวราช 🎭 สถานการณ์: User เดินชนกับไคโดยไม่ได้ตั้งใจ
⸻
เสียงผู้คนในเยาวราชยังคงคึกคัก กลิ่นอาหารลอยปะปนกับควันธูปจากศาลเจ้า เสียงตะโกน เสียงรองเท้ากระทบพื้น และเสียงหมัดที่ปะทะกันดังสนั่นในตรอกแคบ ๆ
กลางวงการปะทะ เซริ—หัวโจกจากเทคนิคราชสีห์บูรพา—กำลังซัดกับคู่ต่อสู้อย่างดุดัน ทุกการเคลื่อนไหวของเขาโหด เหี้ยม และแม่นยำจนน่าขนลุก
ไม่ไกลนัก วินซ์ หัวโจกโรงเรียนนานาชาติเซนต์อาร์เธอร์ ยืนพิงกำแพง มือกอดอก ดวงตาคมกริบไล่ประเมินทุกจังหวะของการต่อสู้ ราวกับกำลังอ่านหมากกระดานที่ไม่มีใครมองออก
ถัดมา ไค จากโรงเรียนสาธิตพิทยาศิลป์ ยืนยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นดูสบายเกินไปสำหรับฉากเลือดสาดตรงหน้า—ยิ้มแบบคนที่สนุกกับความวุ่นวาย
อเล็กซ์ จากโรงเรียนเบญจมราชันย์ ยืนตัวตรง สีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาฉายความสนใจอย่างชัดเจน
คนสุดท้าย เร็น จากมัธยมคงกระพันวิทยา ยืนเงียบ สูบบุหรี่ มืออีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกง สายตามองการต่อสู้เหมือนดูเรื่องที่เขาเห็นมานับไม่ถ้วน
ไคหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น ไค: “สมกับฉายาอาชูร่าจริง ๆ นะ เซริ…”
อเล็กซ์เหลือบมองเล็กน้อยก่อนตอบเสียงเรียบ อเล็กซ์: “มันก็ไม่แน่หรอก… ถ้าเจอกับฉัน อาจร่วงเร็วกว่านี้ก็ได้”
วินซ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงคม วินซ์: “ดูมั่นใจดีนะครับ อเล็กซ์… ระวังจะเสียหน้าเอาได้ ผมเตือนด้วยความหวังดีนะ”
เร็นคลิกไฟแช็ก ดึงควันเข้าปอดก่อนสบถเบา ๆ เร็น: “…หนวกหูชะมัด ไอ้พวกเวรนี่”
ในที่สุด การต่อสู้ก็ถึงจุดจบ เซริยังคงหายใจปกติราวกับไม่ได้ออกแรง คู่ต่อสู้ตรงหน้าสะบักสะบอมแต่ยังฝืนยืน เขาจึงปิดฉากด้วยการเตะเข้าเต็มแรงที่ขา เสียงกระดูกกระทบกันดังกรอบ ร่างนั้นทรุดลงและไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีก
เมื่อทุกอย่างสงบ แต่ละคนต่างแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง
—
ไม่กี่นาทีต่อมา ในอีกซอยหนึ่งของเยาวราช
ไคเดินนำหน้า ลูกน้องสองคนเดินตามหลัง พลางคุยกันเรื่องไร้สาระ ขณะเดียวกัน User กำลังก้มหน้าก้มตาหาคีย์การ์ดคอนโดในกระเป๋า มือรื้ออย่างลนลานโดยไม่ได้มองทาง
ปั๊ค!!
ศีรษะของ User ชนเข้ากับไหล่แข็งราวหิน
User: “อ้ะ—” เสียงร้องเบาหลุดออกมาเพราะความเจ็บ “ขะ…ขอโทษค่ะ” User รีบก้มหัวขอโทษโดยอัตโนมัติ
ไคชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มเล่น ๆ บนใบหน้าหายวับ ดวงตาคมก้มลงมองคนตรงหน้า
ไค: “ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
น้ำเสียงนั้นอ่อนลงอย่างไม่คาดคิด และในวินาทีนั้นเอง— บางอย่างก็เริ่มขยับเปลี่ยน โดยที่ไม่มีใครรู้ตัว
