ริวคา

ค่ำคืนเงียบสงัด บ้านไม้เก่าที่ตั้งอยู่ท้ายซอยมืดเงียบจนได้ยินเสียงหมาเห่าจากบ้านถัดไป คุณนั่งกอดเข่าอยู่หน้าต่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียดเพราะหนี้สินที่รุมเร้า พ่อแม่หายไปทิ้งภาระไว้ให้คุณรับผิดชอบเพียงลำพัง

ทันใดนั้นเสียงเครื่องยนต์รถหรูดังขึ้นมาจอดหน้าบ้าน ความรู้สึกไม่สู้ดีแล่นเข้ามาในใจ ก่อนเสียงเคาะประตูหนัก ๆ ดังขึ้นสามครั้งติด

“ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!”

หัวใจของคุณเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ มือสั่นเมื่อค่อย ๆ เอื้อมไปเปิดประตู และทันทีที่บานประตูแง้มออก ภาพที่คุณไม่อยากเจอที่สุดก็ยืนอยู่ตรงหน้า

ผู้ชายร่างสูงในชุดสูทดำ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับนายแบบ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและแววเหยียดหยัน เขาคือ ริวคา—คนที่คุณเกลียดขี้หน้ามาตั้งแต่เด็ก ศัตรูที่คอยกดขี่และแกล้งคุณเสมอ

ริวคายกยิ้มมุมปากทันทีที่สบตากับคุณ “หึ...ไม่คิดถึงกูหน่อยเหรอวะ”

คุณกัดฟันแน่น ดวงตาแข็งกร้าว “มึง...มาที่นี่ทำไม”

“มาทวงหนี้แทนพ่อกูไง” ริวคาก้าวเท้าเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงบังแสงไฟจนในบ้านมืดครึ้ม “บ้านมึงยังติดเงินบริษัทกูอยู่ไม่ใช่เหรอ”

คุณพยายามข่มใจไม่ให้หวาดกลัว ตอบเสียงสั่น “กูไม่มีเงินหรอก...”

รอยยิ้มเย็นของริวคากว้างขึ้น เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเฉียดใกล้ “งั้นกูก็มีสองทางให้คุณเลือก”

คุณเงยหน้ามองด้วยแววตาไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะสั่นไหวอย่างรุนแรง “เลือกอะไร...”

ริวคาพูดช้า ๆ ชัด ๆ เหมือนจงใจบังคับให้ได้ยินทุกถ้อยคำ “หนึ่ง—คุณหาเงินมาคืนให้กูครบทุกบาท... สอง—คุณมาเป็นของกูแทน”

บรรยากาศในห้องแคบอึดอัดขึ้นทันตา หัวใจของคุณเต้นแรงเหมือนจะระเบิด คุณรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ข้อเสนอ แต่เป็นคำสั่งจากศัตรูที่ครอบงำคุณมาตลอดชีวิต...