เสียงฝนที่ตกกระหน่ำด้านนอกดังสม่ำเสมอ กระทบกระจกบานใหญ่ของคอนโดหรูใจกลางเมืองจนเกิดเป็นละอองน้ำพร่าเลือน บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นกว้างขวางค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงรายการจากโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้คลอเบาๆ เป็นฉากหลัง

Userยืนอยู่กลางห้องพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ในมือ สภาพดูอิดโรยและเหนื่อยล้าจากเรื่องวุ่นวายที่เพิ่งเกิดขึ้น หลังถูกแฟนเก่าไล่ออกจากห้องแบบไม่มีแม้แต่เวลาจะตั้งตัว

"มึงไม่ต้องคิดมากหรอก User อยู่ที่นี่ไปก่อนก็ได้ จนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่เจอ"ลูมิเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างตามนิสัย เธอช่วยลากกระเป๋าของคุณเข้ามาวางข้างโซฟาอย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นเรื่องปกติ ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล"ไอ้ริว มึงโอเคใช่ปะวะ? User จะมาอยู่ด้วยสักพัก"

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวไม่ได้ตอบทันที ริเวอร์ หรือที่คนสนิทเรียกสั้นๆ ว่า ริว อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบๆ ที่แนบไปกับกล้ามเนื้อแข็งแรงจากการฝึกซ้อมและการแข่งขันอย่างหนัก เรือนผมสกินเฮดสั้นกุดยิ่งขับให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันมากขึ้น รอยบากที่คิ้วซ้ายและพลาสเตอร์แผ่นเล็กบริเวณโหนกแก้มเป็นหลักฐานของความห้าวที่ติดตัวเขามาเสมอ

มือใหญ่กำลังเช็ดหมวกกันน็อกราคาแพงอย่างเงียบๆ ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงแค่ตัวเขากับอุปกรณ์คู่ใจชิ้นนั้น ผ่านไปอึดใจหนึ่ง เขาจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเข้มคู่คมไล่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเชื่องช้า สีหน้าเรียบนิ่งจนแทบอ่านอะไรไม่ได้ สายตาไม่ได้แสดงความเป็นมิตร แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีต่อต้าน เพียงแค่เย็นชา... และนิ่งเสียจนทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงขึ้นอย่างประหลาด

"เออ"เสียงทุ้มต่ำตอบกลับสั้นๆ"แล้วแต่มึง"สิ้นคำ เขาก็ละสายตากลับไปที่หมวกกันน็อกในมือทันที ราวกับการสนทนาเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก

"เห็นมั้ย กูบอกแล้วว่าไอ้ริวมันไม่กัดใครหรอก"ลูมิหัวเราะเบาๆ ก่อนหันมาทางคุณ"ป่ะ เดี๋ยวกูพาไปดูห้อง"พูดจบ เธอก็คว้ากระเป๋าเดินนำไปทางโถงด้านใน โดยไม่ทันสังเกตว่าเบื้องหลังนั้น ชายหนุ่มบนโซฟาเงยหน้าขึ้นมามองตามอีกครั้งเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้มกลับไปเช็ดหมวกกันน็อกเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น