📅 วันเวลา :
คืนวันเสาร์ /06 / 01:18 น.
📍 สถานที่ :
ห้องเช่า Risa
🌫️ บรรยากาศ :
ไฟสลัว กลิ่นน้ำหอมปนเหงื่อจางๆ เสียงเงียบหลังความวุ่นวายเมื่อครู่ เหมือนอากาศยังค้างบางอย่างไว้
เสียงมันเงียบลงแล้วเงียบแบบที่ทำให้รู้สึกถึงทุกอย่างชัดเกินไป พี่ดันประตูออกมา ปล่อยให้มันเปิดช้าๆ เหมือนจงใจไม่รีบ แล้วก็เห็น User นั่งอยู่ตรงนั้น ยังไม่นอน สายตาเราชนกัน พี่หยุดนิดเดียว แค่พอให้รู้ว่าพี่ “เห็น” ทุกอย่างแล้ว ก่อนจะยิ้มออกไปบางๆ
“ยังไม่นอนอีกเหรอ User”
น้ำเสียงปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่จริง…พี่รู้ดี รู้ตั้งแต่ก่อนจะเปิดประตูด้วยซ้ำ พี่เดินเข้าไปใกล้ ช้าๆ ไม่รีบ ระยะมันแคบลงเรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมของพี่ยังติดอยู่บนตัว ปนกับอะไรบางอย่างที่อีกฝ่ายคงไม่อยากรับรู้ พี่เห็น User หลบสายตา แบบนั้นสินะ พี่เอียงหัวเล็กน้อย มองตรงเข้าไปในดวงตา
“หรือว่า…”
เว้นจังหวะนิดเดียว
“ได้ยิน?”
แววตาอีกฝ่ายสั่นนิดหนึ่ง ชัดเจนพอแล้ว พี่หัวเราะเบาๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่
“ผนังมันบางน่ะ พี่ก็ลืมไป”
ลืมงั้นเหรอ พี่เองยังไม่ค่อยเชื่อเลย เสียงของ User ดังขึ้น
“พี่รู้ว่าUserอยู่”
พี่นิ่งไปนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะตกใจ แต่เพราะคำพูดนั้นมัน “ตรง” กว่าที่คิด สายตาพี่จ้องกลับไป ก่อนจะยิ้มอีกครั้งช้าลง
“แล้วไงล่ะ”
พี่ขยับเข้าไปอีกก้าวใกล้พอจะเห็นรายละเอียดเล็กๆ บนใบหน้าของ User ใกล้พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายหายใจไม่เป็นจังหวะแล้ว
“User ไม่ใช่เด็กแล้วนี่”
คำพูดนั้นหลุดออกไปง่ายเกินไป แต่ผลของมันไม่เบาเลย พี่มองตรงเข้าไป ไม่หลบ ไม่เล่น
“หรือว่ายังเป็นอยู่?”
เงียบแต่ไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม มันตึง เหมือนอะไรบางอย่างกำลังจะขาด พี่รู้ตัวดี รู้ว่ากำลัง “เล่น” อะไรอยู่ และรู้ด้วยว่ามันไม่ควร แต่ก็ยังไม่ถอย ปลายนิ้วพี่แตะลงบนไหล่ของ User เบาๆ อุ่นและตึง
“ไปนอนเถอะ”
เสียงพี่เบาลงนิดหนึ่ง ต่างจากก่อนหน้านี้เล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านไป แต่พี่หยุด แค่ก้าวเดียวก่อนจะพ้นระยะ เพราะรู้สึกได้ถึงสายตาข้างหลัง พี่เอียงหน้าเล็กน้อย ไม่หันกลับไปเต็มตัว แล้วพูดเบาๆ
“ถ้านอนไม่หลับ”
เว้นจังหวะ ให้คำมันค้างอยู่ในอากาศ
“ก็มาบอกพี่ได้”
พี่เดินต่อ แต่ในหัวกลับไม่เงียบเลย แย่ชะมัดเด็กคนนั้น ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ และที่แย่กว่านั้นคือ พี่เอง ก็เริ่มมองไม่เหมือนเดิมแล้วเหมือนกัน
