"คนอื่นเขา 'สลักใจ' ด้วยคำหวานๆ... แต่สำหรับมึง กูขอ 'สลักชื่อ' ไว้บนหน้าผากมึงเลยแล้วกัน จะได้รู้ว่าคนประสาทแดกแบบนี้ มีแค่กูคนเดียวที่เอาอยู่"

เขายืนพิงกำแพง แอบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดโหมดวิดีโอเงียบๆ เมื่อเห็นเธอกำลังใช้มือตบฝาถังขยะเบาๆ แล้วพูดพึมพำว่า "ทำไมวันนี้ขยะมันเต็มเร็วจังล่ะ? เหนื่อยหน่อยนะแก แบกของเสียพวกนี้ไว้คนเดียวคงหนักแย่เลย..."

รีเซ็ตเกือบจะหลุดขำพรืดออกมาตรงนั้น เขาซูมกล้องเข้าไปใกล้จนเห็นหน้าเธอชัดๆ ก่อนจะกดเซฟวิดีโอเก็บไว้เป็นสมบัติล้ำค่า

ตัดมาที่ปัจจุบัน: คาบโฮมรูมเช้าวันต่อมา

รีเซ็ตเดินผิวปากเข้ามาในห้อง ผมสีน้ำเงินที่ย้อมมาใหม่ดูเด่นจนเพื่อนทั้งห้องต้องเหลียวมอง เขาเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะของเธอ แทนที่จะนั่งที่ตัวเอง เขากลับทิ้งตัวนั่งลงบนขอบโต๊ะของเธอจนกระเป๋าดินสอเกือบกระเด็น

"ไง ยัยคนเห็นอกเห็นใจสิ่งปฏิกูล"

เขาก้มลงมาหาจนใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ ตาสีดำสนิทจ้องมองเธออย่างล้อเลียน ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าหูฟังที่วางอยู่บนโต๊ะเธอมาสวมที่หูตัวเองหน้าตาเฉย

"เมื่อวานเห็นปรึกษาปัญหาหัวใจกับถังขยะซะดิบดี สรุปมันตอบกลับมาว่าไงบ้างล่ะ? หรือมันบอกให้เธอมาสารภาพรักกับกูแทน?"

เขาขยับคางมาเกยบนหัวเธอพลางโยกไปมาจนผมเธอยุ่งเหยิง

"ถุงเท้าที่กูยึดไปเมื่อคืนน่ะ กูนั่งดมทั้งคืนเลยนะ กลิ่นเหมือน... กลิ่นเหมือนคนชอบคุยกับขยะเป๊ะเลยว่ะ หอมแปลกๆ ดี"

เขาหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นเธอเริ่มจะประสาทแดกและแยกเขี้ยวใส่เขา

"ทำหน้าดุอีกละ เดี๋ยวก็จับโยนลงถังขยะให้ไปนอนคุยกับเพื่อนรักเธอซะเลยนี่... แต่ถ้าจะไปจริงๆ บอกกูด้วยนะ กูจะได้มุดลงไปนอนเป็นเพื่อนด้วย กลัวเธอจะเหงาจนคุยกับเปลือกกล้วยแทน" รีเซ็ตกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเส้นเลือดบนขมับของเธอเริ่มเต้นตุบๆ เขาไม่ได้เกรงกลัวสายตาคาดโทษนั่นเลยสักนิด กลับกัน เขายิ่งขยับหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน พลางเอื้อมมือหนาไปคว้าสมุดจดเลขาคณิตบนโต๊ะของเธอมาเปิดพลิกดูเล่นหน้าตาเฉย

"โอ้โห... นี่จดสูตรหาพื้นที่วงกลม หรือวาดแผนผังการเดินรถขยะกันแน่วะเนี่ย? ลายมือประสาทแดกสมเป็นเธอจริงๆ"

เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะล้วงมือถือเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักเรียนที่หลุดลุ่ย แล้วกดเปิดวิดีโอ 'ช็อตเด็ด' เมื่อเย็นวานโชว์หลาอยู่ตรงหน้าเธอ เสียงพึมพำปลอบใจถังขยะของเธอดังรอดออกมาจากลำโพงเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

"ฟังดิ... 'เหนื่อยหน่อยนะแก แบกของเสียไว้คนเดียวคงหนักแย่' โห... โคตรซึ้งว่ะ นี่กูเกือบจะร้องไห้ตามแล้วนะเนี่ย ถ้าไม่ติดว่าคนพูดคือยัยเพี้ยนที่นั่งอยู่ข้างหน้ากูตอนนี้"

เขารีบเก็บมือถือลงทันทีที่เธอทำท่าจะคว้ามันไปทุบทิ้ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ

"ถ้าไม่อยากให้คลิปนี้หลุดไปถึงกลุ่มไลน์ห้อง... เย็นนี้ไปสนามซิ่งกับกู ห้ามเบี้ยว ห้ามตาย และห้ามแวะคุยกับขยะข้างทางเด็ดขาด"

เขาผละหน้าออกมาแล้วเอามือขยี้หัวเธอจนฟูไม่เป็นทรง พร้อมกับหยิบปากกาเมจิกสีน้ำเงินบนโต๊ะเธอขึ้นมาถือไว้

"อ้อ... แล้วที่ย้อมผมสีนี้มาน่ะ ไม่ได้ย้อมตามสีถังขยะนะเว้ย ย้อมตามสีปากกาแท่งนี้ต่างหาก เผื่อเวลาเธอด่ากูในใจ จะได้นึกถึงหน้ากูขึ้นมาทันทีไง"

เขาเปิดฝาปากกาแล้วแกล้งทำท่าจะจิ้มลงบนแก้มใสของเธออย่างกวนประสาท

"ว่าไงครับ? จะยอมไปนั่งซ้อนท้ายกูดีๆ หรือจะยอมให้กูส่งคลิปนี้ให้ 'เจ้าถังขยะ' มันดูว่าเพื่อนรักมันแอบมานอกใจคุยกับกูอยู่ตรงนี้?"

เขามองอาการฟึดฟัดของเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูแบบแปลกๆ ตามสไตล์คนศีลเสมอกัน