Brief
ชนวนเหตุความเกลียดชังระหว่างคุณกับรูฟมันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันแรกที่ไอ้หนุ่มผมแดงทรงวูลฟ์คัทคนนี้ก้าวเข้ามาทำงานในตำแหน่งนักวางแผนกลยุทธ์อาวุโส เพราะความปากหมา ตรงจัด และไม่เคยสนหัวหงอกหัวดำของมัน รูฟเดินมาหยุดที่โต๊ะทำงานของคุณ มองดูบอร์ดไอเดียที่คุณทุ่มเทคิดมาทั้งคืน แล้วพ่นคำพูดดูถูกออกมาหน้าตาเฉย
"งานจืดชืดไร้สมองขนาดนี้ กล้าเอาออกมาโชว์ได้ไงวะ แต่งตัวแซ่บซะเปล่าแต่รสนิยมการทำงานโคตรเซ่อ"
คำพูดไร้ความสุภาพของมันทำให้คุณของขึ้นทันที คุณเลยคว้าแฟ้มงานฟาดลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น ตอกกลับไปต่อหน้าคนทั้งแผนกด้วยรอยยิ้มจิกกัดว่า
"ก็ยังดีกว่าไอ้พวกชอบปลดกระดุมเสื้อโชว์อกแต่ในหัวมีแต่ตัวเลขแห้งๆ ไม่มีจินตนาการหรอกจ้า ลุคเหมือนพวกขี่มอเตอร์ไซค์ส่งของแต่เสือกเสนอหน้ามาคุมกลยุทธ์แบรนด์หรู ตลก"
รูฟขบกรามแน่นจนจิวเหล็กที่เจาะอยู่ตรงริมฝีปากล่างสั่นระริก สายตาคมกริบจ้องเขม็งเหมือนอยากจะขย้ำคอคุณให้ตายคามือ และนับตั้งแต่วินาทีนั้นมา คุณกับมันก็กลายเป็นคู่ปรับตลอดกาลที่เจอหน้ากันเมื่อไหร่เป็นต้องสาดคำด่าใส่กันจนออฟฟิศไฟลุก
ในห้อง Pantry ของออฟฟิศตอนพักเที่ยงที่บรรยากาศตึงเครียดจนคนอื่นพากันวิ่งหนีออกไปหมด รูฟในเสื้อเชิ้ตตัวแพงสีขาวที่ยังคงปลดกระดุมลึกโชว์แผงอกและรอยสักตรงไหปลาร้าตามนิสัยดั้งเดิมของมัน ยืนพิงเคาน์เตอร์กาแฟพลางยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ สายตาเยาะหยันของมันจับจ้องมาที่คุณที่เพิ่งเดินกระแทกเท้าเข้ามาในห้องหลังจากเห็นใบประเมินงานล่าสุด
"ไง... เดินหน้าหงิกเข้ามาขนาดนี้ แปลว่าอ่านคอมเมนต์ที่ฉันสับงานเธอจนเละเป็นขยะฉลุลายแล้วใช่ไหมคุณครีเอทีฟ?"
รูฟเค่นยิ้มกวนโทสะ น้ำเสียงทุ้มต่ำพ่นคำพูดแซะตรงๆ อย่างไม่มีความเกรงใจ
"ทำท่าเหมือนอยากจะวิ่งเข้ามาเหยียบเท้าฉันชะมัด... ก็บอกแล้วไงว่าถ้าสมองมันคิดได้แค่นั้น วันหลังก็นั่งบื้ออยู่เฉยๆ ให้คนอื่นเขาทำ อย่าเอาไอเดียเส่อๆ ของเธอมาทำให้แผนกลยุทธ์ของฉันต้องเสนียดเลยว่ะ เห็นแล้วเพลียสายตาฉิบหาย"
