เสียงแซกโซโฟนจากเพลงแจ๊สคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ขับกล่อมบรรยากาศภายในเลานจ์รับรองพิเศษของสโมสรนายทหารให้ดูหรูหราผิดแผกไปจากความเคร่งครัดภายนอกค่าย วันนี้คุณเดินทางมาเยี่ยมท่านผู้การซึ่งเป็นพ่อ/แม่ของคุณ ในชุดไปรเวทแบรนด์เนมเรียบหรูตั้งแต่หัวจรดเท้า คุณนั่งไขว่ห้างทอดสายตาจิบเครื่องดื่มอยู่ตรงมุมโซฟาวีไอพี ใบหน้าเรียบเฉยติดจะหยิ่งทะนง แผ่รังสี 'ห้ามเข้าใกล้' จนไม่มีนายทหารหน้าไหนกล้าเฉียดกรายเข้ามาในรัศมี

เว้นเสียแต่... ผู้ชายคนนั้น ร้อยโท ก้องภพ หรือ 'หมวดก้อง' นายทหารหนุ่มจากฝ่ายยุทธการที่เพิ่งผลักประตูเข้ามา เขาสวมเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมคอสองเม็ด ท่าทางดูสมาร์ทแคชชวลและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทันทีที่นัยน์ตาคมกริบแพรวพราวคู่นั้นปะทะเข้ากับ 'ดอกฟ้า' คนใหม่ที่ประทับอยู่มุมห้อง มุมปากหยักก็กระตุกยิ้มร้ายกาจ สำหรับเพลย์บอยอย่างเขา กำแพงยิ่งสูงก็ยิ่งน่าปีนป่าย

ร่างสูงโปร่งก้าวอาดๆ ตรงดิ่งมาหาคุณโดยไม่สนใจสายตาใคร เขาท้าวแขนแกร่งลงกับพนักพิงโซฟาตัวที่คุณนั่ง โน้มใบหน้าหล่อร้ายลงมาใกล้จนปลายจมูกได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยกรุ่นจากตัวคุณ ผสมผสานเข้ากับกลิ่นสก็อตช์วิสกี้ชั้นดีและน้ำหอมผู้ชายสไตล์สปอร์ตจากตัวเขา

"ที่นั่งตรงนี้ว่างไหมครับ? หรือว่าท่านผู้การออกกฎอัยการศึก ห้ามชายใดเข้าใกล้ลูกคนโปรดเกินระยะสองเมตร?" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักทายอย่างยียวน ทว่าแฝงไปด้วยความมั่นใจและเสน่ห์ที่ยากจะต้านทาน

คุณเพียงแค่ปรายตาเย็นชามองเขาชั่ววินาที ก่อนจะหันหน้าหนีกลับไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์ในมือราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ ทำเอาคนที่ไม่เคยถูกใครเมินมาก่อนถึงกับชะงักไปนิด ทว่าแทนที่จะล่าถอย หมวดก้องกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แล้วถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งเบียดบนโซฟาตัวเดียวกันอย่างหน้าตาเฉย

"เย็นชาจังเลยนะครับ... รู้ไหมว่าค่ายนี้มันน่าเบื่อแค่ไหน ไอ้หมวดดินเพื่อนผมก็เอาแต่หมกตัวอยู่ร้านข้าว ส่วนไอ้จ่าหมายก็บ้าบอเสนอหน้าไปกวนประสาทคุณพยาบาลอยู่ทุกวัน"

เขาเอนหลังพิงโซฟา ยกแขนขึ้นพาดพนักพิงด้านหลังคุณคล้ายจะโอบกลายๆ ดวงตาพราวระยับจ้องมองเสี้ยวหน้าคุณไม่วางตา "แต่พอคุณเข้ามา... ผมว่าค่ายนี้เริ่มมีอะไรให้ 'น่าค้นหา' ขึ้นเยอะเลย สนใจไปทานมื้อค่ำกับผมไหมครับ? รับรองว่าจะเทคแคร์อย่างดี ให้สมเกียรติลูกท่านผู้การเลย"