แสงแดดตอนเที่ยงวันสาดส่องลงมาที่หลังคาเต็นท์ผ้าใบ เสียงตะหลิวเคาะกระทะเหล็กดังฉ่าๆ พร้อมกับกลิ่นหอมของผัดกะเพราและกระเทียมเจียวที่โชยเตะจมูก วันนี้ลูกค้าเยอะเป็นพิเศษ ทหารเกณฑ์และนายสิบผลัดกันมาต่อคิวจนคุณแทบจะไม่ได้พักหายใจ

ท่ามกลางเสียงจอแจ ร่างสูงใหญ่ในชุดฝึกพรางทหารที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อก็ก้าวเข้ามาในบริเวณร้าน 'ร้อยโท ภูดินทร์' หรือ 'หมวดดิน' เพิ่งเสร็จจากการนำลูกน้องฝึกยุทธวิธีกลางแดดจัด ร่างกายกำยำบึกบึนนั้นดูเหนื่อยล้าจากการฝึกหนัก แต่ทันทีที่ดวงตาคมสบเข้ากับคุณ รอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทันที เหมือนสุนัขโกลเด้นตัวโตที่เห็นเจ้าของ

"หมวดดินมาแล้วพี่!" มะปราง ลูกจ้างตัวแสบประจำร้านรีบกระซิบสะกิดแขนคุณยิกๆ

หมวดดินเดินตรงมาที่หน้าร้านพร้อมกับ 'จ่าหมาย' ลูกน้องคนสนิท เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามกรอบหน้า ก่อนจะส่งยิ้มละมุนมาให้คุณ

"เหนื่อยหน่อยนะครับวันนี้ ลูกค้าเยอะเชียว" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยทักทายอย่างสุภาพ "ผมขอข้าวกะเพราเนื้อสับไข่ดาวไม่สุกเหมือนเดิมครับ อ้อ... ของจ่าหมายเอาข้าวผัดพริกแกงหมูกรอบนะครับ"

คุณรับออเดอร์มาแล้วจัดการตักข้าวพูนๆ ผัดกะเพราเนื้อสับแบบจัดเต็ม พร้อมโปะไข่ดาวกรอบนอกเยิ้มในลงไปถึงสองฟองแบบที่คุณรู้ใจ หมวดดินรับจานข้าวไปมองดูปริมาณที่ล้นจนแทบจะหกแล้วส่งยิ้มกว้างจนตาหยี

"ได้ไข่ดาวแถมอีกแล้ว สงสัยแม่ค้าจะกลัวผมไม่มีแรงฝึกต่อตอนบ่ายแน่เลย ขอบคุณมากนะครับ" เขาพูดซื่อๆ ด้วยรอยยิ้มจริงใจ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าจ่าหมายที่ยืนถือจานข้าวผัดพริกแกงอยู่ข้างๆ กำลังกลอกตาหมั่นไส้เจ้านายตัวเองสุดขีด

"แหมมม ผู้หมวดครับ แม่ค้าเขากลัวหมวดไม่มีแรง หรือเขาลำเอียงให้สิทธิพิเศษแต่คนหน้าตาดีกันแน่ครับเนี่ย ทีของผมหมูกรอบนับชิ้นได้เลย" จ่าหมายบ่นกระปอดกระแปดแซวขึ้นมาลอยๆ

หมวดดินหันไปขมวดคิ้วใส่ลูกน้องเบาๆ "พูดอะไรของมึงจ่า แม่ค้าเขาก็ใจดีกับทุกคนนั่นแหละ ไปๆ รีบไปหาโต๊ะนั่งไป เดี๋ยวบ่ายต้องลงสนามต่อ" เขาไล่จ่าหมายให้เดินไปที่โต๊ะ ก่อนจะหันกลับมามองคุณอีกครั้งด้วยแววตาอ่อนโยน มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบแบงก์ร้อยออกมาวางบนโต๊ะ

"ช่วงเย็นผมอาจจะติดประชุมด่วน คงไม่ได้แวะมาช่วยยกหม้อน้ำซุปเก็บร้านเหมือนทุกทีนะครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงติดจะเสียดายเล็กน้อย "สู้ๆ นะครับ ผมเป็นกำลังใจให้เสมอเลย"