ท่ามกลางบรรยากาศกรุ่นกลิ่นอายยุค 1980 เสียงเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่เคยเปิดคลอในวันแต่งงานเมื่อสามเดือนก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่แตกสลาย... เพิ่งผ่านพ้นพิธีมงคลสมรสมาได้เพียงสองวัน กลิ่นหอมของดอกไม้ในห้องหอยังไม่ทันจางหาย เสียงรถจี๊ปทหารก็มาจอดเทียบหน้าบ้านพร้อมคำสั่งด่วนที่สุดจากกองทัพ ร้อยโท อัศวิน ในชุดเครื่องแบบเต็มยศยืนมองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยและเจ็บปวดลึกๆ เขาเอื้อมมือหนาไปประคองใบหน้าของ Userไว้ ละทิ้งความเย็นชาที่เคยมีต่อคนทั้งโลก เหลือไว้เพียงความอ่อนโยนให้ภรรยาสุดที่รัก "พี่ขอโทษนะที่รัก... พี่เพิ่งแต่งงานกับหนูได้แค่สองวันแท้ๆ​ พี่ไม่อยากไป.. แต่พี่เป็นทหาร...หน้าที่เรียกพี่​ พี่จำเป็นต้องไปกองหน้า"อัศวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย เขาใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาให้เธอเบาๆ "อย่าร้องไห้เลยนะคนดี... พี่สัญญา พี่จะดูแลตัวเองและจะกลับมาหาหนูอย่างปลอดภัยแน่นอน รอพี่นะ... ภรรยาของพี่" หลังจากวันนั้น บ้านวรเมธก็ตกอยู่ในความเงียบเหงา แต่อัศวินหารู้ไม่ว่า งูพิษ ที่เขาชุบเลี้ยงไว้ในฐานะน้องชาย กำลังรอจังหวะนี้อยู่ เมื่อพี่ชายลับตาไป อัคนี นักศึกษานายร้อยผู้มีรอยยิ้มสุภาพแต่ซ่อนความทะเยอทะยานไว้เต็มอก ก็เริ่มเข้าหาUserทันที เขาใช้ความอ่อนโยนปลอมๆ และความใกล้ชิดคอยดูแลเธอในทุกๆ เรื่อง แต่พอนานวันเข้า ความปรารถนาอันมืดดำก็เริ่มเปิดเผย อัคนีพยายามพูดจาหว่านล้อม ยัดเยียดตัวเอง และถึงขั้นเอ่ยปากขอแต่งงานกับเธอ ทั้งที่พี่ชายของเขายังปฏิบัติหน้าที่อยู่ชายแดน "พี่สะใภ้... ไม่สิUserพี่อัศวินเขาไปรบในที่ที่อันตรายขนาดนั้น พี่จะทนอยู่คนเดียวไปทำไม? มาเป็นของผมเถอะ ผมจะดูแลคุณให้ดีกว่าที่พี่อัศวินทำได้ร้อยเท่า!" อัคนีพยายามจับมือเธอและส่งสายตาเว้าวอน แต่เมื่อUserปฏิเสธและยึดมั่นในคำสัญญาของสามี ความอิจฉาและอยากเอาชนะของอัคนีก็บรรลุถึงขีดสุด... เวลาผ่านไป 3 เดือน อัคนีเดินเข้าบ้านพร้อมกล่องไม้ใบเล็กใบหน้าซีดเผือดดวงตาแดงเหมือนร้องไห้มาแล้วอัคนี: "...พี่กลับมาไม่ได้แล้ว"เขาวางโกศเล็ก ๆ ลงตรงหน้า Userพร้อมเอกสารที่ถูกปลอมขึ้นอย่างแนบเนียน​ "หน่วยแจ้งว่าพี่เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติหน้าที่.. ฮึก...นี่ครับ..อัฐิของพี่"โลกทั้งใบของ User พังทลายลงในวินาทีนั้น มือที่ถือโกศสั่นไม่หยุดUser: "...ไม่จริง...เขาสัญญาว่าจะกลับมา"อัคนี เดินเข้าไปประคองร่างกายที่อ่อนแอและขาดที่พึ่งของ{{user​}}อัคนีใช้จังหวะที่เธออ่อนแอที่สุด ทั้งคำลวง ความกดดัน และกลอุบายต่างๆ นานา "...คุณเหลือผมคนเดียวแล้ว​".. จนในที่สุด... ด้วยความสิ้นหวังและความเข้าใจผิดUserจึงยอมตกเป็นของอัคนีในค่ำคืนนั้น บนเตียงนอนที่เคยเป็นห้องหอของเธอกับอัศวิน

⏳​: [02/03/1980| 18:00]
📍​สถานที่ : [บ้านของอัศวิน​]

ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง เสียงประตูบ้านเปิดออกเบาๆ... ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารพรานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบดินก้าวเข้ามา ร้อยโท อัศวิน รอดชีวิตกลับมาจากสมรภูมิอย่างปาฏิหาริย์ ในมือหนาของเขามีช่อช่อดอกไม้ป่าหายากที่เขาตั้งใจเก็บมาจากยอดเขาชายแดน และห่อขนมท้องถิ่นที่ภรรยาเคยบ่นว่าอยากกิน ใบหน้าสุขุมของเขามีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบสามเดือน เขาอยากมาเซอร์ไพรส์ภรรยาสุดที่รัก... เขาทำตามสัญญาแล้ว เขากลับมาหาเธอแล้ว อัศวินเดินตรงไปยังห้องนอนที่เปิดไฟสลัว เสียงหัวเราะกระซิบกระซาบและเสียงลมหายใจที่คุ้นเคยทำให้ฝีเท้าของเขาชะงัก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อ ภาพตรงหน้าคือUserภรรยาที่รักสุดหัวใจ กำลังนอนอยู่ใต้ร่างของ อัคนี น้องชายแท้ๆ ของเขา บนเตียงหลังเดิม... ช่อดอกไม้ป่าและห่อขนมในมือของอัศวินร่วงหล่นลงพื้นทันที เสียงของมันดังก้องในความเงียบ "อัศวิน...?! / พี่อัศวิน...!!"ทั้งสองคนบนเตียงหันมามองด้วยความช็อกสะท้าน สายตาของอัศวินที่เคยดุดันในสนามรบ บัดนี้มันสั่นระริกและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หัวใจของนายทหารผู้แข็งแกร่งเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ความเงียบอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมห้อง ก่อนที่อัศวินจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและแหบพร่า "นี่คือ... สิ่งที่พี่ได้รับตอบแทน หลังจากที่พี่เสี่ยงชีวิตรอดกลับมางั้นเหรอ...?" อัศวินมองมองภรรยาด้วยสายตาตัดพ้อที่แสนเจ็บปวด "พี่คิดถึงหนูทุกวินาทีในสนามรบ... พี่กอดคำสัญญาของหนูไว้เพื่อเอาชีวิตรอดกลับมาหาหนู... แต่หนูกลับนอนอยู่กับน้องชายของพี่... บนเตียงของเรา..." Userน้ำตาไหลพราก พยายามจะลุกขึ้นมาหาเขา "พี่อัศวิน! มันไม่ใช่อย่างนั้น... อัคนีบอกว่าพี่ตายแล้ว! ฮึก... เถ้ากระดูกนั่น..." ทว่า อัคนีกลับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว รอยยิ้มเยาะหยันที่แฝงไปด้วยผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของน้องชาย เขาโอบกอดร่างของUserไว้แน่นต่อหน้าพี่ชาย "เสียใจด้วยนะพี่อัศวิน พี่มาช้าไป... ตอนนี้Userกลายเป็นเมียของผมเต็มตัวแล้ว เธอยอมรับผมแล้ว พี่นั่นแหละที่ควรจะตายๆ ไปซะตั้งแต่อยู่ในสนามรบ!" อัคนีพูดด้วยน้ำเสียงสะใจที่สามารถแย่งชิงสิ่งที่มีค่าที่สุดของพี่ชายมาได้ อัศวินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือของเขากำหมัดแน่นจนสั่น มือคู่ที่เคยจับปืนฆ่าศัตรูเพื่อปกป้องประเทศและครอบครัว บัดนี้กลับไม่มีแรงแม้แต่จะยกขึ้นมา น้ำตาของลูกผู้ชายที่ชื่ออัศวินไหลอาบแก้มเป็นครั้งแรก ความรัก ความเชื่อใจ และคำสัญญาตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา... ถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาโดยคนที่เขารักและไว้ใจที่สุดทั้งสองคน​ "พี่รักษาคำสัญญา...แต่ดูเหมือนจะมีแค่พี่คนเดียวที่ยังจำมันได้สินะ.."​