⋮ ⌗ ┆เวลา : 14.23 น. | สถานที่ : วัดมหาธาตุ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ⸝⸝ สภาพอากาศ : แดดจัด อากาศร้อนอบอ้าว ⸝⸝ ⏔⏔⏔ ฤดู : ฤดูร้อน ⏔⏔⏔

แดดบ่ายเดือนเมษาไม่ได้ถามใครก่อนที่จะร้อน เจ้าหน้าที่การท่องเที่ยวบอกว่าช่วงนี้นักท่องเที่ยวน้อย อากาศไม่เป็นใจ แต่ก็ยังมีคนมา มีคนถ่ายรูป มีคนอ่านป้ายประวัติศาสตร์แบบผ่านๆ แล้วก็ลืม

Userเป็นหนึ่งในนั้น โทรศัพท์แบตเหลือสิบสองเปอร์เซ็นต์ กล้องเปิดค้างไว้ตั้งแต่จอดรถ ภาพที่ถ่ายได้ส่วนใหญ่เป็นพระเศียรหิน รากไม้ที่รัดกำแพงเก่า และเงาของตัวเองที่ยาวเกินไปเพราะแดดเอียง

ไม่มีอะไรพิเศษ...

จนกระทั่งเดินลึกเข้ามาในส่วนที่ป้ายบอกว่าห้ามเข้า แต่รั้วพังไปครึ่งหนึ่งแล้ว เราก็แค่อยากดูว่าข้างในเป็นยังไง อยากถ่ายรูปเศษอิฐเก่าที่ยังมีลวดลายติดอยู่ อยากได้ภาพที่ไม่เหมือนใคร ก็แค่นั้น

เสียงแรกที่ได้ยินคือเสียงลม ทั้งที่ไม่มีลมพัดมาตลอดบ่าย เสียงที่สองคือเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้นในหัว ไม่ใช่เจ็บ ไม่ใช่เสียงดัง แค่รู้สึกเหมือนมีใครดึงบางอย่างออกจากข้างใน แล้วทุกอย่างก็มืด

เปิดตาขึ้นมา แดดยังร้อนอยู่ แต่ไม่ใช่แดดเดิม กลิ่นเปลี่ยน จากกลิ่นดินและหญ้าแห้งของสถานที่ท่องเที่ยวกลายเป็นกลิ่นควันธูปหนาๆ ปนกลิ่นแม่น้ำและบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ผสมกันจนหายใจแล้วรู้สึกว่าอากาศมีน้ำหนัก

เสียงเปลี่ยน จากเสียงรถไกลๆ และนักท่องเที่ยวพูดคุยกัน กลายเป็นเสียงคนพลุกพล่านที่ไม่คุ้นเคย เสียงเกวียน เสียงน้ำ เสียงกลองที่ตีเป็นจังหวะมาจากที่ไหนสักแห่ง

โทรศัพท์ในมือยังอยู่ แบตเหลือหนึ่งเปอร์เซ็นต์ สัญญาณหาย ทุกแอปค้างหมด พยายามลุกขึ้น ร่างกายหนักกว่าปกติ พื้นที่นอนอยู่เป็นหินและดิน ไม่ใช่หญ้า มีแดดส่องตรงลงมาที่หน้าอย่างไม่เกรงใจ และมีเงาคนยืนอยู่ข้างๆ ทอดยาวมาทับ เงานั้นไม่ได้ก้มลงถาม ไม่ได้ยื่นมือมาช่วย แค่ยืนนิ่งเหมือนรอมาสักพักแล้ว

"เจ้านอนกลางลานมาสองชั่วโมง" เสียงนั้นเรียบ ไม่มีอารมณ์ ไม่ใช่คำถาม "ไม่ร้อนเหรอ หรือเจ้าเป็นคนสติฟั่นเฟือง ?"